ปราบรักมินตรา

สั่งสอน

ตอนที่ 01 สั่งสอน

"ปล่อยกูนะไอ้โจรชั่ว.! อร้ายยย.!.เจ็บนะโว้ย..!! " เสียงแผดร้องของหญิงสาวนามว่ามินตรา ดังขึ้นเพราะถูกผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้จับตัวมาอุ้มพาดบ่า ทั้งที่เธอไม่ได้รู้จักมักจี่กับพวกมันเป็นการส่วนตัวเลยสักนิด แค่เดินอยู่ในตลาดของป่าดีๆ ก็ถูกพวกมันอุ้มมา

"เงียบ..!!! ถ้ามึงไม่เงียบ กูจะตัดลิ้นมึงให้หมากิน..!! "

ชายร่างสูงใหญ่ที่จับมินตราอุ้มพาดบ่าอยู่ ตะคอกขู่เธอเสียงดังและยังใช้มืออีกข้างบิดเนื้อที่ก้มกลมของเธออีกด้วย

"กรี๊ดดด..!!! ไอ้บ้ากาม เจ็บนะไอ้เวร หยิกมาได้. "

แต่หญิงสาวหาได้กลัวคำขู่ของชายผู้นั้นสักนิด นอกจากเธอจะยังคงโวยวายไม่หยุดเธอยังดีดดิ้นทั้งแขนทั้งสองข้างก็ทุบตีไปที่หลังของชายผู้นั้นสุดแรง ส่วนขาก็ไม่อยู่เฉยดิ้นจนคนที่อุ้มเธออยู่เริ่มรู้สึกเจ็บตัวขึ้นมาแล้ว

"ไม่หยุดใช่ไหม ได้..!!! ไอ้หาญมึงไปเอาเชือกมามัดมัน ส่วนมึงไอ้จ้อยไปหาผ้ามา กูจะมัดปากมัน "

เมื่อชายหนุ่มหมดความอดทน จึงจบลงที่มินตราถูกจับมัดทั้งมือขาและปาก เพื่อตัดความรำคาญ

สองวันก่อนหน้า

"พี่ปราบฉันไปสืบมาแล้ว อีกสองวันไอ้คุณวิรัตน์มันจะมารับของ แต่คราวนี้มันไม่ได้มารับด้วยตัวเอง มันให้ลูกสาวของมันมากับลูกน้องคนสนิทแทน"

"ให้ลูกสาวมาแทนหรอ ใช้ได้เลยนี่บ้านนี้ เลวทั้งพ่อทั้งลูก ดี..!! กูจะเอาตัวลูกมันมาทรมานมั่ง ดูซิว่ามันจะรู้สึกยังไง เตรียมทุกอย่างให้พร้อม ถึงวันนั้นต้องห้ามพลาดเด็ดขาด"

"ได้พี่ปราบ"

ปราบ คือชายหนุ่ม ที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านกลางป่ากับชาวบ้านอีกประมาณสามสิบคน พวกเขาอยู่ในป่านี้มาตั้งแต่รุ่นพ่อรุ่นแม่ เพราะไม่ชอบความวุ่นวายในเมือง จึงหลีกหนีความวุ่นวายพาลูกหลานมาอยู่กันในป่า แต่จะว่าไปก็ไม่ใช่ป่าซะทีเดียว มันคือหมู่บ้านเก่าที่ชาวบ้านต่างพากันอพยพหนีน้ำป่าออกไปนานแล้ว พอนานไปก็ยังไม่มีใครกลับมาอยู่ จึงทำให้หมู่บ้านนี้ร้างจนไม่มีผู้คนอยู่อาศัย พวกเขาจึงเห็นว่าที่นี่เหมาะสมที่จะตั้งถิ่นฐาน

