ตอนที่1 เกิดอะไรขึ้น?
1328 Words
เสียงรถคู่ใจของพบตะวันดังมาจากทางไร่ ก่อนถึงทางเข้าบ้านหลังใหญ่ที่โดดเด่นเป็นสง่าตั้งอยู่ในไร่ชาแห่งความสุข แต่ที่นี่ค่อนข้างห่างไกลจากตัวเมือง แต่หลังจากชายหนุ่มแต่งงานกับคาริสา หญิงสาวรูปงามเพียบพร้อมทั้งหน้าตาในสังคม ฐานะ วงศ์ตระกูล เขาสร้างทุกอย่างที่นี่ไว้ให้เธออย่างเพียบพร้อมและสะดวกสบาย เธอใช้ชีวิตอยู่ในไร่ชาแห่งนี้อย่างสุขสบาย และที่สำคัญคือการได้ใช้ชีวิตอยู่กับพบตะวันสามีหนุ่มหล่อนักธุรกิจชายบุคลิกอบอุ่นและรักเธอมาก จากธุรกิจเล็ก ๆ ที่เขาอดทนสร้างมันด้วยความตั้งใจ วันนี้เขาประสบผลสำเร็จในด้านธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ที่กำลังขยายตัว ใจกลางกรุงเทพ ตลอดจนทั่วภาคเหนือ และธุรกิจส่งออกใบชาคุณภาพตลอดจนสินค้าอีกมากมายจากผลผลิตทางการเกษตรที่แปรรูปสู่การส่งออกอีกมากมาย เขากลายเป็นหนุ่มหล่อนักธุรกิจที่ประสบผลสำเร็จเพียงเวลาไม่กี่ปี ทั้งมีชื่อเสียงในวงกว้างและเป็นที่จับตามองในวงการธุรกิจ เขาติดอันดับหนึ่งในสามหนุ่มหล่อนักธุรกิจที่น่าจับตามองแห่งปีจากนิตยสารชื่อดังอยู่หลายปีซ้อน ขึ้นปกนิตยสารดังอยู่บ่อยครั้ง ทุกวันนี้ชีวิตครอบครัวและธุรกิจกำลังไปได้ดี และการมีคาริสาเป็นคู่ชีวิตก็เพียงพอสำหรับชีวิตของเขา เหลือเพียงแต่โซ่ทองคล้องใจที่เขาและเธอรอคอยเพื่อมาเติมเต็มชีวิตครอบครัวเท่านั้นเอง
"ที่รัก ริสาเตรียมกับข้าวที่คุณชอบไว้เพรียบเลยค่ะ" คาริสารีบวิ่งมาหน้าบ้าน ทันทีที่พบตะวันจอดรถ เธอเอ่ยทักทายคนรักด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
"ขอบคุณ" คำพูดและใบหน้าที่เรียบเฉย ทำเอาคนฟังอย่างคาริสาชะงักกับความเฉยชาของสามี เธอไม่เคยได้ยินน้ำเสียงและท่าทางเย็นชาแบบนี้จากสามีเธอเลยสักครั้ง เธอพยายามคิดว่าสามีคงเหนื่อยกับงานและการเดินทาง แต่เธอก็อดน้อยใจไม่ได้เพราะทุกครั้งหลังจากเสร็จงานที่กรุงเทพเขาจะโทรรายงานเธอและรีบกลับมาหาเธอด้วยความคิดถึงทุกครั้ง แต่ครั้งนี้เขาคงเครียดกับงานจริงๆ เธอจึงพยายามลบความน้อยใจนี้ออกไปจากความรู้สึก
"คุณคงเหนื่อย งั้นดื่มน้ำเย็น ๆ ก่อนนะคะที่รัก เดี๋ยวริสานวดให้นะคะ" คาริสาพยายามใจเย็นและโน้มน้าวเอาใจสามีเพื่อให้เขาพยายามใจเย็นลง
