ตอนที่ 7 ในใจลึกๆยังโหยหา
855 Words
มิเชล เดินสำรวจผ้าในโรงงาน ผ้าชนิดต่างๆ เข้ามามากมาย มือข้างหนึ่งของเธอถือกระดาน ที่มีกระดาษเหน็บอยู่เพื่อจดงานและรายละเอียดต่างๆของผ้า เธอตรวจตรวจดูอย่างละเอียด ทั้งเนื้อผ้าสีและล็อตของผ้าว่าตรงแบบได้มาตรฐานหรือไม่
คุณเย่เหยียนฟาง ผู้จัดการฝ่ายสั่งซื้อเดินตามเธอด้วยเช่นกันเพื่อแนะนำ การสั่งซื้อและดูคุณภาพของเนื้อผ้า..
"คุณเย่คะ ผ้าฝ้ายสีฟ้าล็อตนี้ ฉันว่ามันอ่อนไปนะคะ แบบที่สั่งคือสีฟ้าเข้มน้ำทะเล แต่นี่มันสีฟ้าครามนี่คะ." เธอพูดพร้อมกับจับเนื้อผ้า..
"ทางเราได้ย้ำไปแล้วนะครับ ว่าให้เน้นสีฟ้าเข้ม"
"เดี๋ยวตรงนี้ผมจะรีบจัดการแก้ไขให้ครับ"
"ได้ค่ะฝากด้วยนะคะคุณเย่ " มิเชลได้เดินต่อไปที่ฝ่ายตัดเย็บ ทุกคุณยืนและคำนับผู้อำนวยการสาว
"ไม่เป็นไรค่ะทุกคนทำงานตามสบายเลยนะคะ ขอบคุณทุกท่านด้วยนะคะที่ช่วยกันเร่งงานล็อตนี้ ..ทุกคนอาจจะเหนื่อยบ้างนะคะดิฉันให้ฝ่ายการเงินเพิ่มเบี้ยเลี้ยงให้ทุกคนแล้วล่ะค่ะ.."
ทางด้าน หานซั่ว มาถึงโรงงาน เขาบอกพนักงานไม่ให้ผู้อำนวยการรู้ว่าเขามา เขายืนดูการทำงานของหญิงสาวที่เขาเกลียดนักหนา เขารู้สึกว่า เธอเปลี่ยนไปจากแต่ก่อนอย่างสิ้นเชิง เธอดูอ่อนโยนและจริงใจ จากแต่ก่อนมากแต่ก่อนเธอชอบกรีดร้องเมื่อไม่พอใจ ทำร้ายข้าวของ ตบตีคนรับใช้ และผู้หญิงทุกคนที่เข้ามาใกล้เขา เขาต้องเสียหน้าและเสียงานหลายต่อหลายครั้ง และที่รับไม่ได้สุดๆคือเธอแอบทำร้ายผู้หญิงที่เขารัก .....แต่ครั้งนี้เธอกลับเปลี่ยนไป ในสายตาของเธอ เหมือนหมดใจกับเขาไปแล้วคิดขึ้นมาเขาก็รู้สึกปวดที่หน้าอกจนต้องเอามือมากุมไว้. ..
..เขาต้องพิสูจน์ให้ได้ว่าที่ผ่านมาเธอแกล้งทำเพื่อวางแผนร้ายอะไรอีกหรือปล่า. หานซั่วคิดพลางยกกาแฟขึ้นดื่ม...
"เอ่อ ท่านผู้ถือหุ้นคะ คุณมาที่นี่ทำไมคะ"ผู้อำนวยการสาวมิเชลถาม
"ผมก็อยากมาตรวจดูโรงงานบ้างเผื่อมีอะไรขาดตกบกพร่องผมจะได้ช่วยเหลือได้ทันเวลา"
"งานที่นี่เรียบร้อยดีค่ะไม่ต้องถึงมือท่านผู้ถือหุ้นหรอกค่ะ..ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวนะคะ.."
"ลั่วเฟย" หานซั่วเรียกเลขาส่วนตัว
"คุณขับรถกลับบริษัทก่อนนะ ผมจะไปกับคุณม่านอี้.." เขากล่าว
"หยุดนะคะอย่าเรียกชื่อนี้ต่อหน้าพนักงานที่นี่" มิเชลเดินเข้ามาใกล้แล้วกระซิบเชิงโมโห
"ถ้าคุณไม่อยากให้ผมเรียก คุณต้องไปกับผม" เขาพูดเชิงแหย่เย้า
มิเชลนิ่งเงียบไม่พูด หานซั่วจึงพูดขึ้นต่อ
"หลิวม่านอี้ ที่รักกกก"
"หยุดนะ!! คุณจะไปกับฉันก็ไป เร็ว "
มิเชลหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากด "คุณเย่คะ พอดีมีธุระด่วน ดิฉันต้องขอออกไปก่อนนะคะ เดี๋ยววันหลังดิฉันแวะมาใหม่นะคะ"
"เชิญค่ะท่านผู้ถือหุ้น" เธอเดินนำหน้าหานซั่วไปอย่างไม่สบอารมณ์. ทำไมไปไหนทำอะไรก็เจอแต่เขานะ..ใบอย่าก็ไม่เซ็นต์จะเอาอะไรอีก ...มาวุ่นวายกับฉันทำไมอีกนะ" เธอหัวเสีย
เธอกำลังไขกุญแจรถ แต่ถูกแย่งไปจากมือ มิเชลจึงหันมาพูด กับหานซั่วว่า "นี่มันจะมากเกินไปแล้วนะ มาตามอะไรกันอีก..."
"ขึ้นรถเร็วเดี๋ยวผมขับเอง เร็วสิ!!"
"คุณจะพาฉันไปไหน"
"ไปทานข้าว ผมหิวข้าว "
มิเชลขึ้นรถ ไปด้วยความหงุดหงิด รถถูกขับออกไปยังร้านอาหาร หานซั่วสั่งอาหารมาเต็มโต๊ะเพื่อหวังให้หญิงสาวกินอาหารให้เต็มที่..เพราะเธอดู ผอมบางกว่าเดิมมาก
เขาตักอาหารมาใส่จานเธอจนเต็ม มันทำให้เธอแทบจะกินไม่ลง ทุกอย่างที่เขาทำมันกลับตาลปัตรไปหมด เขาเอาใจใส่เธอแบบนี้ตั้งแต่แรก ชีวิตของเธอคงจะไม่ผกผันเช่นนี้
เธอคิดได้ดังนั้น เธอหยิบกระเป๋า แล้วลุกยืนขึ้น คุณกินไปเถอะ ฉันขอตัว น้ำตาที่อดกลั้นมาตลอด มันกำลังจะไหล เธอรีบหันตัว เดินออกไป หานซั่วลุกขึ้น คว้าแขน และดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอด หน้าของมิเชล ซบลงไปที่อกของหานซั่วพอดี
น้ำตาของมิเชลไหลออกมาแบบสุดจะกลั้น ถ้าเขาทำดีกับเธอในชาติที่แล้วทุกอย่างคงไม่เป็นแบบนี้..หานซั่วกระชับกอดมิเชลแน่นขึ้น รู้ว่าหญิงสาวร้องไห้..หัวใจของเขาก็รูสึกเจ็บเช่นเดียวกัน
.......ทันใดนั้น มิเชลรีบผลักเขาออก ..
"ไม่ใช่ ไม่ใช่แบบนี้ อย่าทำแบบนี้ อีก"
จบตอน7
#อยากเห็นอาการของคนคลั่งรักไวๆจัง#
#อยากเห็นอาการของคนคลั่งรักไวๆจัง#
- Writer
