Magkabati na ba kami? Uh, parang ganoon na nga. Pero bakit pakiramdam ko kaya ganoon ay dahil tinanggap ko nang wala naman siyang kasalanan? O ang kasalanan lang nito ay iyon bang kaagad itong naniwala sa mga paninira ng ibang tao.
At dahil totoo naman,
Maaga pa lang ay hinatid ko na ito paibaba, tapos na ang gulo sa labas nang silipin namin. Makakauwi na si Sato, makakatulog ako ng buong umaga. That means, I have the favor to rest and sleep well. O kung ganoon ba talaga ang mangyayari kung kausap ko na ngayon ang mga bata.
May kakaiba sa mga anak ko na noon ko pa man ipinagtataka. Hindi sila tulad ng nakararaming bata na kahit nasa murang edad pa lang ay gusto nang makilala ang tunay na ama. Masaya ako noon, ipinapanatag ng puso ko ang hindi nila pagtanong. Ngunit ngayon, nalulungkot
