มิเชลขับรถมาถึงลานจอดรถใต้คอนโดที่พัก
เธอจอดรถตรงที่จอด ดึงกุญแจรถเท่าไรก็ไม่ออก
เธอทุบไปที่หน้ารถด้วยความโมโหที่ทำอะไรก็ไม่ได้ดีสักอย่าง
เธอก้มลงกับพวงมาลัยรถ ร้องไห้ออกมาอย่างสุดจะกลั้น คิดถึงตอนที่หานซั่วทำดีกับเธอ ในช่วงระยะเวลาสั้นๆที่ผ่านมา
คิดถึงหน้าของทุกคนที่เห็นเธอเป็นดังปีศาจร้าย และเห็นซูจินในอ้อมกอดที่อ่อนโยนของหานซั่ว เธอร้องไห้กับสิ่งที่เธอเห็นในวันนี้ มันทำให้เธอปวดหัวใจยิ่งนัก...เธอร้องไห้อยู่ได้สักพัก โดยที่เธอไม่รู้ว่า มีรถอีกคันมาจอดข้างๆเธอ และได้มองเธออยู่สักพัก เพราะเป็นห่วงว่าเธออาจจะคิดสั้น เพราะเห็นเธอร้องไห้อย่างหนักหนา...สักพัก มิเชลก็ลงมาจากรถ เขายืนอยู่ด้านข้างตรงประตูหลังรถของเธอ เขารออยู่สักพักแล้ว
มิเชลร้องไห้จนตาบวม ขณะออกจากรถเธอก็ยังร้องไห้อยู่...".คุณครับ ..เป็นอะไร รึปล่าวครับ"
เขาถาม เธอด้วยความเป็นห่วงทั้งที่ยังไม่รู้จักเธอเลย...มิเชลเงียบ
