ฉันจะเลิกรักคุณให้ได้

ตอนที่ 8 มารยาชายรูปงาม

อย่า!อย่าทำแบบนี่อีก" เธอผลักเขาออกจากอ้อมแขน หานซั่วตกใจเหมือนกันที่ทำแบบนั้นไปโดยไม่รู้ตัว เขาเผลอใจไปกับเธอตั้งแต่เมื่อไร เห็นน้ำตาเธอแล้ว เขาอยากจะกอดและปลอบโยน แต่เธอก็เหมือนปิดกั้นตัวเองไปแล้ว

" ทำไมผมจะกอดภรรยาของผมไม่ได้ มาเล่นตัวอะไรตอนนี้ คิดหรอว่าผมจะพิศวาสคุณมากมาย " มิเชลปาดน้ำตา "คุณจะไปหย่ากับฉันเมื่อไรวันนี้เลยมั้ย"

"คุณมิเชล คุณลืมไปหรือว่าผมคือผู้ถือหุ้นใหญ่ของราฟินี่"

เขาพูดพลางดึงแขนเธอเข้ามา "ผมมีสิทธิ์จัดการทุกอย่างที่บริษัทนี้..ดูซิว่า ถ้าคุณไม่ทำตามที่ผมสั่งหรือ ขัดขืนผม ...บริษัทนี้จะเป็นยังไงนะ...."

"คุณ!!" มิเชลหันหน้าหนี

"นั่งลงแล้วทานข้าวให้หมด "เขาเดินอ้อมไปด้านหลังเธอ แล้วดันไหล่เธอให้นั่งลง..

...มิเชลนั่งลงพร้อมกับหน้าตาหงุดหงิด

"ทานสิครับคุณมิเชล" เขานั่งไขว่ห้างท่าทางสบายๆแล้วผายมือให้มิเชลทาน เธอใช้ช้อนส้อมจิ้มชิ้นเนื้อขึ้นมากินแบบไม่พอใจ...

......หานซั่วรู้สึกชอบใจ และรู้สึกเหมือนกับว่าเขาเป็นผู้ชนะที่กำหลาบแมวสาวจอมพยศได้ เขานั่งมองเธอทานข้าว และอมยิ้มไป ..เขาพอใจเป็นอย่างมาก.

"ฉันอิ่มแล้ว..เรากลับกันได้แล้วค่ะ ยังมีงานที่ต้องทำอีก..." เธอพูดห้วนๆบอกหานซั่ว

หลังจากทานอาหารเรียบร้อย ทั้งคู่เดินมาที่รถ โดยที่มิเชลนั้นได้เดินนำหน้ามาก่อน หานซั่วแปลกใจมากที่เธอไม่แม้แต่จะส่งสายตาหวานแหวว ยั่วยวนทุกครั้งเหมือนที่เธอเคยทำ แต่ในแววตาของเธอนั้นตอนนี้ดูเย็นชาสุขุมไม่มีท่าทีที่จะมองเขาเหมือนที่เคย หญิงสาวได้เปลี่ยนไปแล้วจริงๆ

เขามองไปด้านข้างของเธอ ใบหน้าที่ไร้รอยยิ้ม แต่กลับสว่างสดใส ดูเป็นธรรมชาติ มากกว่าแต่ก่อน เขาเพ่งมองเธออย่างไม่ละสายตา ทันใดนั้นหัวใจของหานซั่วก็สั่นระรัวเหมือนจะกระตุกออกมานอกอกให้ได้ น่ารัก..สวย อะไรนะ เขามองว่าเธอสวย เหรอ. ไม่จริง ชายหนุ่มนึกในใจ. เขาไม่มีวันที่จะชอบผู้หญิงแบบนี้ได้ เขาจะทำให้เธอเผยธาตุแท้ออกมา เขาจะได้หย่าให้เธอโดยไม่ต้องติดค้างอะไรอีก ..ความคิดชั่ววูบแล่นเข้ามาในสมองของหานซั่ว

.....ทั้งคู่ขับรถออกจากร้านอาหารโดยหานซั่วเป็นคนขับ.....

"คุณจะพาฉันไปไหน "..มิเชลถามเมื่อมองว่าเส้นทางที่กลับมันแปลกไป

"ไปที่ที่หนึ่ง...." เขาตอบแบบราบเรียบ ซึ่ง

แบตโทรศัพท์ของเธอใกล้หมดด้วย...

เขาพาเธอไปยังริมทะเลเขาจอดรถ "ถึงแล้ว..."

"คุณพาฉันมาทำไม นี่ฝนก็ใกล้ตกแล้วด้วยเธอถามเขาแบบเริ่มไม่สบอารมณ์

เขาไม่ตอบและลงจากรถไปยืนที่ริมทะเล มิเชลจึงตามเขาไป เธอคิดว่าน่าจะพูดกับเขาดีๆหน่อย

"คุณหานซั่วคะ เรารีบกลับกันเถอะค่ะ ฝนใกล้จะตกแล้วอีกอย่างฉันมีงานที่ต้องเคลียร์อีกเยอะ"

เขาไม่ตอบและยืนกอดอกมองออกไปที่ท้องทะเลกว้าง คลื่นทะเลซัดสาด มาพร้อมกับลมทะเลที่ท้องฟ้าเริ่มมีเค้าว่าฝนกำลังจะมา

