Sabah gözlerimi açtığımda Akif'in kolları arasında buldum, kendimi. Beni her zamanki gibi sarıp sarmalamıştı. Elimi sakalları üzerinde gezdirdim. Aslında ben ona bağımlı oluyordum. Her an yanımda olmasını istemek biraz fazla mıydı? Değildi. Çünkü ben Akif'e çoktan aşık olmaya başlamıştım. Bu yüzden her anı birlikte yaşamak istiyordum.
Dün gece yanıma geldiğini bile hissetmemiştim. O kadar çok yormuştu, beni. İyice yaklaştım, uyuyordu. Dudaklarımı dudaklarına değdirdim. Artık öpüşmek hoşuma gidiyordu. Ya da Akif'in şehvet dolu öpüşü beni heyecanlandırandı.
Burnumu boynuna yasladım. Çok güzel kokuyordu, derin nefes çektim. Aşık olduğum için sevinmem mı gerekiyordu yoksa üzülmeli miydim? Bilmiyorum. Akif benim dengim bile değildi. O koskoca bir imparatorluğun sahibiydi, bense sıradan biri
