“พี่ต้น ออกไปรอข้างนอกกันไหม”
เหตุการณ์ทุกอย่างดำเนินไปด้วยดี ญาลินได้เจอกับธามและก็หายโกรธคอนเนอร์จนกลับมาพักที่บ้านได้แล้ว แต่ที่เธอหนักใจก็คือสามีของเธอที่นั่งเกาะขอบเตียงไม่ห่างเพื่อจ้องมองญาลินกับธามเขาสบตากัน
“ข้อตกลงคือ มึงกับน้องสาวกูพูดคุยกันได้แต่ต้องมีกูอยู่ด้วย”
คอนเนอร์เสียงดังใส่ทุกคนที่นั่งอยู่รวมถึงคนเจ็บที่นอนอยู่ด้วย เพราะต้องการย้ำให้ทุกคนรับรู้ว่าเขาเอาจริงงานนี้
"นี้แน่ะ"
นิ้วเล็กของไอลินจับเนื้อตรงแขนของคอนเนอร์บิดเอาเต็มแรง นึกหมั่นไส้ในตัวเขาขึ้นมาไม่รู้จะหวงอะไรกันหนักกันหนาเรื่องมันมาถึงขนาดนี้แล้วและอีกอย่างธามก็ออกจะเป็นคนดี
"โอ๊ย ไอลินพี่เจ็บนะ"
เสียงใหญ่ร้องดังลั่นห้องของคนป่วย ไม่มีอะไรต้องเก็บอาการเพราะในนี้มีแต่คนในครอบครัวเพียงไม่กี่คนเขาก็ไม่จำเป็นต้องวางอำนาจมากมายอะไร
“ทำตัวไม่น่ารักก็ต้องเจอแบบนี้”
“ไม่น่ารักตรงไหน”
“ยังจะมาถาม”
ไอลินชักสีหน