"คุณดูสิ ดูทะเลกว้างใหญ่นั่นสิ"เขาชี้ให้มิเชลดูท้องทะเลกว้าง

มิเชลยืนดูทะเลกว้างผมขอเธอปลิวไสวไปตามลม

เธอเงียบและมองทะเลไปพักนึง และก็พูดขึ้นว่า

"แต่ก่อนฉันอยากมาทะเลกับคุณมาก ..แต่คุณแม้แต่หน้าก็ยังไม่อยากจะมองฉันเลย "เธอหัวเราะออกมา

"มันตลกมากนะคะ ที่วันนี้อยู่ดีๆคุณก็พาฉันมา ซึ่งฉันสัญญากับตัวเองไว้แล้วว่าจะไม่มาทะเลอีก.." หานซั่วเงียบ แล้วหันไปมองเธอ

"ที่ผ่านมา ฉันขอโทษคุณนะคะ ที่ทำให้คุณและคุณหยางซูจินเดือดร้อน ฉันอยากจะบอกคำนี้กับคุณมานานมากแล้ว.. หลังจากฉันจากไปก็คิดว่าคงไม่ได้พบคุณอีก เรื่องคุณ คุณได้หายไปจากใจฉันนานมากแล้วค่ะ ฉันคงกลับไปรักคุณไม่ได้อีก

"ฉันเปลี่ยนไปแล้วค่ะ คุณหานซั่ว ฉะนั้น ได้โปรดเซ็นใบหย่าให้ฉันเถอะค่ะ มันไม่มีประโยชน์อะไรต่อฉันอีกต่อไปแล้วค่ะ..."

มิเชลได้พูดในสิ่งที่เธออยากจะพูด แต่ใจลึกๆก็ยังเจ็บปวดไม่น้อย

"จากนี้เราเป็นเพื่อนกันเถอะนะคะ"เธอพูดพร้อมกับก้มหน้าลงเล็กน้อย

หานซั่วนิ่งไม่พูดอะไรได้แต่กำลังขบคิด เขากอดอกและมองหน้าหญิงสาว เธอเปลี่ยนไปจริงๆ และไม่อยากจะคิดว่าเธอเลิกรักเขาได้จริงๆ ทำไมเขาเจ็บปวดตรงหน้าอกเช่นนี้...เขามองเธออีกครั้ง

มิเชลหันหลังจะเดินไป เขาคว้าเเขนเธอไว้..

"คุณแน่ใจนะกับสิ่งที่คุณพูดกับผมวันนี้ ได้!เรื่องหย่าผมขอเวลาคิดและจัดการอะไรอีกนิดหน่อยก่อน..เดี๋ยวผมจะบอกคุณอีกที....

เป็นครั้งแรกที่เขาสองคนได้คุยกันแบบนี้ .....

ฝนเริ่มระรินลงมาเล็กน้อยและเริ่มเเรงขึ้นพร้อมกับลมพัดแรง ...ทั้งคู่ขับรถออกไปจากตรงนั้น ฝนตกหนักมาก จนหานซั่วแทบจะมองไม่เห็นทาง ฟ้าเริ่มมืดแล้ว แต่ทั้งคู่ก็ยังไปไหนได้ไม่ไกลนักนัก ...."ต้องหาที่พักก่อนฝนตกแบบนี้ ผมมองไม่เห็นทาง.

"ค่ะ นั่นไงคะ โรงเเรม คงพอจะพักได้บ้าง สักครู่แถบนี้มีโรงแรมนี้โรงแรมเดียวซะด้วย"

หานซั่วจอดรถ แล้ววิ่งไปเปิดประตูให้มิเชล ทั้งคู่วิ่งมาพร้อมกัน เดินเข้ามาจนถึงหน้าเคาท์เตอร์

"สวัสดีครับ"เราต้องการห้องพักครับ

"กี่ห้องครับ"พนักงานถาม

"สองห้องค่ะ " มิเชลรีบตอบ

หานซั่วรีบขยิบตาบอกส่งซิกให้กับพนักงานขณะที่เขายืนอยู่ด้านหลังของเธอ

"อ้อ!!..ต้องขอโทษด้วยนะครับคุณผู้หญิง เหลือแค่ห้องสวีท แค่ห้องเดียวน่ะครับ.."

"ห๊ะ!!อะไรนะห้องเดียวเหรอครับ "

พร้อมกับขยิบตาให้กับพนักงาน

"ครับตอนนี้ เต็มทุกห้องเลยครับ."

"ว่าไงครับคุณมิเชล เราไม่พักก็ได้นะครับ..แต่ฝนตกแรงแบบนี้อีกทั้งเสื้อผ้าก็เปียก ผมคงขับรถต่อไม่ได้" หานซั่วตีสีหน้าเคร่งเครียด

"ค่ะได้ค่ะ เหลือห้องเดียวก็ได้ค่ะ"ในใจของมิเชลนั้น กลัวว่าหานซั่วจะไม่สบาย ..เธอจึงตกลงและคิดว่าฝนหยุดตก ก็ออกไปแล้ว ...

หานซั่วยิ้ม แต่ก็รีบเก็บอาการ เมื่อมิเชลหันหน้ามาหาเขาพอดี

"นี่ครับกุญแจ ห้อง801นะครับ" มิเชลหยิบกุญแจแล้วเดินนำหน้าหานซั่วไป หานซั่วยิ้มและยกนิ้วโป้งให้กับพนักงานอย่างพอใจ...

ทั้งคู่ขึ้นลิฟท์ไปแบบเงียบๆ.....

จบตอน8