ตอนที่ 1 จุดเริ่มต้น
1832 Words
“คะ...คุณหมอคะ...คะ...คือว่า...คือ...”
เสียงสั่นเครือพูดขึ้นแทบไม่เป็นประโยคพร้อมท่าทางหวาดกลัวของพยาบาลสาวตรงหน้า ทำให้ พราวฟ้า หรือ คุณหมอพราว ที่ใครๆต่างก็รู้จักดีในนามนางฟ้าของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังแห่งนี้ เธอมองสองคนตรงหน้าอย่างนึกแปลกใจเมื่ออีกคนที่มาพร้อมกับนางพยาบาลนั้นดูดุดันน่ากลัวจนเธอเริ่มรู้สึกว่าต้องมีเรื่องอะไรเป็นแน่
“มีอะไรคะพยาบาลเอม...”
พราวฟ้าถามขึ้นแต่สายตาเธอกลับเอาแต่จ้องไปที่ผู้ชายชุดดำด้านหลังของนางพยาบาลสาวที่มองมาที่เธออยู่
“คะ..คือว่า คะ คะ คะ...”
“ตามมาถ้าไม่อยากให้มีปัญหา”
ด้วยความกลัวนางพยาบาลสาวแทบพูดไม่ออกจนชายชุดดำที่ยืนอยู่ด้านหลังต้องพูดขึ้นเองอย่างรู้สึกรำคาญเมื่อพวกเขาเสียเวลามาเยอะแล้ว
ทางด้านพราวฟ้าที่ขมวดคิ้วยุ่งถึงกับอ้าปากค้างเมื่ออีกฝ่ายเผยให้เห็นปืนสีดำสนิทที่จ่ออยู่ด้านหลังของนางพยาบาลสาว เธอรีบยกมือขึ้นอย่างอัตโนมัติด้วยความกลัว
“ดะ...เดี๋ยวก่อนสิ เอ่อ...”
“หุบปากแล้วตามมาเงียบๆถ้าไม่อยากให้ฉันยิง”
ปากที่กำลังจะเอ่ยถามถึงกับเงียบไปทันที ก่อนที่พราวฟ้าจะเดินตามไปโดยมีพยาบาลสาวที่สั่นไปทั้งตัวเดินนำหน้า เธอถูกพามายังตึกเล็กด้านหลังโรงพยาบาลซึ่งตอนนี้กำลังปิดปรับปรุงอยู่ พราวฟ้ามองไปรอบๆอย่างนึกหวาดกลัว ก่อนชายชุดดำจะพาเธอมาหยุดอยู่หน้าห้องผ่าตัดเก่าของตึกแห่งนี้
“เข้าไป”
เขาสั่งขึ้นพร้อมกดเปิดประตูแล้วผลักนางพยาบาลสาวเข้าไปด้วย
พราวฟ้าเดินเข้ามาอย่างขัดขืนไม่ได้ ก่อนจะเห็นร่างใหญ่บึกบึนของชายคนหนึ่งนอนอยู่บนเตียงผ่าตัด
“นะ...นี่มันอะไรกัน...”
เธอถามขึ้นอย่างไม่เข้าใจ
“เธอเป็นหมอผ่าตัดไม่ใช่เหรอ จัดการซะ! ถ้าเจ้านายฉันตาย เธอสองคนก็ต้องตายเหมือนกัน”
“...............”
พอได้ยินแบบนั้นสองสาวถึงกับอึ้งไปทันที
“เอ่อ แล้ว...ทำไมไม่พาไปที่ตึกหลัก คือว่าที่นี่...”
“ถ้าไปได้คงไม่มาที่นี่! พูดมาก แค่ทำยังไงก็ได้ให้เขารอด เร็วเข้า!!”
ชายชุดดำขู่ขึ้นเมื่อเห็นว่าเสียเวลามามากเกินพอแล้ว ก่อนที่คุณหมอสาวจะเดินเข้าไปใกล้ๆเตียงผ่าตัดแล้วมองสำรวจไปรอบๆร่างใหญ่ที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง
“แต่ที่นี่ไม่มีอุปกรณ์ อีกอย่างถ้าเกิดติดเชื้อขึ้นมาตอนผ่า...”
