“แม่คะเราจะทำยังไงกันดี เพราะว่าที่บ้านหลังนี้ถูกเจ้าของใหม่มาเอาไปจะทำยังไง แล้วยัยปรียานุชนั่นคือใคร ทำไมแม่กับคุณลุงต้องตกใจด้วยคะ” โยเกิร์ตถามแม่ด้วยความกังวลใจเป็นอย่างมาก ทำเอาปัทมาผู้เป็นแม่ถึงกับหันซ้ายหันขวา เพราะเกรงว่ามานพผู้เป็นอุษามีจะมาได้ยิน
“แม่บอกตั้งกี่ครั้งว่าให้เรียกพ่อ เดี่ยวเกิดใครมาได้ยินเข้าจะทำยังไง ” แม่ดุลูกสาวที่ดูเหมือนกับว่าสอนเท่าไหร่ก็ไม่จำสักที
“ก็ไม่ใช่พ่อนี่คะ จะเรียกทำไม อีกอย่างไม่มีใครมาได้ยินแน่นอนเพราะอีแก่นั่นก็ไม่อยู่ นังมิลล์ก็ไม่อยู่ ที่จริงตอนนั้นหนูน่าจะตีหัวอีแก่นั่นให้มันตาย ๆ ไปเลยซะก็ดีนะคะแม่”
“อะไรนะ เมื่อกี้ลูกว่าอะไรนะตีหัวอีแก่นั่น อย่าบอกนะว่าลูกหมายถึงยายของนังมิลล์ ?? ”
“ใช่ค่ะแม่ นั่งนั่งแหละค่ะ วันก่อนหนูเห็นมันนั่งคุยกับยัยอุษาเด็กในบ้าน แล้วอวดแต่ความเป็นผู้ดีพอคล้อยจากยัยอุษาไม่อยู่หนูก็เลยทุกเข้าให้”
“อะไรนะลูก !! ”
“แม่
