ตอนที่ 6 เหตุผล
1249 Words
หลังจากพูดคุยเรื่องย้ายที่อยู่เรียบร้อยแล้วไอรดาจึงขอตัวออกมาจากวงสนทนา ขาเรียวเดินเลาะไปตามตัวบ้านจนมาอยู่ที่สวนดอกไม้แสนร่มรื่นของคฤหาสน์ เธอนั่งลงช้า ๆ ที่ม้าหินอ่อน ทันทีที่สมองสงบความรู้สึกอ่อนแอก็ชัดเจนขึ้น แต่ยังไม่ทันที่น้ำตาจะไหลรินเธอก็ต้องยืนต้อนรับผู้มาใหม่
“คุณลอลิซ่า”
“ดีใจนะที่จำชื่อฉันได้” หล่อนกล่าวเสียงเรียบ
ดวงตากลมมองผู้หญิงตรงหน้าอย่างพิจารณา รูปร่างสูงหุ่นเพรียวรับกับความสวยของใบหน้า หล่อนอยู่ในชุดสวยแต่กับสมาร์ตไปในตัว ใบหน้าปรุงแต่งด้วยเครื่องสำอางราคาแพงยิ่งทำให้หล่อนดูสวยมากขึ้น
“คุณลอลิซ่ามีธุระอะไรกับไอหรือเปล่าคะ?”
“มีสิ มีอยู่แล้ว และเธอก็รู้ดีว่าเรื่องอะไร” แม้น้ำเสียงที่หล่อนกล่าวกับเธอจะเรียบนิ่ง แต่แววตานั้นกลับเต็มไปด้วยความไม่เป็นมิตรเลยสักนิด ไอรดาหัวใจสั่นไหวยอมรับตามตรงเลยว่าเธอกลัวผู้หญิงคนนี้ แต่เธอก็ทำได้เพียงแค่ยืนนิ่งเท่านั้น
“ดิฉันไม่ทราบค่ะ”
“ต้องรู้สิไอ เธอทราบดี” น้ำเสียงเรียบนิ่งเมื่อครู่ปรับโทนแข็งกระด้างมากขึ้น
“ดะ...ดิฉัน...”
“ฟังไว้นะไอ ไม่ว่าสิ่งที่เธอทำตอนนี้เธอทำเพื่ออะไร เหตุผลของเธอจะสำคัญมากแค่ไหน แต่จำไว้ว่าฉันก็ทำเพราะฉันมีเหตุผลเหมือนกัน”
“.....”
“ฉันร้ายนะ ร้ายมาก ฉันมาเตือนด้วยความหวังดี อย่าให้ฉันต้องร้ายกับเธอไปมากกว่านี้” ลอลิซ่าพูดเสียงลอดไรฟัน
“ไอคงทำตามที่คุณต้องการไม่ได้” หญิงสาวเอ่ยเบาราวกระซิบ
“ทำได้สิ เธอก็แค่ออกไปจากชีวิตอาเธอร์ไง ออกไปจากชีวิตของเรา”
“อะ...ไอ...”
“ลิซ่าครับ”
“อาเธอร์ เสร็จแล้วเหรอคะ?”
“ครับ ไปกันเถอะ” ชายหนุ่มจูงมือคนรักของเขาออกไปโดยไม่ได้สนใจเธอสักนิดเดียว ราวกับว่าเธอไม่ได้ยืนอยู่ตรงนั้น สายตาเศร้ามองเขาทั้งคู่ไปจนลับตา เธอจึงทรุดตัวลงนั่งกับม้าหินอ่อนตัวเดิม
เธอปล่อยน้ำตาสีใสไหลอาบแก้มแต่ไร้เสียงสะอื้น สิ่งที่เธอรู้สึกมันอึดอัดไปหมด เธอเจ็บปวดเกินกว่าจะรับไหว แต่จะทำอะไรได้เหรอเธอเลือกทางเดินแสนเจ็บปวดนี้ด้วยตัวเอง ดังนั้นเธอก็ต้องก้าวเดินมันด้วยสองขาของตัวเอง
“คุณลอลิซ่า ไอขอโทษ ฮึก...คุณอาเธอร์ไอขอโทษ ฮือ...พี่เอม ไอคิดถึงพี่เอมนะคะ ฮึก...พี่หมอ...ไอขอโทษ คุณพ่อคุณแม่ขา...ไอจะทำยังไงดี ไอเจ็บเหลือเกินค่ะ” ไอรดาระบายความเจ็บปวดออกมาทั้งน้ำตาและเสียงสะอื้นแสนทรมาน
เธอไม่ได้เข้มแข็งเลยสักนิด เธอไม่ได้แข็งแกร่ง เธออ่อนแอ เธอกลัวไปหมด กลัวทุกสิ่ง ตั้งแต่เกิดจนโตเธอถูกเลี้ยงดูมาอย่างเจ้าหญิง เธอไม่เคยลำบากแม้แต่น้อย จนกระทั่งทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไป ครอบครัวของเธอเกิดอุบัติเหตุ พ่อกับแม่ของเธอเสียชีวิต พี่สาวกลายเป็นเจ้าหญิงนิทรา ธุรกิจของครอบครัวเธอล้มละลายเพราะถูกโกงเนื่องจากเธอบริหารไม่เป็น ชีวิตบนกลีบกุหลาบพังทลายลงในเวลาอันรวดเร็ว เพราะความอ่อนแอไม่เอาไหนของเธอ เธอต้องออกจากมหาวิทยาลัยมาทำงานหาเงินค่ารักษาพยาบาลพี่สาว จนในที่สุดเธอก็ตัดสินใจทำงานกับคุณหญิงแพทริเซีย
“แม่คะ ไอจะอดทนนะคะ แม่เป็นกำลังใจให้ไอด้วยนะคะ ฮึก...” มือเรียวยกขึ้นปาดน้ำตาทิ้งลวก ๆ ก่อนจะกลับขึ้นไปบนห้องเพื่อเก็บของเตรียมพร้อมสำหรับการย้ายที่อยู่
“มาอยู่ตรงนี้นี่เองหนูไอ” ยังไม่ทันที่เธอจะเดินไปไหนได้ไกล ก็ถูกทักขึ้นโดยคุณหญิงของบ้าน
“คุณหญิงมีอะไรให้ไอรับใช้หรือเปล่าคะ?”
