2.ชีวิต
1241 Words
เงินหลายหมื่นบาท ที่ถูกแย่งไปจากมือ พร้อมกับเสียงกรีดร้องของอรวีร์ ที่แทบจะตั้งสติไม่ได้ ชายวัยกลางคน ที่พร่ำบอกว่าเป็นผู้มีพระคุณของเธอ มักจะใช้กำลังกับสิ่งของในบ้านหลังนี้ อยู่เสมอ แต่ทว่า ไม่มีครั้งไหนเลย ที่เขา ขะเข้ามาประชิดตัวเธอ และแย่งกระเป๋าของเธอไป
เงินที่ร่วงหล่นที่พื้น กระจัดกระจายไปบน เศษซากของความเสียหาย ที่ตอนนี้ไม่มีอะไรเหลือให้เห็นว่า เคยเป็นอะไรมาก่อน เสียงสะอื้นของหญิงชรา ทำให้ อรวีร์ รีบขยับเข้าไป โอบกอดผู้มีพระคุณตัวจริง ของเธอเอาไว้
"ย่า ไม่เป็นอะไรแล้วย่า " มือสั่นสะท้าน โอบกอดหญิงชราเอาไว้ พร้อมกับ บอกกับตัวเองไปพร้อมๆกัน
" ไม่เป็นไรแล้วนะ ไม่เป็นไร " ความเสียใจ ความโกรธแค้น มันฝังลงไปในหัวใจของเธอ ร่างบอบบางของหญิงชรา ค่อยๆ ขยับตัวออกมาอย่างช้าๆ แล้วหยิบถุงผ้า ออกจาก เสื้อของตัวเอง
ถุงเงินออมที่เก็บออมมานานหลายปี ตั้งแต่สมัยยังแข็งแรง ถูกหยิบออกมา หยิบยื่นให้
"ย่าไม่ให้มัน มันเลยโกรธ "
น้ำตาที่พยายามจะทำให้มันหาย กลับพังทลายลงมาอีกครั้ง เด็กกำพร้า ที่มีเพียงย่า เป็นโลกทั้งใบ จับมือหยาบกร้าน ของย่าเอาไว้ แล้วก็จูบเบาๆ
"ย่า เราไปจากที่นี่ กันดีไหม อรทนไม่ไหวแล้ว ทนไม่ไหวแล้วจริงๆ "
หญิงสาวในชุดแบรนด์เนม ราคาแพงทั้งตัว มองคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าด้วยสายตา ดุดัน เงินสดที่เหลือมีเพียงไม่กี่หมื่นบาทเท่านั้น ทำให้คนที่ตั้งใจว่า จะได้เงินมากกว่านี้กลับไป โกรธจัดขึ้นมาทันที ยอดเงิน ที่น่าจะได้มันต้องมากกว่านี้
"ฉันจะแจ้งความแก อีกข้อหา โทษฐานยักยอกเอาเงินไป มันไม่มีทาง ที่จะขายได้เท่านี้ "
"น้อง เอาเงินที่เหลือ คืนมาเถอะ อย่าให้มันเป็นเรื่องราวใหญ่โต จะหมดอนาคต "
ชายที่นั่งอยู่ ตรงหน้าจอโน๊ตบุ้ก บอกด้วยรอยยิ้มเหยียดหยัน ก่อนจะหันไปสบตา กับหญิงสาว ที่เป็นคู่กรณีของเธอ
"มีเท่านี้ เท่านี้จริงๆค่ะ " อรวีร์ บอกด้วยเสียงสั่นเครือ มองภาพตรงหน้า จดจำความรู้สึกเจ็บช้ำเอาไว้ แล้วลุกขึ้นยืน
"ฉันไม่หนี ไม่โกง และ ไม่คิดจะเอาของของใคร ไปฟรีๆแน่ ฉันจะทำงานหาเงิน มาใช้หนี้ที่มันโคตรจะเฮงซวย แต่ขอเวลาหน่อย ขอให้ฉัน มีทางเดินต่อไปได้ไหม "
มือบางหยิบบัตรนักศึกษาออกมาวาง และผลการเรียนของตัวเอง
"ฉันจะทำงาน หาเงินมาได้แน่นอนค่ะ "
เงินที่ย่าเก็บเอาไว้ ให้ตายเธอก็จะไม่มีวันเอามาใช้แน่นอน อรวีร์ เดินหันหลังจากมา แล้วควานหา ผ้าเช็ดหน้า ในถุงผ้าของตัวเอง ก่อนจะไปสัมผัสเจอ นามบัตรสีขาวที่ได้รับมาในวันนั้น
พนักงานในร้านมองดูนักศึกษาสาวที่เดินเข้ามา ด้วยสายตาใส่ใจ มือบางยกมือไหว้ พนักงานในร้านอย่างอ่อนน้อม แล้วยื่นนามบัตรส่งให้
"หนู มาขอพบ คุณทิสาค่ะ "
พนักงานในร้าน สำรวจคนตรงหน้าอย่างจริงจังอีกครั้ง
"วันนี้ คุณทิสา ไม่เข้ามา "
มือบางเจ้าแบมือ ขอนามบัตรคืน แต่พนักงานในร้าน กลับไม่ยอมส่งมอบให้
"คุณทิสา ไม่มอบนามบัตร ให้ใครง่ายๆ ไปเจอมาจากที่ไหน ทำไม ถึงมี "
น้ำเสียงกดต่ำ ทำให้ คนที่หมดหนทาง ขยับเข้าไปใกล้ แล้วบอกด้วยน้ำเสียง ต่ำ ไม่แพ้กัน
