ตอนที่ 5 หน้าที่

1258 Words

ตอนที่ 5 หน้าที่ หลังจากเก็บโต๊ะเคลียร์หน้าที่ของเธอเรียบร้อยแล้ว หญิงสาวจึงขออนุญาตแม่สามีออกมาหาพี่สาวที่โรงพยาบาล เมื่อมาถึงขาเรียวก็เดินไปตามทางอย่างผู้ชำนาญ แม้ว่าพี่สาวเธอจะยังไม่ฟื้น แต่ถ้าหากรับรู้ได้เขาคงจะมีความสุขและมีกำลังใจในการสู้กับโรคร้าย “งานแต่งงานเมื่อวานไม่สนุกเลยค่ะพี่เอม แต่ก็ไม่ได้แย่จนรับไม่ได้หรอกนะคะ” ไอรดาเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นกับเธอให้พี่สาวฟังทุกวันที่มาหา ทุกเรื่องถูกถ่ายทอดผ่านน้ำเสียงและอารมณ์เป็นอย่างดีราวกับว่าคนป่วยรับรู้ได้เสียอย่างนั้น ก๊อก ๆ ก๊อก ๆ ร่างเล็กลุกขึ้นไปเปิดให้คนมาใหม่ตามมารยาท บานประตูถูกเผยร่างสูงสมาร์ตตามแบบฉบับคุณหมอบุคลิกดี “พี่หมอ...” ไอรดายืนนิ่งตัวแข็งราวถูกสาป เธอไม่คิดว่าจะเจอเขาที่นี่และเวลานี้ ดวงตากลมสั่นระริกน่าสงสาร แววตาเศร้าส่งไปให้คนตรงหน้าอย่างชัดเจน “ยินดีด้วยนะไอ” “.....” เธอไม่แม้แต่จะกล้าตอบกลับ “พี่ขอคุยกับไอหน่อยได้ไหม สัญญาว่าไม่นาน” “พี่หมอกลับไปเถอะค่ะ” “ไอ พี่อยู่ไม่ไหว ได้โปรดอย่าทิ้งพี่ไปโดยไม่เหลือเยื่อใยแบบนี้” คุณหมอภาคินปล่อยน้ำตาแห่งลูกผู้ชายออกมาราวเขื่อนแตก “ไม่นานนะคะ ไออยากอยู่กับพี่เอม” “ครับ พี่สัญญา” “ถ้าอย่างนั้นพี่หมอไปรอไอที่สวนนะคะ เดี๋ยวไอตามไป” “ได้ครับ” มือเรียวปิดประตูลงอย่างแผ่วเบา ทันทีที่บานประตูปิดสนิทน้ำตาที่ถูกกลั้นเอาไว้ก็ไหลลงมาอาบแก้มนวลทั้งสองข้างอย่างไม่อาจกลั้นได้อีกต่อไป เธอปล่อยโฮราวกับว่าอึดอัดมานานแสนนาน หญิงสาวจัดการปาดน้ำตาทิ้ง ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดและเดินออกไปที่สวนตามที่นัดกันไว้ ◦◦◦◦◦◦◦ “แล้วนี่จะเอายังไงกันต่อ?” เพลิง หรือ พระพายถามขึ้นทำลายความเงียบ “มึงคิดไว้บ้างยังวะไอ้เธอร์?” กันต์ หรือ กรวิทย์เสริม “เฮ้อ...” อาเธอร์วางปากกาในมือลง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองทุกคนที่ยิงคำถามใส่เขาไม่หยุด “ทุกคนใจเย็น ๆ นะคะ” ลอลิซ่ามองหน้าแฟนหนุ่ม พลางหันไปคุยกับเพื่อนของเขา “ทำยังไงได้วะ พวกมึงก็รู้จักแม่กู ยังไงตอนนี้ก็ต้องรอเวลาอย่างเดียว แม่บอกว่าถ้ากูทนได้ก็ยอมรับลิซ่า” “แล้วเธอคนนั้นดีหรือเปล่าวะ หรือร้าย?” กันต์ถาม “ถ้าดีจริง ๆ ก็ดีสิกันต์” ลอลิซ่าเบะปาก “ทำไมวะ?” “ผู้หญิงดี ๆ ที่ไหนทำงานกลางคืน?” “จริงเหรอวะไอ้เธอร์?” เพลิงตะโกนถามพร้อมทำตาโต “เออ” “แล้วมึงรู้ได้ไง?” กันต์ถาม “สืบดิวะ อยากรู้อะไรก็ตามสืบ” อาเธอร์ตอบอย่างเบื่อหน่าย “พอ ๆ หยุดพูดถึงผู้หญิงคนนั้นสักที” “ครับ...” เสียงหัวเราะดังลั่นห้องอย่างสนุกสนานจนสัมผัสได้ถึงความสุข ◦◦◦◦◦◦◦ ขาเรียวหยุด สูดลมหายใจอีกครั้งเมื่อมาถึงสวนในโรงพยาบาล เธอปล่อยน้ำตาที่เอ่อคลอให้ไหล พลางยกมือเช็ดก่อนจะเดินไปหาคนรักเก่าที่ยืนรออยู่ “พี่หมอ” ไอรดาเรียกเสียงเบาราวกระซิบ “ไอ” ชายหนุ่มร่างสูงโผเข้ากอดร่างบอบบางอย่างถือวิสาสะ เขาโหยหาอ้อมกอดนี้อย่างเป็นที่สุด นับตั้งแต่วันที่เธอบอกว่ากำลังจะแต่งงาน “ปล่อยไอก่อนนะคะพี่หมอ” เธอเอ่ยเสียงเรียบ หากแต่ภายใต้น้ำเสียงและท่าทางที่แสนเย็นชานั่น ใครจะรู้ว่าหัวใจดวงน้อยของเธอกำลังเจ็บปวดจนแทบจะหยุดเต้น อยากจะกอดตอบและปล่อยให้น้ำตาไหลลงบนอกแกร่งที่แสนอบอุ่นนี่ใจจะขาด สุดท้ายเธอกลับทำได้เพียงผลักไสเขาให้ออกห่าง “พี่ขอโทษครับ” ชายหนุ่มผละออกเมื่อเรียกสติได้ “พี่หมอมีอะไรกับไอเหรอคะ?” “ไอ พี่ เอ่อ...