Uyandığım sabah düğün sabahımdı ama ben sanki kendi cenazemi kaldırmışım gibi bir güne uyanmıştım.
Evleneli bir hafta olmuştu ve ben yaşadığım bu şeye hiçbir isim bulamıyordum.Gündüzleri konağa alışmaya çalışıyor geceleri ise yalnız olduğum odada sabaha kadar gözyaşı döküyordum.Kocam yanımda yoktu.Hakkıydı da.Benim yüzümden evine bile gelmiyordu.Geceleri nerede uyuyordu bilmiyorduk.
Annem bana kendi kaderini miras bırakmıştı sanki.Aynı onun gibi acı dolu bir hayata başladığımı hissediyordum.Çocukken çok anlamasam da büyüdükçe annemin, babam yüzünden neler çektiğini görmüştüm.Babam yüzünden döktüğü gözyaşları içinde debelendiği bir göl olmuştu ve o halâ daha o gölde boğuluyordu.
Sanırım ben de ömrüm boyunca boğulacağım o göle gözyaşı döküyordum...
Şimdi ise kocam olan ama imam nikahında
