Elaine
Nagising ako dahil sa naririnig kong ingay sa loob ng silid.
Dahan-dahan kong idinilat ang mga mata. Ang unang bumungad sa akin ay ang nag-aalalang mukha ni Ama. Bigla itong napalitan ng ngiti nang yapusin niya ako ng yakap na ikinagulat ko.
“I’m glad that you’re awake, anak. Hindi ko alam ang gagawin ko kapag pati ikaw ay nawala sa akin,” usal ni Ama. Ramdam ko ang sinseridad sa boses niya na ikinangiti ko.
“I'm sorry, Ama. Hindi na kita pag-aalahanin nang gano’n,” sambit ko upang makalma siya kahit kaunti. Alam kong hindi mapapanatag ang kaniyang loob hangga’t hindi ko sinasabi na ayos lang ako.
“Dapat lang. Ang sabi ng doctor, dahil sa sobrang pagod kaya nahimatay ka. Huwag mong masyadong stress-in ang sarili mo sa mga bagay,” payo ni Ama na ikinatango ko na lamang.
Nang bu
