“เฟส” แต่ก็มีเสียงผู้หญิงคนหนึ่งเรียกชื่อพี่เฟสดังอยู่ข้างโต๊ะ
พอฉันเงยหน้าขึ้นไปมองก็เห็นเป็นยัยใบปอนั่นเองที่มาเรียกพี่เฟสด้วยรอยยิ้ม
“อ้าวปอ มากับใครอ่ะ” พี่เฟสถามยัยนั่นออกไปด้วยเสียงเหมือนเคยๆ
“มาคนเดียว พอดีอยู่ห้องเหงาๆ ก็เลยออกมาเดินเล่น” ยัยนั่นตอบกลับด้วยรอยยิ้มพร้อมทำหน้าเศร้า
“ไม่มีใครคบเหรอ” ฉันเลยถามออกไป
“แล้วนี่มากินข้าวเหรอ” พี่เฟสที่หันมามองฉันดุๆ แล้วหันกลับไปถามยัยนั่นเสียงโทนเดิม
“ค่ะ งั้นปอนั่งด้วยคนได้ไหม”
“ไม่ได้” ฉันเป็นคนตอบกลับไปเองแหละ ที่ว่างก็มีเยอะแยะทำไมไม่นั่งล่ะ
“ถ้าเธอไม่สะดวกก็ไม่เป็นไร” แล้วยัยใบปอก็ทำหน้าเศร้าออกมา
ตอแหล!
“ไม่เป็นไร นั่งด้วยกันนี่แหละ” แล้วพี่เฟสก็พูดออกมา
“พี่เฟส!” ฉันเรียกพี่เฟสออกไปด้วยความไม่พอใจ
“อย่าเรื่องมากหน่าฟางข้าว แค่นั่งร่วมโต๊ะเอง” นอกจากจะให้ยัยนั่นนั่งแล้วยังดุฉันอีก
“แต่ฟางไม่อยากให้มันนั่งนี่คะ!” ฉันตอบก
