หานซั่วทำอะไรไม่ถูก เขาจึงพูดขึ้นว่า
"ถ้าอย่างนั้น ผมนอนตรงโซฟาก็ได้.." แล้วจึงรีบไปนอน ลงที่ตรงโซฟา มิเชลไม่พูดอะไร เธอรีบหลับตา ส่วนหานซั่วนั้น ผงกหัวมองไปที่มิเชล เขาเห็นว่าเธอหลับแล้ว จึงหลับตานอนหลับไปเช่นกัน
เช้าวันต่อมา ทั้งคู่เชคเอ้าท์ออกจากโรงแรมแต่เช้า โดยที่ไม่มีใครปริปากพูดอะไรต่อกัน หานซั่วจึงพูดขึ้นก่อนเมื่อรู้สึกว่า บรรยากาศภายในรถมันเงียบสงบเกินไป
"เดี๋ยวผมจะกลับไปที่บ้านก่อน คุณก็ทานข้าวด้วยละกัน " หานซั่วอยากเพิ่มเวลาของตัวเองกับมิเชล
พอได้ยินคำที่หานซั่วพูดถึงคำว่าบ้าน เธอลืมคำนี้ไปนานแล้ว บ้านที่ไม่ใช่บ้าน บ้านที่หาความสุขไม่ได้เลย เธอไม่อยากกลับไปที่นั่น มันทำให้ความทรงจำเก่าๆ ที่เลวร้ายกลับคืนมา ทุกคนที่นั่นเกลียดมิเชลมาก เนื่องจากวีรกรรมที่เธอได้กระทำ กับพวกเขาไว้ เธอคิดแล้ว อนาจใจกับความร้ายกาจของตัวเองเมื่อครั้งเก่าก่อน ที่ผ่านมา
"ไม่หรอกค่ะ ขอส่งคุณแค่
