Malikaneye vardığımızda üç abim arkamda, babam yanımda içeri girdik. Sare ortalıkta görünmüyordu. Hayal kırıklığına uğramıştım. Sare beni kurtaracak tek kişiydi. Kötü kaynana seveceğim hiç aklıma gelmezdi. Ama işte insanın aklına gelmeyen başına geliyordu.
Arnaldo, salona geçtiğimizde herkese pahalı şaraptan doldurdu. İçine zehir kattı mı acaba, diye şüphe etmedim değil.
“Açsanız yemek hazırlasınlar,” dediğinde Yekta abim tek kaşını kaldırdı.
“Karımı aylarca alıkoyan bir manyağın sofrasına oturup şerefimi ayaklar altına alacak değilim!” dediğinde içim acıdı. Abimi bu adamla yeniden muhatap etmek zorunda bırakılmıştım.
“Keyfin bilir kayınço. Siz eşin erkek kardeşine kayınço diyordunuz değil mi?”
“Her şeyi öğrenmişsin de, bizimle uğraşılmayacağını öğrenememişsin be Arniş,” dedi Onur