“ในกระเป๋ามีทุกอย่าง เร็วสิวะ!!!”
เขาชี้ปืนไปที่กระเป๋าสีดำที่วางอยู่ พราวฟ้าเดินไปหยิบขึ้นมาเปิดดู และพอเห็นอุปกรณ์ด้านในเธอถึงกับอึ้งไปทันที แต่ยังไงที่นี่ก็ไม่เหมาะที่จะทำการผ่าตัดอยู่ดี
“ฉันว่าพาเขาไปที่ตึกหลัก...”
“บอกว่าไม่ได้ไง!!!”
ปึก!!!
ชายชุดดำบอกขึ้นพร้อมกับลั่นไกไปที่ผนังห้องเพื่อขู่ ทำเอาทั้งสองสาวถึงกับร้องออกมาเสียงดังอย่างหวาดกลัว
“ว๊ายยยย!”
“ว๊ายยย!”
“หุบปากแล้วลงมือได้แล้ว! เร็วสิวะ!!”
พอได้ยินแบบนั้น นางพยาบาลสาวรีบเดินไปยืนข้างกายคุณหมอสาวทันที
“ทะ...ทำเถอะค่ะคุณหมอ...ถ้าไม่อย่างนั้นเรา...”
น้ำเสียงอันหวาดกลัวบอกขึ้น ทำเอาคุณหมอสาวที่ทั้งกลัวทั้งตกใจเริ่มตั้งสติ จากนั้นเธอก็สั่งให้พยาบาลสาวล้างอุปกรณ์ที่มีด้วยน้ำเกลือที่มีอยู่ในกระเป๋า ส่วนเธอค่อยๆตัดเสื้อของคนที่นอนแน่นิ่งออก
“นี่มัน...”
พอเห็นว่าทั้งร่างพรุนไปด้วยรอยกระสุน เธอถึงกับนิ่งไปทันที
“ยาที่จำเป็นอยู่ในนั้น รีบทำเข้าสิวะ!”
ชายชุดดำขู่ออกมาไม่หยุด เมื่อเขาไม่ได้มีเวลาเยอะขนาดนั้น
จากนั้นคุณหมอสาวและพยาบาลข้างกายจำต้องเริ่มจัดการทุกอย่างเท่าที่ทำได้ จนกระทั่งเวลาผ่านไปเรื่อยๆ พราวฟ้าที่ไม่คิดว่าคนเจ็บจะทนต่อบาดแผลพวกนี้ไปได้ได้แต่พยายามสุดความสามารถที่มี เมื่อลมหายใจของเขาช่างแผ่วเบาจนแทบจับชีพจรไม่เจอแล้วตอนนี้
ส่วนชายชุดดำที่ยืนกระวนกระวายเดินเข้าออกเพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีใครเข้ามาที่ตึกนี้เมื่อวันนี้เป็นวันหยุดที่ไม่มีพวกช่างก่อสร้างมาทำงาน
“รีบหน่อย...”
เขาบอกขึ้น เมื่อกลัวว่าจะถูกตามตัวเจอ ซึ่งถ้าเป็นแบบนั้น ความพยายามทุกอย่างของเขาก็ต้องสูญเปล่า
จากนั้นสองสาวที่เริ่มตั้งสติได้ก็จัดการคนเจ็บที่นอนหายใจรวยรินอยู่ตรงหน้า เมื่อยังไงพวกเธอก็มีหน้าที่ช่วยชีวิตคน จะถูกจะผิดเอาไว้ทีหลังเพราะมีปืนจ่อหัวขนาดนี้แล้ว
“เลือด...เขาเสียเลือดมาก เลือดอาจจะไม่พอ”
พราวฟ้าบอกขึ้น พร้อมกับค่อยๆดึงเอากระสุนที่ฝังในร่างใหญ่ออกมา ซึ่งมันมีมากกว่า 5 นัดที่เธอมองเห็นอยู่ในตอนนี้
“ทำยังไงดีคะคุณหมอ...”