"ผมขอไวน์ และผมขออยู่คนเดียว ป้านวลผมขอไวน์ที่ห้องรับแขกที่หนึ่งครับ" พบตะวันตอบเธอด้วยคำพูดและสายตาที่เย็นชาจนเธอรู้สึกแปลก ๆ และการดื่มไวน์ที่บ้านน้อยครั้งมากที่เธอจะเห็น มากสุดก็ปาร์ตี้กับลูกค้าและกลุ่มเพื่อนสนิทเท่านั้น การที่เขาดื่มอยู่คนเดียวแบบนี้เธอยังไม่เคยเห็น เขาคงเหนื่อยกับงานมากจริง ๆ
"งั้นคุณถอดสูทนะคะ จะได้สบายตัว" เธอยังคงใจเย็นและคิดว่าสามีเธอคงเหนื่อยกับการทำงานเขาคงเครียดมากไปจนมาหงุดหงิดกับเธอทั้งที่เขาไม่เคยเป็น เธอถอดสูทให้สามีและปรนนิบัติสามีเหมือนทุกครั้ง และปล่อยให้เขาได้พักผ่อนตามที่เขาต้องการ
"คุณแช่เท้าก่อนนะคะ" พบตะวันกำลังดื่มไวน์พร้อมกับสีหน้าเคร่งเครียด คาริสาแอบมองสามีอยู่ห่าง ๆ สักพักจึงถือน้ำอุ่นเพื่อจะเอาเข้าไปแช่เท้าให้สามี
"ผมต้องการอยู่คนเดียว" คำพูดและสายตาที่เย็นชาเธอได้กลับมาจากสามีเช่นเดิม ทำเอาความน้อยใจที่เธอสะสมไว้ตั้งแต่ช่วงค่ำ ทำให้เธอตัดสินใจอยู่เงียบ ๆ ของเธอดีกว่าเผื่อจะทำให้สถานการณ์ดีขึ้น
"ค่ะ ริสาขอโทษนะคะ" เธอเดินออกจากห้องรับแขกไปด้วยความน้อยใจสามี
เคร้ง!!!! เสียง ปาแก้วไวน์อย่างสุดแรงไปที่ผนังลายหลุยส์ที่ประดับอยู่ห้องรับแขก ทำเอาป้านวลที่แอบดูพบตะวันอยู่ห่าง ๆ สะดุ้งกับการกระทำของเจ้านาย เจ้านายที่สุขุม นุ่มนวล อบอุ่น ตอนนี้แตกต่างกับที่เธอเคยเห็นลิบลับ พบตะวันไม่เคยมีพฤติกรรมแบบนี้ เธอนึกไม่ออกเลยจริง ๆ ว่าสาเหตุเกิดจากเรื่องอะไรที่ทำให้เจ้านายหนุ่มหล่อที่แสนอบอุ่นนอบน้อมกลายเป็นปีศาจอารมณ์ร้ายในชั่วพริบตา เธอถอนหายใจยาว ๆ ก่อนไปเก็บเศษแก้วเงียบๆ
"พ่อเลี้ยงแช่เท้าก่อนมั้ยคะ เสร็จเดี๋ยวป้านวดให้ พ่อเลี้ยงจะได้สบายตัว" ป้านวลตัดสินใจพูดท่ามกลางความเงียบในห้องรับแขก
"ป้าไปพักผ่อนเถอะ ผมโอเค" พบตะวันยกมือพร้อมกับยกแก้วไวน์ต่อ ป้านวลทำได้แค่เป็นห่วงและเดินออกไปตามคำสั่งของเจ้านายเท่านั้น
พบตะวันยังคงยกแก้วไวน์ไม่หยุด ตอนนี้เขาเมาไร้สติความเครียดหายไปแต่สิ่งที่ได้มาคือความโกรธแค้นที่ฝังอยู่ในใจเขามาเนิ่นนาน เขาปาแก้วไวน์ทิ้งอีกครั้งด้วยความโมโหแล้วยกขวดไวน์ขึ้นดื่มอย่างไร้สติ ป้านวลทำได้เพียงแต่เก็บเศษแก้วเงียบ ๆ เท่านั้น เธอรับใช้เขามาตั้งแต่ยังเล็กเจ้านายเขาไม่เคยแสดงความก้าวร้าวเลยสักครั้ง ครั้งนี้เธอไม่สามารถคาดเดาอะไรจากเจ้านายของเธอได้เลย