"ไปเปิดกล้องวงจรปิดดู เมื่อวานนี้ คุณทิสา ให้ฉันเองกับมือ "
ตัวเลขที่ระบุอยู่ใน นามบัตร ถูกกดโทรออกทันที หลังจากที่แย่งคืนกลับมา ทางออกทางเดียว ที่เธอคิดได้ในตอนนี้ คือ คุณทิสาคนเดียวเท่านั้น การไม่เอาตัวเอง ไปผูกติดกับใคร และพึ่งพาตัวเองให้มากที่สุด คือสิ่งที่อรวีร์ เรียนรู้มา แต่คราวนี้ เธอจำใจจะต้องทำ
เสียงรอสายหลายครั้ง จนเธอแทบจะตัดใจวาง แต่แล้ว
"สวัสดีค่ะ เบอร์โทรศัพท์ คุณทิสาค่ะ "
"สวัสดีค่ะ คุณทิสา หนูอรวีร์ค่ะ "
บ้านหลังใหญ่ที่อยู่ใจกลางเมือง มีกำแพงรั้วสูงกว่า2เมตร พร้อมกับต้นไม้ต้นใหญ่ ที่อยู่ตรงหน้าของเธอ คือจุดหมายปลายทาง ที่เธอต้องมาที่นี่
หญิงวัยกลางคน ในชุดเสื้อสีขาวกางเกงสีเทา ยืนรอจ่ายค่ารถอยู่แล้ว ร่างบอบบางที่เดินตามเข้ามาข้างในรั้วบ้าน แล้วขึ้นรถคันเล็ก ที่มีคนขับรออยู่แล้ว เข้าไปด้านใน สนามหญ้าสีเขียว ที่ตัดแต่งอย่างสวยงาม มีน้ำพุ และ รถจอดเอาไว้ นับสิบคัน
"เชิญที่ศาลาค่ะ "
อรวีร์ เดินตาม คนงานในบ้าน เข้าไปที่ศาลาสีขาวข้างสวน แล้วนั่งลงที่เก้าอี้ด้านหน้า ก่อนจะ สะดุ้งสุดตัว เมื่อประตูเปิดออก
แอร์เย็นปะทะ ที่ใบหน้า และ ภายในนั้น ก็มีใครบางคน นอนอยู่บนเตียง
"เชิญค่ะ "
คนงานเดินออกมาแล้วปิดประตูทันที เมื่อเธอเดินเข้าไป
"คุณทิสา " มือบางยกมือไหว้ หญิงสาวผิวขาว ที่ปิดแมสก์เอาไว้ มือเรียวที่สวมแหวนเอาไว้หลายวง มีเข็มน้ำเกลือ และสายระโยงระยาง ห้อยอยู่ข้างที่นอน
"หนูไม่รู้ว่า หนูขอโทษค่ะ " อรวีร์ ไม่รู้ว่า คุณทิสาป่วย ถ้ารู้ เธอจะไม่เข้ามา ไม่มายุ่งวุ่นวายเลย
"ออกไป "
คนงานที่มาคอยดูแล ลุกขึ้น แล้วเดินออกไป คนป่วยเปิดแมสก์ แล้วยิ้มให้ แขกที่มาหาถึงที่บ้าน ด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน
"มีอะไร ให้ฉันช่วย บอกมาได้เลย "
"คือว่า หนูอยากทำงานค่ะ คุณทิสา หนูจะตั้งใจทำงาน จะทำงานด้วยความซื่อสัตย์สุจริต หนูต้องการเงิน เอาไปใช้หนี้ คุณทิสา จะให้หนูทำอะไร หนูทำได้ทุกอย่าง ขอแค่ไม่ผิดกฎหมาย เท่านั้นค่ะ "
เสียงละล่ำละลักที่บอกออกไป ทำเอาคนที่ฟัง อมยิ้มออกมา
"ซื่อสัตย์ สุจริต แน่ใจไหม ว่าจะรักษาคำพูดได้ "
"ค่ะ หนูจะซื่อสัตย์กับคุณทิสา หนูสัญญาค่ะ "
ดวงตากลมโต ที่มองคนตรงหน้าด้วยความจริงใจ มือบางของคนป่วย จับแก้มของคนตรงหน้าเบาๆ แล้วยิ้ม
"ต้องการเงินเท่าไหร่ บอกฉันมา ฉันจะใช้หนี้ให้เธอ แล้วก็จะให้เงินเธอไปด้วย จนกว่าเธอจะเรียนจบ แล้ววันนั้น กลับมาหาฉัน มาทำงานด้วยกัน ตามสัญญา ตกลงไหม "
ชีวิตของเธอ ไม่เคยพบเคยเจอ ใครที่ใจดีมีเมตตาแบบนี้เลย ใบหน้าที่มีน้ำตาไหลเอ่อออกมา ก้มลงกราบผู้หญิงตรงหน้าด้วยความสำนึกในบุญคุณ ชีวิตของเธอ นับจากวันนี้ จะเปลี่ยนแปลงไปตลอดกาล ชีวิตที่ปากกัดตีนถีบ จบสิ้นลงแล้ว วันนี้ เธอมีเงิน หลายแสนบาท ในมือ และ มีบัญชีออนไลน์ ที่คุณทิสา ให้ผู้ช่วยส่วนตัว เปิดให้ โทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่ ที่มีพิกัดของเธอ อยู่ในกระเป๋าใบใหม่ ราคาหลักพัน สมฐานะ นักศึกษา
"อรวีร์ จำคำสัญญาของเธอเอาไว้นะ "
- Writer
