พี่เลี้ยงจำเป็น
861 Words
ณ คอนโดหรูแห่งหนึ่งใจกลางเมืองหลวง หญิงสาววัยสามสิบห้าปีกำลังนั่งทำหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่หน้าแล็ปท็อปตัวบาง ดารินทร์เป็นนักเขียนนิยายอีโรติคชื่อดัง ตอนนี้เธออยากจะบ้าตายเพราะนั่งหน้าคอมมาสองชั่วโมงแล้วแต่ยังพิมพ์ไม่ออกสักตัว
ไม่มีใครรู้เลยว่านักเขียนนิยายอีโรติคชื่อดังคนนี้ประสบการณ์ด้านเซ็กส์นั้นก็ไม่ได้โชกโชนเหมือนหนังสือที่เธอเขียน แม้ดารินทร์จะเคยมีแฟนอยู่บ้างแต่ทว่าเธอก็ไม่ได้มีเซ็กส์กับใครมานานแล้ว ด้วยคาแรคเตอร์แบบคนบ้านๆของเธอไม่ค่อยแต่งตัวไม่แต่งหน้า เธอคิดมาตลอดว่า ‘ทำไมต้องสวยเพื่อผู้ชายด้วยล่ะ? ฉันเป็นคนแบบนี้ รับไม่ได้เลยเหรอ’ ผู้ชายที่คบเป็นแฟนแต่ละคนจึงไม่เคยคบได้นานถึงเดือน ส่วนมากหลังจากที่มีเซ็กส์กันแล้วพวกเขาก็จะหาเรื่องขอเลิกกับเธอ
“โอ๊ย ทำไงดีล่ะ เขียนไม่ออกเลย” ดารินทร์พึมพำกับตัวเองเบาๆ “หรือว่าจะไปซื้อกินดีวะ? โอ๊ย ไม่เอาดีกว่ากลัวติดโรค” หญิงสาวคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยจนกระทั่งเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือก็ดึงสติเธอกลับมา
“พี่ไปรยาโทรมาทำไมกัน” ดารินทร์เห็นชื่อคนที่โทรมาก็รู้สึกแปลกใจไม่ได้ ‘ไปรยา’ เป็นบรรณาธิการจากสำนักพิมพ์ของเธอ เธอเองก็รักและเคารพไปรยาเหมือนญาติผู้ใหญ่คนหนึ่ง
“คงไม่ใช่ว่า...จะมาทวงงานฉันหรอกนะ”
เสียงเรียกเข้าดับไปแล้วเพราะความลังเลของดารินทร์ แต่ทว่าเสียงเรียกเข้าก็ดังขึ้นอีกครั้ง ในที่สุดเธอก็ตัดสินใจรับสาย
“สวัสดีค่ะพี่เจด้า มีเรื่องอะไรรึเปล่าคะโทรมาเสียดึกดื่นเชียว”
“น้องดาว พอดีพี่มีเรื่องจะรบกวนน่ะ” ไปรยาเอ่ยด้วยความเกรงใจ ถ้ามีทางเลือกเธอคงไม่ต้องมาบากหน้าขอความช่วยเหลือจากรุ่นน้องคนสนิทแน่
“เรื่องอะไรเหรอคะ”
“น้องดาวจำผู้ชายคนที่พี่เคยเล่าให้ฟังมั้ย”
“อ๋อ จำได้สิคะ ทำไมเหรอคะ” ดารินทร์รู้สึกตงิดใจแปลกๆแต่ก็เอ่ยถามไปตามมารยาท
“พอดีว่าเขาจะบินมาหาพี่น่ะสิ”
“ว้าว จริงเหรอคะ ดีใจด้วยนะคะ”
“แต่มันมีปัญหาอยู่น่ะสิ”
“ยังไงเหรอคะ”
“พี่จะลาพักร้อนไปเที่ยวกับผู้ชาย แต่ว่าพี่ก็ไม่อยากทิ้งลูกไว้คนเดียวน่ะสิ” ไปรยาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนใจเพราะยังหาทางออกไม่ได้
“อ้าว ถ้างั้นฝากไว้กับญาติก่อนดีมั้ยคะแค่สองสามวันคงไม่เป็นไรมั้งคะ” พอเกริ่นมาแบบนี้ดารินทร์ก็พอจะเข้าใจจุดประสงค์ของไปรยาที่โทรมาแล้ว
“ก็นั่นแหละปัญหา ญาติที่พี่สนิทที่สุดก็เพิ่งจะบินไปเที่ยวยุโรปกันยกครอบครัว ตอนนี้พี่เลยมองไม่เห็นใครเลยนอกจากเธอ น้องดาวคนดี ช่วยพี่หน่อยได้มั้ยคะ แค่สามวันเอง”
นั่นไง ว่าแล้ว!