นางพยาบาลสาวที่เห็นว่าถ้าไม่มีเลือดสำรองคนเจ็บอาจช็อคจนเสียชีวิตได้ เธอมองหน้าคุณหมอสาวที่เธอเป็นคนเลือกให้มาตกที่นั่งลำบากแบบนี้อย่างรู้สึกผิด
“ไปเอาที่ห้องเลือดมาที”
“คะ? เอ่อ แล้วจะบอกว่ายังไง”
“บอกฉันให้มาเบิก 3 ถุง ไปเร็วเข้า”
“ค่ะๆๆๆ”
“เดี๋ยว! จะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น”
ชายชุดดำที่กลัวนางพยาบาลสาวจะแอบออกไปแจ้งตำรวจรีบขวางขึ้น
“หรืออยากให้เขาตายห๊ะ!!”
พราวฟ้าตะโกนใส่อย่างลืมตัว
“ฉันไม่บอกใครแน่นอนค่ะ ฉัน เอ่อ ฉัน...”
“ถ้าบอกหมอคนนี้ก็ตาย เลือกเอา”
“................”
นางพยาบาลสาวได้แต่กลืนน้ำลายลงคอกับคำขู่นั้น เมื่อเขามีปืนในมือคงทำแบบที่พูดได้ง่ายๆ
“ไม่แน่นอน...เดี๋ยวเอมมานะคะคุณหมอ จะรีบมาค่ะ”
พอพูดจบนางพยาบาลสาวก็ถอดถุงมือแล้วรีบวิ่งออกไปทันที เพราะถ้าเกิดคนเจ็บเป็นอะไร คุณหมอหรือแม้กระทั่งเธอก็อาจถูกตามฆ่า เพราะฉะนั้นทางรอดเดียวที่มีคือคนเจ็บต้องรอดเท่านั้น
“อีกนานไหม?”
ชายชุดดำหันไปถามพราวฟ้าที่ทำการผ่าตัดเอาลูกกระสุนออกอยู่
“อือ อีกสองลูกเท่าที่เห็น...”
คุณหมอสาวบอกออกมา เมื่อเธอไม่คิดว่าคนเจ็บจะรอดมาถึงที่นี่ด้วยซ้ำกับการถูกยิงถึง 5 นัดแบบนี้ จากนั้นไม่นานพยาบาลสาวก็วิ่งหน้าตั้งกลับเข้ามาพร้อมเลือดและอุปกรณ์อีกนิดหน่อยที่เธอคิดว่าจำเป็นต้องใช้ เธอรีบจัดการให้เลือดเขาเพิ่มทันที
“ฉันว่าคุณคงต้องย้ายเขาไปที่ตึกหน้า...ไม่อย่างนั้นเขาอาจเกิดภาวะแทรกซ้อนได้”
หลังจากผ่าตัดผ่านไปด้วยดี พราวฟ้าเดินมาบอกชายชุดดำให้ย้ายคนเจ็บไปตึกหน้าที่มีทีมดูแลอย่างใกล้ชิด
“ไม่ได้...ถ้าเกิดพวกนั้นรู้...ไม่ได้เด็ดขาด”
“หรือคุณอยากให้เขาตาย”
“งั้นเธอสองคนก็ต้องตายเหมือนกัน!”
“.................”
คุณหมอสาวถึงกับอึ้งไปทันที
“แล้วจะให้ฉันทำยังไง...”
คุณหมอสาวถามขึ้นพร้อมกับสีหน้าเป็นกังวล
“เธอไปเอารถมา...นี่กุญแจจอดอยู่ทางเข้าตึกนี้ รถสีเหลือง แล้วอย่าตุกติก ไม่งั้นหมอคนนี้ได้ตายจริงๆแน่”
เขายื่นกุญแจรถไปให้พยาบาลสาว ก่อนเธอจะรีบเดินมาหยิบมันแล้วมองหน้าพราวฟ้าด้วยสายตาเป็นกังวล
“เดี๋ยวเอมมานะคะคุณหมอ...”
เธอบอกก่อนจะรีบเดินออกไป
“เขาต้องการคนดูแล...คุณพอจะมีโรงพยาบาลหรือคลินิกที่สามารถดูแลเขาได้รึเปล่า?”
พราวฟ้าบอกขึ้น ถึงเขาจะเอาแต่ขู่ฆ่าเธอแต่ยังไงเธอก็เป็นหมอมีหน้าที่ต้องแนะนำคนไข้ของเธอแบบนี้อยู่ดี
“เธอไง...เธอต้องดูแลเจ้านายฉันจนกว่าเขาจะหายดี”
“ห๊ะ เอ่อ แต่ฉัน...”
