Chapter 35May sakit ako.
Not actually, pero mas gugustuhin ko na magkasakit kesa pumunta sa school at makita si Millie ngayon.
Masakit pa rin.
Kahit na isipin kong maaayos din naman ang lahat, may kabang namumuo sa aking dibdib.
Nagawa niya na ’kong tanggihan once, parang madali nang ulitin un.
Naiiyak tuloy uli ako.
Magang-maga na ang mga mata ko. Ilang araw ko nang di nabuksan ang kurtina para papasukin ang liwanag. Mukha daw akong matamlay sabi ni Tatay.
Gusto kong may masabihan ng problema. Pero alam kong walang pwede. Kung meron man, alam ko na ang sasabihin nila sakin. Sasabihin nilang dapat ko na siya tigilan, pakawalan, sukuan.
Ang hirap nun.
Marami na ang sinugal ko para kay Millie. Mga kaibigan, mga grades, maging ang future ko, lahat un sinugal ko sa pag-asang mapaibig
