Çok eskidendi canımın yanması
Çok eskidendi gözyaşlarımın akması
Eskidendi umutsuzluğum
Ve eskidendi iflah olmaz zayıflığım
Geçmişte kimdim neydim nasıldım
Kendimi sever miydim yoksa nefret mi ederdim
Bağımlı mıydım yoksa bağlı mıydım sevdiklerime
Yetişkin miydim yoksa hala küçük müydü içimdeki çocuk
Bir gün geçer miydi korkularım acaba
Ya da bir ömür korkar mıydım yaşamaktan
Neden böyleyim ben deyip daima
Bakamaz mıydım önüme bin bir umutla
Neden olmasındı ki
Neden büyümesindi içimdeki çocuk
Neden olgunlaşmasındı ruhum
Ve neden kendim olmamalıydım
Eskidendi olduğum kişiyi sevmemem
Eskidendi sürekli kendimden şikayet etmem
Eskidendi memnuniyetsizliğimi çevreme yansıtmam
Eskidendi çok eskiden kendimi geliştirme yoluna çıkmam
İyi ki çıkmışım bu yola
İyi ki inanmışım olgunlaşmaya
İyi ki yol almışım kendime
Ve iyi ki öğrenmişim insan ne
Biliyor muyum tam olarak değil
Öğreniyorum belki de ömrümün sonuna değin
Gelişiyorum devam edeceğim gelişmeye
İlerleyeceğim asla bakmadan geriye
Şimdi Bahar Zamanı
Uyandı ruhlar
Şimdi bahar zamanı
Güneşli günler yakın
Şimdi yeniden doğma zamanı
Anka kuşlarının imtihanı ağır yükler
Gözyaşlarını hasta ruhları iyileştirmek için dökerler
Yaralı ruhların sonudur Anka olmak
Ve hikayenin sonunda huzura kavuşurlar
Bahar geldi uyandı kuşlar
Bahar geldi uyandı ruhu acıyanlar
Mutluluğa hazır artık yeniden doğanlar
Alamadıkları sevgiyi kendilerine vermeye hazırlar
Özsaygı bunun adı bilen bilir onu
Varsa vardır yoksa insanın en büyük imtihanı
Kendini sayan insandır uyanan
Ve kendine saygıdır insanı insan yapan
Şimdi uyanma zamanı
Giden gitti kalanlarla mutlu olunmalı
Ruha zerk olmuş yenilik arzusu
Kendini bulmak istiyor çünkü budur ruhun asıl ihtiyacı
Umutlu Çaresiz
Büyür içimde sıkıntılar
Yapılacak ne varsa yaptım
Durmaz içimde akar
Umutlu çaresiz biriyim anladım
Çaresizim ama umudum var hala
Tükendim fakat tutundum yine de yaşama
Bırakmıyorum ucundan hayatı
Yaşamaya çalışıyorum adım çaresiz ve umutlu
Der ki bir ben var benden içeri
Derdim bulmak tanımak gerçek beni
Kimdim ve kim olacağım
Umutlu çaresizdim şimdi kendim bütün umudum
İnsan değişir durur karşı insana
Haykırır ruhu kendi olmak denir adına
Vardır bir bedeli kendin olmanın da
Tüm umutlar var olur çaresizlikten sonra
Değerli İnsan
Okur yazar
Öğrenir uygular
Fazla konuşmaz susar
Yargılamaz sadece anlar
Olduğu kişiden memnun
Sevdiği hayata ruhu uygun
Erdemlerle donatılmış
Kendine yakışan da ısrarcı olan
Buna denir değerli insan
Değer bilgisi yapar insanı
Erdemli ve olgun akıllı
Kendisi olmak bütün amacı
Yolculuğu sonlanmadı
Yol alıyor hala sabırlı
Bitmeyen yoluna minnettar
Kendine hakim olmada başarılı
Gerçek değer nedir
Değerli olmanın yakıştığı insan kimdir
Değer yargılarından uzakta
İçinde olan şey değer bilgisidir
Affetmek
Affediyor insan sonunda
Öfke duyduğu her kim ve ne varsa
Büyüdükçe duruluyor ruhu
Affetmenin gücüne sığınıyor huzurla
Kime ya da neye kızdıysak
Karma der bize bekle
Öfke duyduğumuz herkesle
Hesaplaşırız nihayetinde
Niye öfkeliyiz peki?
Neden sevemiyoruz birbirimizi?
Niçin anlaşmayı seçmiyoruz?
Kötü dünyaya bir kötülük daha ekliyoruz
Oysa sevmek kolay
Affetmek isteyince en kolay
Her şeyden önce kendini affedebilmek
Gelişmenin önünü açar
Hatalar insanlar için
Kaybetmek bizim için
Egomuzu yenebilmek
Yola severek devam edebilmek
Affedelim bize zarar vermiş olanları
Affedelim kalbimizi kıranları
Gerekirse içimizde yapalım bunu
Ama sürdürmeyelim hayatımızı öfkeyle dolu