Chapter 1
1316 Words
Nakasakay ako ngayon sa isang kotse, kinakabahan. Paanong hindi? Sumakay lang ako dito kasi akala ko taxi, tapos ngayon dinadala ako sa hindi ko malamang lugar. Gusto ko magsalita pero kinakabahan ako, para akong maiihi sa pants na suot ko.
"Ma'am? Okay lang po kayo?" tanong ng driver kaya napaigtad ako.
"H-huh?" Parang tanga kong sagot. Napakunot naman ang noo nito. I immediately tried to fix my composure. "Uhm, I’m fine po. Saan po tayo pupunta, Manong? Iba po kasi yung daan natin, shortcut po ba ’to?"
Napakunot lalo ang noo niya at mukhang may napagtanto dahil bigla siyang ngumiti.
"Dederetso po tayo sa mansion ng mga Vireaux. Ako po yung sundo niyo. Hindi po ba nasabi ni Mister Vexmoor?" tanong nito.
I mentally slapped my face. Nakakahiya ka, Hexara! Kakabalik mo palang ng Pinas, may kahihiyan kana agad!
"Ganun po ba? Hindi po kasi nabanggit sa’kin ni Papa," nahihiyang sagot ko. Nakakahiya. Sana lumubog na lang ako sa kinauupuan ko.
"Akala ko po kasi alam niyo na dahil dire-diretso po kayo ng pasok kanina. Pasensya na po at natakot ko kayo," nakangiting saad nito, na somehow, nagpagaan ng loob ko.
Mabait naman pala siya. Masyado lang akong OA. Siguro kailan ko muna magtigil sa pagbabasa ng mystery thriller na libro.
"No, it’s fine po. I should be the one apologizing dahil pinag-isipan ko po kayo ng masama," saad ko at ngumiti ako sa kanya. Tumango lang siya at tumingin na ulit sa daan.
Sa susunod talaga magtatanong na ako. Para hindi ako mukhang tanga, diba? Nakakahiya. Hindi ko rin pala nasabi yung address ko nung pumasok ako kaya in-assume niyang alam ko na siya ang sundo ko. May jetlag pa kasi ako, like antok na antok na ’ko. Akala ko pa naman didiretso kami sa bahay namin… ’Yun pala, sa pamilya ng business partner ni Papa.
Vireaux Family is one of the wealthiest families in the world, and my family is thankful dahil close ang mga pamilya namin. Well, mayaman kami, pero wala kami sa kalingkingan ng yaman ng mga Vireaux. Isa kami sa mga elite sa mundo, pero ang Vireaux… ibang level. Isa lang naman ang kalaban nila sa pwesto na humahabol sa yaman nila—at kapamilya rin nila, as far as I know. I did my research about them last night—na-curious lang.
The one currently managing their empire is Mrs. Vireaux’s eldest daughter. Patay na raw ang asawa nito, pero walang nakalagay sa article kung bakit—masyadong pribado ang pamilya ng Vireaux. Names lang ng family members ang meron. Wala ni isang litrato. And honestly, I respect that. With their level of wealth, they need to protect their identity.
Her name is Cathalea Lyrixa Vireaux—the head of the family at the age of twenty-seven. She’s the one managing all the business her parents left. At sa kanya, mas lalong umangat ang kumpanya. The shares went up under her leadership, like she was born and trained for this. She’s doing an amazing job, and honestly... I badly want to meet her.
Kahit close kami sa pamilya nila, never ko pa siyang nakita. Kahit ang mga magulang niya, ni isa sa kanila, hindi ko pa nakikilala. My father never involved me with business stuff, parang tinatago niya ako—pero hindi naman talaga. I'm publicly known as the only daughter and granddaughter of the Vexmoor family. They never hid me, pero my life is kept private. People know my name, but not my face, age, voice and any information about me. That’s how I wanted it. I asked my dad for a private life. At pumayag sila, kahit gusto nilang ipagmalaki ako. They’re proud of me, and that’s enough.
"Ma’am? Okay lang po kayo? Nandito na po tayo," napalingon ako kay Manong driver.
"Ay, okay lang po," agad akong lumabas ng sasakyan at hindi na nag-abalang libutin ang paligid.
Agad akong pumunta sa likod ng sasakyan at aakmang kukunin na ang mga maleta pero agad akong pinigilan ni Manong.