"แม้กระทั่งคุณท่านเสีย พ่อเลี้ยงเป็นมากสุดแค่เก็บตัวเงียบในห้อง แต่ครั้งนี้ป้าจนใจจริง ๆ เกิดอะไรขึ้นกันนะพ่อเลี้ยง" ป้านวลบ่นพึมพำในห้องครัวอยู่คนเดียว
"ป้านวล พบเป็นยังไงบ้างคะ" คาริสารีบมาถามป้านวลด้วยความเป็นห่วง ตอนนี้เธอไม่กล้าเข้าใกล้สามีที่อยู่ ๆ ก็อารมณ์ร้ายขึ้นมา
"ป้าว่าคุณริสารีบไปดูพ่อเลี้ยงก่อนเถอะ ตอนนี้พ่อเลี้ยงเมามากแล้ว" ป้านวลตอบเธอด้วยความเป็นห่วงเจ้านายที่กำลังกระดกแก้วไวน์ไม่หยุด
"ริสาว่าพบคงเครียดเรื่องงานแหละค่ะ ริสารีบไปดูพบก่อนนะคะ" คาริสารีบตอบกลับป้านวล ในใจเธอก็ร้อนรนในสิ่งที่สามีเธอเป็นอยู่โดยเธอไม่รู้สาเหตุ เพียงแค่เธอพูดปลอบใจป้านวลไม่ให้แกเครียดเท่านั้นเอง
"ป้าว่าคุณริสารีบพาพ่อเลี้ยงขึ้นข้างบนเถอะค่ะ" ป้านวลบอกเธอด้วยความเป็นห่วงเจ้านายที่เธอดูแลมาตั้งแต่เล็ก ซึ่งพบตะวันก็รักและเคารพเธอไม่ต่างจากแม่ของเขา
โครม!!! ตุ๊บ ๆ ๆ ๆ ๆ พบตะวันปาข้าวของบนโต๊ะกระจัดกระจาย เขากำมือแน่นแล้วชกไปที่ผนังของห้อง เขาพยายามทรงตัวเองเพื่อไม่ให้ล้มรวบรวมแรงที่มีชกไปที่ผนังอย่างแรงเพื่อระบายความอัดอั้นในใจ กำปั้นของเขาอาบไปด้วยเลือดจนเปรอะเปื้อนมือและผนังห้องที่สวยงามก็เปรอะเปื้อนด้วยเลือดของเขาเช่นกัน
ยินดีต้อนรับเข้าสู่ความดราม่าของรักสีเพลงจ้าาา
รีดพร้อมที่จะเครียด โมโหร้าย ป่าเถื่อน
และหวั่นไหวไปพร้อมกันรึยัง
ไรท์แต่งสดโดยวางพล็อตเรื่องไว้แล้วนะคะ
จะอัปวันละตอนน๊า
หรืออาจจะมากกว่านั้นถ้าไรท์มีเวลา
เจอกันทุกวัน2ทุ่ม จะพยายามตรงเวลา
หรืออาจเลทนิด ๆ ไม่ว่ากันนะคะ แต่มาทุกวันแน่นอนจ้า
Spoil
ต้องโมโหขนาดไหน ถึงต้องมาจบด้วยการระบายอารมณ์กับเธอทุกครั้ง สงสารนางนะ (เนื้อหารุนแรงหน่อยนะคะ)
"คุณเมามากแล้วนะพบ" คาริสาถอนจูบจากสามีที่มีแต่ความรุนแรงเร่าร้อน
"มันเรื่องของผม ตอนนี้ผมจะเอาคุณ" พบตะวันไม่รอช้า เขานึกถึงคำพูดเมื่อช่วงบ่าย ยิ่งสร้างความโมโหและมาลงกับเธอทันที ชายหนุ่มจูบไปที่ปากบางของภรรยาแล้วบดขยี้อย่างเร่าร้อน
- Writer
