อุ้มรัก...ข้ามคืน

บทที่:1ผู้ชายแปลกหน้า

"นายมันเลว...นายมันไม่ใช่ลูกผู้ชายไอ้สารเลวเอ้ย"ธาราธารสบถออกมาพร้อมถือแก้วเหล้ากวัดแกว่งไปมา สะอื้นไห้ความรักระหว่างเขาและเธอมันไม่เคยมีความหมายเลยหรือตลอดสี่ปีที่ผ่านมา

"เลวได้ใจ...หญิงก็ร้ายชายก็โครตเลวฉันนี่มันโครตโง่จริงอย่างที่เขาว่านั่นแหล่ะ"ธาราธารระเบิดความอัดอั้นที่เก็บไว้มานานให้หมวยลี่เพื่อนสาวคนสนิทฟัง

"ในเมื่อเธอก็รู้ความจริงแล้วยังจะรักเขาอีกหรือไงธารา"หมวยลี่อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นเพราะเธอนั่งฟังธาราธารบ่นมาเกือบสองชั่วโมงแล้ว

ธาราธารกับหมวยลี่แยกตัวออกมาเมื่อไปเจอสิ่งที่ไม่ควรเห็นเข้าเหตุการณ์ที่ธาราธารเห็นเต็มสองตาคือพิมพลอยเพื่อนรักที่สนิทกันมากกำลังยืนกอดจูบลูบคำอยู่กับนักรบแฟนหนุ่มของเธอที่มุมหนึ่งของผับแห่งหนึ่งโดยบังเอิญ

"นักรบ"

ธาราธารเอ่ยขึ้นด้วยความตกใจท่ามกลางความตกตะลึงของทั้งสองคนที่กำลังกอดกันนัวเนียอย่างไม่รู้จักอาย

"ธารา!!"นักรบตกใจรีบผลักร่างของพิมพลอยออกจากตัวทันที

"เธอมาก็ดีแล้วธารา...เธอจะได้เลิกโง่สักทีฉันกับนักรบเรารักกัน และเขาก็เป็นผู้ชายของฉันตั้งนานแล้วรู้ไว้ด้วย"

"ในเมื่อเธอรู้ความจริงแล้ว...ฉันขอนะผู้ชายคนนี้ฉันชอบ"

พิมพลอยเชิดหน้าเชิดตาพูดโดยไม่สนใจความรู้สึกของคนเป็นเพื่อนเลยสักนิด เธอเองก็อยากเปิดเผยความลับนี้มาตั้งนานติดอยู่แค่นักรบไม่รู้จะหาเหตุผลอะไรมาบอกเลิกธาราธาร แต่อีกใจก็ยังรักและสงสารเธออยู่

"ธาราเราขอโทษนะ...เราไม่ดีเองทำผิดต่อเธอขอโทษจริงๆนะ" คำพูดแค่ไม่กี่คำของนักรบที่เอ่ยออกมาเหมือนเขาไม่ได้ทำผิดต่อเธอเลยสักนิด ทั้งที่สองคนนั้นแทงเธอข้างหลังอย่างสาหัสไม่รู้ว่านานแค่ไหนแล้ว ดูเหมือนเธอจะโง่มากจริงๆนั่นแหล่ะ

"ขอโทษเหรอนักรบ...ฉันไม่มีวันยกโทษให้นาย ฉันเกลียดนาย"ธาราธารเอ่ยด้วยน้ำตาเดินถอยหลังออกห่าง เมื่อนักรบพยายามเข้ามาอธิยายเเละขอโทษเธอ แต่พิมพลอยกลับพยายามดึงนักรบเอาไว้ธาราธารรับไม่ได้กับสิ่งที่เกิดขึ้นเธอวิ่งร้องไห้ออกไปอย่างขาดสติ

มารู้สึกตัวอีกทีเธอก็เดินเข้าไปสั่งเหล้าดื่มในผับแล้ว เธอร้องไห้ฟูมฟายท่ามกลางเสียงเพลงที่ดังก้อง