แต่พวกเขาไม่ได้มาอยู่เปล่า พวกชาวบ้านและปราบยังช่วยกันอนุรักษ์สัตว์ป่าดูแลให้ป่าแห่งนี้อุดมสมบูรณ์คงอยู่ไม่หมดไป แต่เพราะความอุดมสมบูรณ์ที่มีของผืนป่านี้ จึงพาให้พวกนายพรานเริ่มเข้ามาหาล่าสัตว์บริเวณนี้กันมากขึ้น ทุกครั้งที่ปราบเจอกับนายพราน ชายหนุ่มพยายามเข้าไปพูดคุยและขอร้องไม่ให้พวกนายพรานมาทำร้ายสัตว์ป่าที่พวกเขาอนุรักษ์ ในตอนที่ตกลงกันก็เหมือนจะรู้เรื่อง แต่พอลับหลังพวกนายพรานก็ทำเหมือนเดิมอีกยังคงล่าสัตว์ทุกตัวที่พบเห็นในป่าแห่งนี้ หนักสุดก็จับพวกลูกๆ ของมันใส่กรงไปขายให้พวกนายทุนที่มารอซื้ออยู่ที่ตลาดของป่า เพราะเห็นว่าได้ราคาดี

ปราบและพรรคพวกจึงต้องมาคิดใหม่ ในเมื่อห้ามนายพรานไม่ได้ก็ต้องจัดการกับพวกนายทุนแทน เพราะถ้าไม่มีนายทุนมารับซื้อพวกนายพรานก็ไม่มีที่ขายและพวกเขาก็จะหยุดล่าไปเอง จึงเป็นเหตุให้ปราบและพรรคพวกวางแผนกระทำการจับตัวลูกสาวนายทุนมาในครั้งนี้ เพื่อต่อรองให้นายทุนหยุดการซื้อขายสัตว์ป่า

"เอามันไปขังไว้กระท่อมท้ายหมู่บ้าน.!"

น้ำเสียงแข็งกร้าวออกคำสั่งให้ลูกน้องทั้งสองพาหญิงสาวไปขังไว้ในที่ที่เตรียมไว้

ปราบนำตัวมินตรามาถึงหมู่บ้านของตนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แค่จับมาขังไม่ได้คิดจะทำอะไร เพราะเขาเองรู้ถึงจุดประสงค์ในครั้งนี้ดี ไม่ได้อยากทำร้ายใคร แค่สั่งสอนนิดหน่อยพอหอมปากหอมคอ

"อั่ก...!! อืออ...อ่อยอูอ๊ะ ไอ้อั้ว"

มินตราถูกจ้อยผลักเข้ามาในห้องทั้งที่ขาทั้งสองข้างยังถูกมัดติดกันอยู่ จึงทำให้เธอล้มไม่เป็นท่าแต่เธอก็ยังไม่วายที่จะด่าทุกคนได้อยู่ดี

"ปากดีชะมัดเลย ไอ้หาญมึงว่าพี่ปราบจะทำไงกับมัน"

จ้อยหันมาถามหาญเพื่อนซี้ที่ร่วมทำภารกิจครั้งนี้มากับตน

"กูจะรู้ได้ไง พี่ปราบน่ะโครตเดาใจยากถ้าไม่พูดออกมาก็ไม่มีใครรู้ อย่าไปอยากรู้เลยกูว่า ไปหาไรกินกันเหอะกูหิวแล้ว "

หาญหันตอบเพื่อนซี้ ก่อนจะพากันเดินออกไปจากตรงนี้

สองวันผ่านไป....

มินตราถูกแก้มัดตั้งแต่วันที่นำมาขังไว้ที่นี่แล้ว และตอนนี้เธอกำลังนั่งจ้องปลายกระบอกปืนที่อยู่ในมือของปราบเพราะมันกำลังเล็งมาที่เธอ

เกร็ก.. "ปืนไม่มีลูก ไอ้ชั่ว.! มึงหลอกกู.! "

มินตราสถบด่าทันทีที่รู้ว่าถูกหลอก

"ก็ไม่มีลูกไงถ้ามันมีลูก เธอยังจะได้ด่าฉันไหมนังคุณหนูมินตรา"

ปราบเถียงกลับทันควันที่เธอพูดจบ เขาใช้น้ำเสียงย้ยหยันเรียกชื่อของเธอ เขาแค่อยากทำให้เธอรู้ว่าเวลาโดนปืนเล็งมาที่ตัวมันรู้สึกอย่างไร กลัวแค่ไหนเธอจะได้เข้าใจสัตว์ที่ถูกทำร้ายบ้าง

"แกจับฉันมาทำไม แล้วแกรู้ชื่อฉันได้ไง ต้องการอะไรจากฉัน"