พี่ ไม่มีอะไรแล้วครับ ขอโทษนะครับที่ทำให้เสียเวลา เดี๋ยวพี่เดินไปส่งที่ห้องนะ” “ถ้าอย่างนั้น...เดี๋ยวไอกลับเองก็ได้ค่ะ” “.....” ขาเรียวค่อย ๆ ก้าวออกมาจากจุดนัดพบช้า ๆ เหมือนกับร่างที่ไร้ซึ่งวิญญาณ ความเจ็บปวดกัดกินทุกพื้นที่ในหัวใจ ทางเดินที่เธอเลือกช่างเจ็บปวดจนเกินจะรับไหว แต่พอนึกถึงใบหน้าของพี่สาวที่รอการผ่าตัดก็ทำให้เธอฮึดสู้ต่อ “พี่รักไอนะ ไม่ว่าตอนนี้มันจะเป็นยังไงพี่ก็รักไอ ไม่ว่าไอจะรักใครพี่ก็รักไอ โชคดีครับ” เสียงของเขาดังก้องทั่วทุกโสตประสาท เธอเดินช้าลงเรื่อย ๆ จนในที่สุดก็ก้าวไม่พ้น ไอรดา ทรุดตัวนั่งลงกับเก้าอี้ข้างทางพร้อมกับปล่อยน้ำสีใสที่เอ่อล้นนัยน์ตาให้ไหลออกมาอาบสองแก้ม หัวใจเจ็บแทบขาดใจ แต่สุดท้ายก็ต้องยอมรับในสิ่งที่เกิดขึ้นให้ได้ ตื๊ด ๆ ตื๊ด ๆ ดวงตากลมโตมองหน้าจอมือถือที่สั่นเตือนหน้าจอปรากฏเบอร์ของบ้านตระกูลแมค มือเรียวยกปาดน้ำตาทิ้งก่อนจะกดรับโทรศัพท์พร้อมกับพยายามทำให้น้ำเสียงเป็นปกติที่สุด “สวัสดีค่ะ ไอพูดค่ะ” (หนูจะกลับตอนไหนไอ?) “คุณหญิงมีอะไรด่วนหรือเปล่าคะ?” (อืม...ฉันอยากให้หนูกลับบ้านมาจัดกระเป๋าได้แล้ว เพราะฉันต้องการให้พวกหนูย้ายไปบ้านใหม่พรุ่งนี้) “ค่ะ ๆ” ปลายสายกดวางไปหลังจากที่เธอตอบตกลง แม้จะไม่เข้าใจที่มารดาของเขาพูดมากนักเพราะสมองไม่รับรู้สิ่งอื่นใด แต่เธอก็ไม่อาจปฏิเสธได้อยู่ดี ◦◦◦◦◦◦◦ “มีอะไรไอ้เธอร์? ทำหน้าเหมือนป่วย” กันต์ หรือ กรวิทย์ ถามขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าไม่ดีของเพื่อน หลังจากที่อาเธอร์วางสายผู้เป็นมารดา เขาก็ถึงกับต้องเครียดเพราะเรื่องระยะที่ต้องย้ายเข้าบ้านหลังใหม่ถูกเลื่อนให้มาเป็นวันพรุ่งนี้แทน “ต้องกลับบ้านวะ ลิซ่าไปกับผมนะครับ” “มีอะไรเหรอคะเธอร์? ทำไมร้อนรนจัง” ลอลิซ่าขมวดคิ้วสงสัย “แม่จะให้ผมย้ายไปบ้านใหม่พรุ่งนี้” เขาตอบตามความจริง “ไหนว่าสัปดาห์หน้าไงคะ?” “ผมก็ไม่ทราบว่าทำไมท่านถึงเลื่อนให้เป็นวันพรุ่งนี้แทน แต่ผมตัดสินใจแล้วนะครับว่าจะชวนคุณไปอยู่ด้วย” “เดี๋ยวไอ้เธอร์ อย่างนี้คุณลิซ่าเขาจะไม่เสียหายเหรอวะ?” เพลิงเอ่ยขัด “แต่กูไม่อยากอยู่กับผู้หญิงคนนั้นสองคน และอีกอย่างกูอยากอยู่กับลิซ่า” ชายหนุ่มว่าด้วยน้ำเสียงรุนแรงขึ้น พอนึกถึงหน้าผู้หญิงคนนั้นทีไรอารมณ์ก็ยิ่งรุนแรง “เรื่องนั้นลิซ่าขอคิดก่อนนะคะ อย่างที่เพลิงว่าก็ถูก ลิซ่าคงเสียหาย” เธอตอบเสียงเรียบ “ถ้างั้นวันนี้ไปทานข้าวบ้านผมนะครับ” ร่างสูงเดินเข้าไปใกล้คนรัก “ก็ได้ค่ะ ลิซ่าขอเตรียมความพร้อมก่อนนะคะ คุณแม่ของคุณคงจะต้อนรับลิซ่าอย่างดี” “ถ้างั้นไปเดินเลือกของสดกันดีกว่าครับ เดี๋ยวผมโทรบอกคุณแม่ก่อน” “ค่ะ”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more