"มาคนเดียวหรือครับ...พี่เลี้ยงเหล้าดีไหม"ชายแปลกหน้ายื่นเครื่องดื่มให้เธอเมื่อธาราธารมานั่งได้สักพัก เพราะมัวแต่เสียใจและเธอก็ดื่มไปหลายแก้วรู้สึกมึนจึงรับแก้วจากชายแปลกหน้ามาดื่ม

"ชายโฉดหญิงชั่ว...ฉันไม่เคยคิดว่าเธอจะเลวได้ขนาดนี้เลยพิมพลอยเพื่อนทรยศ" ธาราธารรับเหล้าจากชายแปลกหน้ามากระดกดื่มรวดเดียวจนหมดแก้ว หลังจากนั้นเธอก็นิ่งแล้วหลับไปเมื่อบริกรหนุ่มเห็นว่าเธอหลับไปแล้วจึงให้คนไปรายงานเจ้านายที่ชั้นบน

"คุณธรรม์ครับจัดการกับผู้หญิงโต๊ะนั้นอย่างไรดีครับ...เธอเมาไม่ได้สติแบบนี้มันอันตรายนะครับอีกอย่างเธอมาคนเดียวด้วยครับ"

"ผู้ชายโต๊ะโน้นดูเหมือนจะสนใจเธอด้วยนะครับนาย"บริกรหนุ่มให้คนขึ้นไปรายงานเจ้านายที่กำลังสังสรรค์อยู่กับเพื่อนๆที่ชั้นสอง

"มึงพาเธอขึ้นไปนอนบนห้องไอ้เหนือก่อน...คืนนี้มันคงไม่เข้ามาหรอกพวกกูก็กำลังจะกลับพอดีฝากด้วยก็แล้วกัน"ธรรม์เอ่ยลุกขึ้นเตรียมออกไปข้างนอก ผับที่นี่ดูแลลูกค้าเป็นอย่างดีโดยเฉพาะผู้หญิงที่มาเที่ยวคนเดียวที่นี่

"ครับคุณธรรม์" บอดี้การ์ดหนุ่มเดินกลับไปพร้อมบอกคนให้พาธาราธารขึ้นไปนอนบนห้องของเหนือเมฆ ซึ่งเป็นหุ้นส่วนกับธรรม์และลีโอเพื่อนสนิทของเขาทั้งสองคน ทั้งสามคนจะมีห้องพิเศษเป็นส่วนตัวเวลาพาเด็กมาด้วย

ผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเหนือเมฆก็เข้ามาที่พร้อมกับเหล้าราคาแพงอีกหนึ่งขวด เขายื่นเหล้าราคาแพงขวดนั้นให้ลูกน้องแล้วเดินขึ้นไปชั้นบนโดยที่เขาเองก็ไม่รู้ว่ามีผู้หญิงนอนอยู่ที่ห้องเขา

"พี่เมื่อกี้คุณเหนือเมฆเข้ามา...แต่ผมยังไม่ทันได้บอกเรื่องผู้หญิงคนนั้นเลย คุณเหนือเมฆก็ขึ้นห้องไปแล้ว" บริกรหนุ่มรีบเข้ามาบอกบอดี้การ์ดอีกคนที่เพิ่งกลับมาจากห้องน้ำ

"ทำไงดีวะ...ถ้าไปเคาะประตูตอนนี้มีหวังโดนดีแน่ คุณเหนือเมฆยิ่งไม่ชอบให้ใครรบกวนอยู่ด้วย" บอดี้การ์ดหนุ่มทำหน้าหนักใจเพราะมันเป็นกฎที่เหนือเมฆตั้งเอาไว้ห้ามรบกวนเวลาพักผ่อนถ้าไม่มีธุระด่วนหรือสำคัญจริงๆ

"โทรหาคุณธรรม์หรือคุณลีโอดีไหมพี่"

"เออลองดูก็ได้"ทั้งสองพยายามติดต่อเจ้านายทั้งสองคนแต่ดูเหมือนจะขาดการติดต่อ ไม่สามารถติดต่อได้

"ติดต่อไม่ได้...งั้นก็แล้วแต่ชะตากรรมแล้วกันนะสาวน้อย"

.....~•~•~•~•~•~•~•~.....

