İKİNCİ BAHAR

3.Bölüm

Kardelen

Kabul ettim ama nasıl olacak bilmiyorum; eski mahalleye dönmek, babamla üvey annem Hacer ve üvey kardeşim Seren vardı. Hakan’la kaçtıktan sonra asla aramadım, babam da mahalleliye "Benim öyle bir kızım yok" demiş.

Selçuk ağabey döndü, üç ay sonra geri gelecek ve hem resmi hem de imam nikâhımız kıyılacak. İzmir’de kalmak istemiyorum, Hakan ve kızım Gonca’nın anılarıyla yaşayamam.

Üstelik hamileyim, bir bebeğim olacak, onun bana ihtiyacı var. Nurgül ablalarda kalıyordum, her gün mezarlığa gidiyordum; çok özledim onları, onlar olmadan her zaman bir yanım eksik kalacak.

Eşim ve kızım öleli neredeyse 2 ay olacak, alışamıyorum; bazen rüya gibi geliyor, her şeyden uyanacağım ve "Kâbus gördüm" diye anlatacağım Hakan’a. Ama rüya değildi, bugün yine mezarlığa gidip geldim.

Nurgül: "Kardelen toparlanman lazım, hamilesin; çocuğun için" dedi.

Haklı olabilir ama nereden başlayacağımı bilmiyorum. Selçuk ağabeye "Evet" dedim, yakında gelir; nasıl olacak bilmiyorum.

Kardelen: "Nereden başlayacağımı bilmiyorum abla. Çok özlüyorum abla, o boşluk dolmuyor" dedim ve ağladım. Yanıma geldi, oturdu ve sarıldı bana.

Nurgül: "Biliyorum çok zor ama toparlanman lazım; kendin için değilse de bebeğin için. Ben bugün için randevu aldım kadın doğumdan, gidelim bakalım bebeğimiz nasıl?" dedi.

Kardelen: "Tamam abla gidelim doktora, bundan sonra bebeğim için kendime dikkat edeceğim" dedi.

Nurgül: "Randevu saat üçte, saat daha bir; Gökhan bizi ikide alacak, hastaneye götürecek" dedi. Sadece başımı salladım.

Nurgül: "Hadi sen biraz odada uzan, ben seni çağırırım Gökhan gelince" dedi. Ben yavaştan kalktım ve odaya geçtim, yatağa uzandım. Gözlerimi kapattım ve uyudum.

Nurgül ablanın sesini duydum. "Kardelen hadi kalk, Gökhan gelmek üzere" dedi.

Kardelen: "Tamam abla, hemen kalkıp hazırlanıyorum" dedim ve kalkıp banyoya geçtim, yüzümü yıkadım. Sonra küçük el çantamı açtım, siyah elbisemi alıp giyindim ve salona geçtim; Nurgül abla da hazırdı. O arada korna çaldı ve Gökhan ağabey geldi. Biz de hazırlandık ve arabaya geçtik. Yaklaşık yarım saat sonra hastaneye geldik.

Gökhan: "Ben kafeteryada oturacağım, işiniz bitince ararsınız" dedi.

Nurgül: "Tamam canım, ben ararım" dedi.

Koluma girdi ve beraber hastaneye yürüdük, kadın doğum bölümüne geçtik. Danışmana kimliğimi verip barkod aldık. Danışman, "Eğer hamileysen kilo ve tansiyon ölçtür doktora girmeden önce" dedi. Tansiyon ve kilomu ölçtürdüm, bekleme odasına geçtik ve sıramızı bekledik. Sıramız geldiğinde Nurgül ablayla doktorun yanına girdik.

Doktor Hanım:“Hoş geldiniz, şikâyetiniz nedir?” dedi.

Kardelen: “Hamileyim ama ne kadarlık bilmiyorum, eşimi ve kızımı kaybettikten sonra öğrendim.” dedim.

Doktor Hanım: “Başınız sağ olsun, isterseniz önce bir ultrasonla bakalım.” dedi.

Kardelen: “Tamam, olur.” dedim.

Doktor Hanım: “Siz hazırlanın ve uzanın, ben geliyorum.” dedi.

Kardelen: “Tamam.” dedim ve Nurgül ablayla odanın arka tarafına geçtim, sedyeye uzandım ve karnımı açtım. Doktor Hanım geldi ve eline jeli alıp karnıma sıktı, bir anda ürperdim; soğuktu. Sonra ultrasonla bakmaya başladı: “Evet, kese görünüyor ve yaklaşık on haftalık hamilesiniz, bir de kalp atışlarını dinleyelim.” dedi.

O arada yüzü değişti; bakıyor ama konuşmuyordu. “Ne oldu Doktor Hanım, neden yüzünüzü astınız?” dedim ve Nurgül abla elimi tuttu.

Doktor Hanım: “Sizinle açık konuşacağım; kalp atışlarını göremiyorum, hatta duyamadık. Galiba bebeğinizi kaybetmişsiniz, sizi acil kürtaja almalıyız.” dedi.

Başımdan aşağı kaynar sular döküldü; Hakan ve kızımdan sonra bebeğimi de kaybediyordum. Allah’ım bunlar kâbus olsun ne olur... Ağlamaya başladım ve artık konuşamıyordum.

Nurgül: “Allah’ım sen bize güç ver, peki ne zaman ameliyata alacaksınız?” dedi.

Doktor Hanım: “Acilen almalıyız, yoksa fetüs anneyi zehirleyebilir.” dedi.

Ama ben ağlamaktan konuşamıyordum, galiba sinir krizi geçiriyordum.

Nurgül: “Doktor Hanım bir şey yapın, galiba bebeğini kaybetmek ona ağır geldi.” dedi.

Doktor Hanım: “Hemen bir sakinleştirici yapın, sonra ameliyata alacağız.” dedi.

Ne ara geldiler, bana iğne yaptılar bilmiyorum ama artık yaşamak için hiç umudum kalmadı. Ve kendimi karanlığa bıraktım…