Bandang hapon na nang lumabas kami ng ospital. Sa bawat hakbang palayo sa kwarto ni Nanay, ramdam ko ang unti unting pagbigat ng dibdib ko, pero may naiwan na mang gaan sa loob niyon dahil kahit isang araw lang ay nakasama ko parin siya.
Sobrang bigat ng mga paa ko na parang ayaw ko ng umalis pa.. pero alam kong kailangan. Hindi pwedeng hindi.. Iniisip ko na lang na para din ito sa ikakabuti niya.
“Hoy, Red,” ani Mara sabay akbay sa balikat ko. “Alam kong naiiyak ka na at naisip mong gusto mong bumalik at manatili na lang doon sa tabi ng nanay mo pero bago ka mag emote diyan, shopping muna tayo. Kailangan natin ng ebidensya.”
“Ebidensiya? Para saan? ” tanong ko, kunot ang noo.
“Shopping ang paalam natin sa mga asawa natin, Red. And besides, nakakagaan din sa pakiramdam ang pag shosho