@ห้องB1

เหนือเมฆเปิดประตูเข้าไปท่ามกลางแสงไฟสลัวๆที่หัวเตียงเขาเห็นผู้หญิงร่างบางนอนกระสับกระส่ายอยู่ไม่เป็นสุข เหมือนเธอพยายามจะถอดเสื้อผ้าของตัวเองอยู่

เขามองแค่แว๊บเดียวก็รู้ว่าเธอคงโดนยาปลุกเซ็กมาจึงทำให้เธอลุ่มร้อนอยู่ไม่เป็นสุข พยายายามถอดเสื้อผ้าของตัวเองออก

วันนี้เขากะว่าจะมานอนพักสมองให้สบายใจซักหน่อยแต่เพื่อนดันจัดเซอร์ไพร์ไว้รอ เหนือเมฆคิดแบบนั้นปกติถ้าเขาไม่สั่งธรรม์จะไม่ส่งเด็กมาให้โดยพละการ

"แค่นอนกับฉัน...ถึงกับต้องใช้ยาพวกนี้เลยเหรอเนี้ย" เหนือเมฆค่อยๆใช้นิ้วเรียวเขี่ยไรผมที่ตกลงมาบนใบหน้าของเธอออกอย่างเบามือ แล้วค่อยๆลูบไล้ใบหน้าเนียนเชยคางเธอขึ้นช้าๆ เพื่อจะได้เห็นใบหน้าของเธอได้อย่างชัดเจน

"ร้อน...ฉันร้อนไปหมดช่วยฉันที" มือเรียวของเธอคล้องคอเขาเอาไว้แล้วปากเล็กก็กดลงที่ปากหนาของเขาอย่างตั้งใจ ในเมื่อเธอเป็นฝ่ายเริ่มก่อนเขาเองก็ไม่รอช้ารีบตอบสนองให้เธอได้สมปราถนา

ความเร่าร้อนแห่งไฟปราถนาที่มีมากเพิ่มขึ้นทำให้เหนือเมฆเองก็ควบคุมตัวเองไม่ได้ เขาพาเธอไปถึงฝั่งฝันครั้งแล้วครั้งเล่าจนเขาพอใจและหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย

เมื่อฟ้าเริ่มสางธาราธารเองก็เริ่มรู้สึกตัวหัวเธอหนักอึ้งทั้งยังมึนงงร่างบางค่อยๆพลิกตัวออกจากท่อนแขนที่แข็งแรงที่เกาะกุมเธออยู่อย่างไม่รู้ตัว

เธอค่อยๆลืมตาขึ้นและเห็นสภาพร่างกายที่เปลือยเปล่าพร้อมกับผู้ชายที่ไม่รู้จัก

"กรี๊ดดด!!"

"เธอจะกรี๊ดทำไม...หยิบเงินแล้วไปซะ"เหนือเมฆดึงผ้าห่มมาปิดหูไว้แล้วบอกให้เธอหยิบเงินที่เขาวางไว้บนหัวเตียงก่อนจะนอนต่อ

เธอกรี๊ดบ้านแทบแตกพยายามนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน เมื่อภาพที่เธอเห็นผุดขึ้นมาในหัวเมื่อคืนมันช่างหน้าอับอายนัก เธอเป็นคนเริ่มก่อนเเละจูบเขาอย่างเร่าร้อนเมื่อคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนธาราธารก็รีบหยิบเสื้อผ้าวิ่งเข้าไปในห้องน้ำอย่างอับอาย