“เอ่อ...แต่ว่าดาวไม่เคยเลี้ยงเด็กเลยนะคะ” ดารินทร์เอ่ยไปตามตรง เธอไม่มีพี่น้องและยิ่งกับเด็กๆด้วยยิ่งไม่เคยเลี้ยงมาก่อน จะให้ไปเป็นพี่เลี้ยงจำเป็นได้อย่างไรกัน
“ไม่ต้องเป็นห่วงลูกของพี่อายุสิบหกแล้ว”
“อ้าว ถ้างั้นน้องก็น่าจะดูแลตัวเองได้แล้วนะคะ” ดารินทร์เอ่ยด้วยความสงสัย
“กับเด็กอายุสิบหกคนอื่นมันก็ใช่ แต่ว่าลูกของพี่เป็นเด็กพิเศษน่ะสมองของเขาตอนนี้เหมือนเด็กห้าขวบอยู่เลย น้องดาวพี่ขอร้อง ถ้าพี่พลาดคนนี้ไปพี่คงไม่มีโอกาสอีกแล้ว”
โอ๊ย ทำไงล่ะทีนี้ อีดาวล่ะปวดหัว!
“เฮ้อ ช่วยไม่ได้นี่คะ แล้วหนูต้องดูแลน้องยังไงบ้างคะ”
“ง่ายมาก ลูกของพี่เป็นเด็กเรียบร้อยมาก เขาเป็นคนเงียบๆชอบต่อเลโก้ อ่านนิทานหรือไม่ก็ดูการ์ตูน น้องดาวแค่ดูแลอาหารการกินอาบน้ำแล้วก็พาเข้านอนเท่านั้นเอง”
ฟังดูไม่แย่เท่าไหร่นะ...ลองดูสักหน่อยก็ได้
“อ้อ งั้นก็ได้ค่ะ นี่เห็นว่าเป็นพี่นะคะหนูถึงช่วย”
“พี่ขอบคุณน้องดาวมากเลยนะ น่ารักที่สุดเลย”
“ขอให้พี่ไปเที่ยวอย่างมีความสุขนะคะ แล้วพี่จะไปวันไหนคะ”
เป็นไงล่ะ อีดาวเอ๊ยสวยแล้วยังใจดีอีกนะ
“พรุ่งนี้จ้า”
“ห๊ะ ทำไมเร็วแบบนี้คะพี่”
“ก็ผู้ชายได้หยุดกะทันหันแบบไม่ได้ตั้งตัวน่ะสิ พอรู้ว่าว่างเขาก็รีบจองตั๋วมาหาพี่ทันที”
“อ๋อ ถ้างั้นจะให้หนูไปรับน้องที่ไหนคะ”
“เดี๋ยวพี่พาไปส่งที่คอนโดเองจ้า”
“ถ้างั้นก็ตามนั้นค่ะ”
“ขอบใจมากๆนะ พี่มีค่าขนมให้น้องดาวแน่นอนไม่ต้องห่วง”
“ค่ะๆ งั้นแค่นี้ก่อนนะคะ”
“จ้า พรุ่งนี้เจอกันนะ”
- Writer
