Chapter 43Tanghali na. Hindi pa rin ako bumabangon.
This was worse than before, a million times worse. Kalahating araw na akong nakahiga sa kama pero wala pang dalawang oras ang naitulog ko. Mas madalas pang lumuha ang mga mata ko kesa pumikit.
Kaya na ngang pigain ang unan ko sa sobrang dami ng luhang nahulog sa kanya. Sana bangungot lang ung kagabi. Sana pwede ko pa rin puntahan si Millie at sabihin na mahal ko siya, sabay aaminin niya rin sakin ang pagtingin niya. Sana nabingi na lang ako nung nagsimula siyang magsalita kagabi.
Hindi ko talaga matanggap ang mga nangyari.
Siguro nag-alala na sakin sila Nanay at Tatay kaya’t inakyat na nila ako sa kwarto. Katok sila nang katok, sumisigaw na din sila na bumangon na ako para kumain.
Pero hindi ako sumasagot. Ayokong kumain, ayokong gum