"Hindi na po, ma’am. Yung mga butlers na lang po ang kukuha," saad nito at ngumiti. Ngumiti rin ako pabalik.
"Thank you po, Manong…?" patanong kong saad.
"Ay, just call me Manong Jay, ma’am," nakangiting sagot niya. Ang shala ni Manong Jay, may accent ang English.
This time, nilibot ko na ang paningin ko. At mukhang nakaawang na ang bibig ko sa sobrang mangha.
This isn’t a mansion—it’s a palace!
Kung malaki na ang mansion ni Abuela sa Spain, mas triple ang laki nito! There are two fountains on each side of the long driveway leading to the entrance. Can you imagine that?! Omg, this mansion is breathtaking. Alam kong mayaman sila, pero what the—?! Pwede ba ‘kong mag-asawa ng isang Vireaux?!
"Ma’am, pasok na po?" napalingon ako sa dalawang butler na nasa entrance ng mansion.
Inayos ko ang sarili ko at tumango sa kanila. Binuksan nila agad ang malaking pinto.
Kung maganda yung labas, mas maganda yung loob! Para tuloy akong prinsesa!
Modern Palace ang theme. Literal na palasyo! Nakakalaglag panga sa ganda!
Agad naman akong napalingon sa matandang papalapit sakin. Nakasuot siya ng blue dress—uniform ng mga katulong—but hers looked more elegant.
"Hello, Miss Vexmoor. Welcome to the Vireaux Mansion," pagbati niya at ngumiti. "I’m Agnes. Call me by my name, para hindi nakakatanda," saad nito sabay tawa. Napatawa rin ako.
"Sure po," sagot ko habang nakangiti at inilahad ang kamay ko. "Hexara po. Call me Hex or Xara."
"Welcome sa mansion, Hex. At saka wag ka na mag-po sakin. Magkaka-edad lang tayo rito," tawa ulit niya.
She’s bubbly. Ang kulit! Feel ko magiging frenny ko siya!
"O nga pala, nandoon na sa hapag-kainan si Señorita pati ang Tatay mo. Ikaw na lang ang hinihintay. Tara na," aya niya. Tumango ako at sumabay sa paglalakad.
"Kayo po ba ang head ng maids dito?" tanong ko.
"Oo, matagal na akong nagtatrabaho rito. Bata pa si Señorita, nandito na ako. Kasabayan ko si Manong Jay—yung nagsundo sayo," saad nito. Napatango ako.
Tahimik kami habang naglalakad, hanggang sa makarating kami sa dining area.
Ang laki ng dining area nila, kasya ang isang barangay.
"Señor, Señorita, she’s here," tawag ni Agnes sa amo niya at kay Papa.
"Xavienne," tawag ni Papa. Lumapit ako at nakipag-beso.
Hindi ko nakita ang nasa likuran niya dahil natabunan ito ng maskulado niyang katawan.
"I missed you, Papa."
"I missed you too, iha." Hinawakan niya ang balikat ko at ngumiti. "Cathalea, this is my daughter. Hexara Xavienne Vexmoor."
Tinignan ko ang babaeng tinutukoy niya.
And suddenly, the whole world stopped moving.
She sat at the head of the long table with terrifying grace—composed, powerful, still. As if that seat was made for her and only her. Natigilan ako. My feet wouldn’t move.
Her face was like something carved by the gods—delicate yet sharp. Her skin was flawless, pale like moonlight. Her lips, natural and soft pink. She didn’t smile—but she didn’t need to. She didn’t demand attention, but everything about her commanded it.
Then her eyes—violet.
Not just tinted. Pure, twilight purple. Like they were made from galaxies. Her gaze locked with mine, and I forgot how to breathe. It wasn’t warm. It wasn’t cold. It was blank. Unreadable. Like she could see right through my soul and decide if I was worthy with just one look.
Her long dark hair flowed like velvet shadows, catching hints of deep violet as light touched it. She wore a black and white tailored suit—minimal but sharp. She didn’t need jewelry. She was the crown.
She was unreal. Beautiful in a way that didn’t make sense.
She's.... she's celestial.
The woman I had only read about.
The woman I badly wanted to meet.
She is Cathalea Lyrixa Vireaux.
And nothing—nothing—could have prepared me for her.
- Writer
