เรียวขาเล็กรีบวิ่งด้วยความเร็วโดยที่สายตาสลับมองทางกับมองดูนาฬิกาไปด้วย เธอสายมากแล้วจริง ๆ เพราะมัวแต่หลงทางอยู่ครู่ใหญ่ หลังจากสอบถามจากพนักงานถึงห้องทำงานของเขาเธอก็พบในที่สุด ไอรดาจัดการเสื้อผ้าที่ไม่เรียบร้อยนั้นให้เข้าที่เล็กน้อย ก่อนจะเคาะประตู เมื่อได้ยินเสียงตอบรับจึงเปิดเข้าไป
“เธอสายนะ” เขาเอ่ยเสียงเรียบ
“ไอขอโทษค่ะ เอ่อ...ดิฉันหลงทางค่ะ” หญิงสาวเลือกที่จะมองผ่านผู้หญิงอีกคนที่นั่งอยู่ ก่อนจะเดินไปที่โต๊ะทำงานอีกตัวที่ว่าง และเธอคิดว่านั่นมันคือที่ของเธอ
“ผมยังคุยกับคุณไม่เสร็จครับคุณไอรดา”
“ขอโทษค่ะ” ร่างเล็กลุกขึ้นราวกับมีสปริงติดก้น เธอไม่รู้ว่าควรจะทำตัวอย่างไรเลยเพราะไม่เคยทำงานแบบนี้
“ผมหวังว่าคุณจะไม่มาสายแบบนี้อีก เพราะมันสื่อถึงความไร้การรับผิดชอบ พนักงานที่เพิ่งเริ่มงานวันแรกไม่ควรปฏิบัติตัวเช่นนี้” คำตำหนิมากมายออกมาจากปากเขาผ่านเข้าหูของเธอ หญิงสาวทำได้เพียงก้มห
