หลังจากที่ม่านอี้ฟื้นจาก อาการป่วยจากการกินยานอนหลับ แล้วต้องมารักษาตัวที่โรงพยาบาล เธอลืมตาขึ้นแล้วมองเพดาน สีขาวอยู่ชั่วขณะ
"คุณนายฟื้นแล้ว" เสียงสาวใช้คนสนิทร้องออกมาอย่างดีใจ จื่อชิงรีบสวมกอดเจ้านายอย่างรวดเร็ว พร้อมกับร้องไห้ ..." คุณนายระวังนะคะ หมอบอกว่าฤทธิ์ของยานอนหลับ ยังเหลืออยู่อ่อนๆ อาจทำให้คุณนายมึนหัวได้"
"จื่อชิงฉันหิวน้ำ" จื่อชิงรีบกุลีกุจอหาน้ำมาให้เจ้านายที่รักดื่มอย่างรวดเร็ว
หลังจากดื่มน้ำเสร็จ คำแรกที่หลิวม่านอี้ถามถึง คือ หานซั่ว
"หานซั่วล่ะ เค้ามาหาฉันบ้างมั้ย?" ม่านอี้ถามสาวใช้ ..
"เอ่อ..คือ.."
"ตอบมาจื่อชิง เขามาหาฉันบ้างไหม?"
"เอ่อ..ไม่มาเลยค่ะ ..แม้แต่จะถามหาก็ไม่มีค่ะ"
หลิวม่านอี้ได้ยินที่สาวใช้พูดจึงรู้สึกโมโหที่คนที่ขึ้นชื่อว่าสามีนั้นไม่ไยดีเหลียวแลเลย...
ทั้งที่ภรรยาตัวเองก็เกือบตาย โดยที่ไม่คิดเลยว่า ตัวของเธอเองนั้นเป็นคนสร้างเรื่องทั้งหมด ม่าน