มินตราเริ่มถามถึงความต้องการของคนที่จับเธอมา เธอคิดว่าพวกเขาคงจะจับเธอมาเรียกค่าไถ่ เพราะรู้ว่าพ่อของเธอรวย แต่เธอหารู้ไม่ว่าผู้ชายคนนี้ไม่ได้สนใจความร่ำรวยของพ่อเธอเลย

ปราบไม่ตอบ และยังเขาหันหลังทำท่าจะเดินหนีเธออีกด้วย มินตราโมโหมากวิ่งไปยืนขวางหน้าเขาไว้ ทั้งที่เห็นอยู่กับตาว่าเขาตัวสูงใหญ่กว่าเธอขนาดไหนถ้าเขาคิดจะทำอะไรเธอจริง ๆ เธอก็คงสู้เขาไม่ได้หรอก แต่เธอกลับไม่กลัวเขาแม้แต่น้อย ของอย่างนี้มันวัดกันที่ใจไม่ใช่ที่ร่างกาย

"ถามไม่ตอบ อยากได้อะไรเงินหรอใช่ไหม ถ้าอยากได้เงิน แกก็พาฉันกลับไปส่งคืนที่เดี๋ยวฉันจะเอาให้แกเอง ไม่ต้องถึงพ่อฉันหรอกแกจะเอาเท่าไรบอกมาสิ พูดสิ ปากอมอะไรอยู่วะ พูดด้วยดีๆ แล้วนะ"

มินตราพยามเกลี้ยกล่อมชายตรงหน้า แต่เขาทำเหมือนไม่สนใจเพราะนอกจากจะไม่ตอบแล้วยังทำท่าจะเดินหนีไปอีก เธอจึงต้องรีบคิดเพื่อหาสิ่งที่เขาต้องการมาเสนอให้ใหม่

"หรือแกต้องการผู้หญิง ใช่ไหม.? แกอยากได้ผู้หญิงสวยๆ ใช่ไหม..? ฉันหาให้ได้นะแกจะเอากี่คน แค่แกปล่อยฉัน ฉันจะสั่งให้ลูกน้องไปเอามาให้เลย แถมไม่เอาเรื่องแกด้วยนะ ใช่ไหมแกตอบมาสิ"

"มินตราเธอนี่มันเป็นคนแบบไหนกันนะ ทำได้ทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองรอดจริงๆ ดูท่าแล้ว แค่จับมาขังไว้คงไม่สำนึก แต่ข้อเสนอของเธอก็ดีนะฉันชอบ"

"ใช่ไหมล่ะ แกอยากมีเมียใช่ไหมดีเลย งั้นพาฉันไปส่งเลยเดี๋ยวฉันจัดการให้"

ในใจของมินตราลิงโลดเพราะคิดว่ามาถูกทางแล้ว แต่ดีใจได้เพียงครู่เดียวก็ต้องเปลี่ยนมาหวาดกลัวจนต้องกรีดร้องออกมา เพราะตอนนี้ปราบกำลังจับตัวเธอนอนลงบนฟูกนุ่น และยังกระชากเสื้อผ้าของเธอออกจนขาดหลุดติดมือไปอีกทำให้ตอนนี้หญิงสาวเหลือตัวเปลือยเปล่า มินตราพยามเอามือเล็กของตัวเองปกปิดของสงวนทั้งบนและล่าง แต่ปิดยังไงก็ไม่มิด ปราบมองเธอด้วยสายตาสมเพชพร้อมทั้งคิดในใจ ไม่เคยเห็นค่าของคนอื่นพอโดนเองกลับกลัวจนลนลาน คิดจะไปบังคับผู้หญิงคนอื่นมาให้เขา เสียดายที่เกิดมาหน้าตาสะสวยแต่จิตใจสกปรกสิ้นดี

"คนอย่างเธอมันต้องเจอฉันนี่แหละถึงจะเหมาะ "

การสั่งสอนเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น อย่าเพิ่งตายซะก่อนล่ะ มินตรา ยังมีอะไรสนุกๆ ให้เธอได้ทำอีกเยอะ

กรี๊ดดดด..!!! ไอ้เหี้ยยยย มึงข่มขืนกู กูจะฆ่ามึงงงงง....!!!

มินตราเธอต้องโดนสั่งสอน เธอมันดื้อ พี่ปราบเอาเลย...

☆~☆~☆~☆~☆~☆~☆