PAMİR ;
Eylüller'den ayrıldıktan sonra gözüm telefonda, aramasını bekliyordum. Annem ve babam ise benimle dalga geçmekle meşgullerdi. "Pamir şaşı kalacaksın. Telefonunun sesini açıp aramasını bekle." "Ya duymasam?" "İllaki birimiz duyarız bebeğim." Oflayarak telefonun sesini açtığımdan emin olup oturmaya devam ettim. Bir gözüm hala telefondaydı. "Eylül'ün annesi iyi görünüyor." "Evet. Dayanıklı kadınmış."
"Bunca yıl o adama dayanabildiğine göre her şeye dayanır o kadın." annemin dediği şeye kahkaha attık. "Belki birileri de senin arkandan öyle diyordur hayatım ha?" Annem gülerek babamın koluna dokundu. "Diyen olursa elimin tersiyle ağzının ortasına vuracağıma emin olabilirsin hayatım. Çünkü ben seni çok seviyorum ve böyle bir şey diyen kişiye haddini bildiririm." "İşte benim karım." gül