“ทำไม ก็งานของหมอเหมือนกันนี่ ถ้าต้องการค่าตอบแทน รับรองเลยว่าเธอได้คุ้มค่าแน่นอน”
พอได้ยินแบบนั้น คุณหมอสาวถึงกับพูดไม่ออก เธอไม่ได้สนใจค่าจ้างที่เขาจะให้ แต่เธอไม่ต้องการทำงานที่ต้องไปเสี่ยงอันตรายแบบนี้ ซึ่งนั่นคือเหตุผลที่เธอมาเป็นหมอได้ช่วยคนแทนที่จะไปทำร้ายหรือฆ่าคนอื่นแทน
“รถจอดอยู่หน้าประตูแล้วค่ะ...”
นางพยาบาลสาวบอกขึ้น เธอรีบกลับมาเพราะกลัวพราวฟ้าจะเป็นอันตราย จากนั้นร่างคนเจ็บก็ถูกเข็นออกมายังรถที่จอดรออยู่
“ขึ้นไป...”
“ห๊ะ! เอ่อ...”
“แค่หมอ...ส่วนเธอ ถ้าปริปากเรื่องวันนี้หรือแจ้งความ รับรองได้ตายกันทั้งตระกูลแน่ จำเอาไว้”
“ฉัน...ฉันขอไปด้วย...นะคะ...”
“ไม่ต้อง พยาบาลเอมอยู่ที่นี่แหละเดี๋ยวฉันจัดการเอง”
“แต่คุณหมอ...”
นางพยาบาลสาวถึงกับตกใจที่คุณหมอสาวบอกจะตามคนพวกนี้ไป เธอกำลังรู้สึกผิดและเสียใจที่พาคุณหมอสาวมาเป็นอันตรายแบบนี้
“ไม่เป็นไร...เชื่อฉันแล้วกลับไปทำงาน ไม่ต้องบอกใครเข้าใจไหม...”
“..............”
พราวฟ้าที่ในใจรู้สึกกลัวและไม่ปลอดภัยพยายามข่มความรู้สึกแล้วบอกให้พยาบาลสาวกลับไปทำงานในเมื่อยังไงคนเจ็บก็ยังต้องการคนดูแล
“แล้วฝากบอกให้หมอณัฐเข้าตรวจแทนฉันทีนะ เข้าเวรด้วย...ไปเถอะ...”
พอสั่งเสร็จพราวฟ้าก็เดินไปนั่งข้างคนเจ็บที่อาการยังไม่พ้นขีดอันตราย ทำเอานางพยาบาลสาวได้แต่มองตามด้วยน้ำตาคลอเบ้า
“เดี๋ยวๆๆ ฉัน...ฉันขอเบอร์คุณได้ไหม...ฉันต้องแน่ใจว่าคุณหมอจะไม่เป็นอะไร...”
“อยากตายรึไง?”
“................”
นางพยาบาลสาวรีบวิ่งไปขวางหน้ารถแล้วบอกขึ้น ทำเอาชายชุดดำถึงกับกัดฟันแน่นเมื่อเสียเวลามามากพอแล้ว แต่ก็เอาปากกามาจดเบอร์โทรให้เธอ ก่อนจะขับออกไป
“เอมขอโทษนะคะคุณหมอ ฮึก ฮื่อๆๆๆๆ”
นางพยาบาลสาวได้แต่มองตามรถยนต์ที่วิ่งออกไปด้วยน้ำตานองหน้า กลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับคุณหมอสาว เพราะถ้าเป็นอย่างนั้นเธอได้เสียใจไปตลอดชีวิตแน่
“ถ้าแจ้งความ...ฮึก คุณหมอต้องไม่ปลอดภัยแน่ ฮื่อๆๆๆ เอายังไงดี ฮื่อๆๆๆ”
เธอได้แต่ยืนร้องไห้มองไปรอบๆอย่างหวาดกลัว แต่สุดท้ายก็ไม่กล้าทำเมื่อมีชีวิตคุณหมอสาวและอาจรวมถึงชีวิตของเธอและครอบครัวที่ต้องเป็นอันตรายด้วย
- Writer