“อืม...มี ฉันกำลังจะไปชอปคลายเครียดสักหน่อย แต่จะพาเธอไปด้วย ฉันจ้างนักข่าวไว้แล้วสำหรับทำข่าวเรา ไปเปลี่ยนชุดซะ”
“ทราบแล้วค่ะ”
หญิงสาวใช้เวลาไม่นานเธอก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ไอรดาอยู่ในชุดเดรสสีชมพูอ่อนแสนอ่อนหวาน ใบหน้าสระสวยถูกแต่งแต้มเล็กน้อยเพื่อไม่ให้ใบหน้าดูโทรมจนเกินไป เพราะอาจจะทำให้คุณหญิงแพทริเซียเสียหน้าเอาได้ เมื่อลงมาถึงด้านล่างก็พบว่าท่านนั่งรออยู่แล้ว
“สวยดีนะ” คำชมหลุดออกจากปากเคลือบลิปสติกสีนู้ดส้มของคุณหญิงแพทริเซีย
“ขอบคุณค่ะ” เธอกล่าวรับอย่างเขินอาย
“ไปกันเถอะ”
“ค่ะ” ร่างเล็กเดินตามแม่สามีมาจนถึงรถคันหรูที่จอดรออยู่ มือเรียวจัดการเปิดประตูให้ท่านก่อนที่จะเดินไปอีกฝั่งที่ตนนั่ง
“ปกติเวลาแบบนี้เธอทำอะไร?” คุณหญิงแพทริเซียเปิดประเด็น
“หากเป็นช่วงบ่ายแบบนี้ ไอจะอยู่ร้านขนมไทยค่ะ”
“ทำงานเหรอ?”
“ค่ะ”
“อืม...สมชายเดี๋ยวแวะที่ร้าน Flower Room ก่อนนะ ฉันจะไปหาเพื่อน” หล่อนขานรับเธอในลำคอ ก่อนจะหันไปสั่งคนขับรถ
“ครับ”
“เดี๋ยวฉันแวะไปที่วัดก่อนนะ เธอเองก็คงอยากไปที่นั่น”
“ค่ะ” หัวใจดวงน้อยเต้นระรัว เมื่อท่านเอ่ยชื่อวัดที่เป็นที่ฝังหลุมศพของบิดาและมารดาของเธอ ไอรดาลอบยิ้มออกมาด้วยความดีใจ เมื่อจะได้ไปหาผู้เป็นพ่อและแม่
“แม่ของเธอคงจะดีใจ”
“คะ?” ไอรดาขานรับด้วยความไม่เข้าใจ
“เธอไม่คิดจะตามสืบบ้างเหรอ ว่าบริษัทของครอบครัวเธอตอนนี้เป็นอย่างไร?”
“.....”
คำพูดของแม่สามีทำให้เธองงไปหมด เธอไม่เข้าใจแม้แต่ประโยคเดียวที่ท่านเอ่ยพูดกับเธอ ทำไมท่านถึงทราบอดีตของเธอ หรือมีอะไรมากกว่านี้ที่เธอยังไม่รู้
“ไอ บนโลกนี้ไม่มีเรื่องบังเอิญหรอกนะ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันถูกกำหนดไว้แล้วโดยโชคชะตา ฉันคงไม่ซี้ซั้วเลือกสะใภ้มั่ว ๆ หรอก ฉันมีเหตุผลของฉัน หน้าที่ของเธอก็คือเป็นภรรยาที่ดีและมีหลานให้ฉันไว ๆ ก็พอ”
“อะ...ไองงไปหมดแล้วค่ะ รบกวนคุณท่านบอกในสิ่งที่ไอไม่รู้ได้ไหมคะ?”
“ได้สิ แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้ ถึงพอดีไปกันเถอะ”
“คะ...ค่ะ ๆ”
◦◦◦◦◦◦◦
ปัง!
ลอริซ่าปิดประตูรถเสียงดัง หลังจากที่เธอเข้าไปร่ำลามารดาของเขาเรียบร้อยตามมารยาท
“ลิซ่าคุยอะไรกับผู้หญิงคนนั้นเหรอครับ?” อาเธอร์เปิดประเด็นขึ้น
“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ลิซ่าแค่ไปเตือนเธอก็แค่นั้น” หญิงสาวบอกปัด
“ทำไมแฟนผมน่ากลัวจังครับ” ชายหนุ่มล้อเลียนเสียงหลงพร้อมกับสตาร์ตรถยนต์คันหรู
“ลิซ่าทำได้มากกว่านี้อีกค่ะ ไหน ๆ ก็จะเป็นนางร้ายแล้ว ต้องทำให้สมบทบาท”
“ฮ่า ๆ ๆ กลัวแล้วครับ ไปไหนกันดี?”
“ไม่เข้าบริษัทเหรอคะ?”
“ไม่แล้วครับ อยากอยู่กับลิซ่ามากกว่า”
“แหวะ...”
“.....”
“ไปดูหนังก็ได้ค่ะ ลิซ่าอยากพักผ่อนสมอง”
“รับทราบครับคุณแฟน”
◦◦◦◦◦◦◦
- Writer
