Gökhan’ın beni gördüğüne sevindiğini hissetmek çok iyi gelmişti. O kadar uzak, bazen inanılmaz mesafeli ve gitmeme ses çıkarmayan haline rağmen; hala içimde bir yerlerde beni çok sevdiğine inanıyordum. Hani insan tavırlarına tezat, gözleriyle başka şeyler söyler ya; işte öyle bir şey vardı Gökhan’da. Yaşadığı ve benim bilmediğim onca şey arasında, bana çok değer verdiğini hissetmek güzeldi, gerçekten güzel…
Akşama kadar gelen giden insanlarla uğraştık durduk. Sıcakta sürekli birileri geliyor ve soğuk bir şeyler içmek için mola veriyorlardı. Onlarla konuşmak, ilgilenmek, ara sıra küçük sohbetler etmek bana da iyi gelmişti. Kendimi Gökhan’ın hayatına ait hissetmiştim bir parça da olsa. Hiçbir fikrim olmayan hayatına…
Saatin epey ilerlediğini Gökhan’ın “Toparlanalım yavaş yavaş” demesinden
