เฟส
“งั้นผมกลับก่อนนะครับ” ผมหันไปบอกแม่รวงข้าวหลังจากที่ฟางข้าวพาลูกชายออกไปบริษัทกับพ่อพายุแล้ว
“จ้ะลูก อดทนหน่อยนะ น้องคงจะยังเสียใจ” แม่รวงข้าวบอกผมด้วยน้ำเสียงอบอุ่นเหมือนเดิมแม้ว่าผมจะทำผิด
“ครับ ขอบคุณแม่รวงข้าวมากนะครับ ที่ไม่โกรธผม”
“แม่รู้ว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิด แต่แม่อยากเตือนนะลูก ไม่มีผูหญิงที่ไหนจะรับได้หรอกที่คนรักตัวเองเลือกเดินออกไปกับผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่เรา...”
“ถึงแม้ว่าทุกคนจะบริสุทธิ์ใจ แต่ยังไงมันก็ทำให้รู้ว่าคนรักเราให้ความสำคัญกับคนอื่นมากกว่าคนที่เราบอกว่ารัก”
“ครับ ผมทราบแล้วครับ”
“ขับรถดีๆ นะลูก”
“ครับ” แล้วผมก็ขับรถกลับบ้านตัวเองไป
ผมรู้แล้วครับ ว่าความคิดโง่ๆ ของผมวันนั้นมันส่งผลกับชีวิตผมมากแค่ไหน ตอนนั้นผมคิดถึงแต่ความรู้สึกของผมโดยไม่สนใจความรู้สึกของฟางข้าวเลย ผมกลับโทษว่าเธองี่เง่าและไร้เหตุผล ทั้งที่จริงแล้วถ้าวันนั้นฟางข้าวเดินออกไปกับผู้ชายคนอ
