บทที่:12 แผนคุณปู่ต้อนรับคนเมือง
1243 Words
"ก็ดีที่เธอคิดได้แบบนี้ฉันเห็นด้วยนะ...หลังจากเธอคลอดแล้วถ้าเขาทำตัวไม่ดีค่อยหาทางออกใหม่ก็ได้"หมวยลี่สนับสนุนเพื่อนเต็มที่อย่างน้อยก็ดีกว่าที่ธาราธารท้องไม่มีพ่อ
"ขอบใจนะหมวยลี่...แต่ฉันยังสงสัยอยู่เรื่องหนึ่งทำไมคุณเหนือเมฆเข้าถึงนามสกุลเหมือนกันกับนักรบล่ะ"ธาราธารเพิ่งนึกขึ้นได้จึงเล่าให้หมวยลี่ฟัง เธอเองก็สงสัยมาตั้งนานแต่ลืมไปว่าจะเล่าให้เพื่อนฟังอยู่เหมือนกัน
"มันบังเอิญเกินไปแล้วธารา...หรือว่าสองคนนั้นจะเป็นญาติกัน"หมวยลี่แค่เดาสุ่มเอาแต่ก็อาจเป็นไปได้เธอคบกับเขามาสี่ปี แต่ต่างฝ่ายต่างก็ไม่เคยไปบ้านของกันและกันเลย
จะว่าไปเป็นแฟนกันแต่ไม่เคยสนใจเรื่องรอบๆตัวและครอบครัวของอีกฝ่าย ธาราธารเธอเป็นเด็กเรียนก็สนใจแต่การเรียนส่วนนักรบเขาเป็นเด็กกิจกรรมก็อยู่กับสิ่งที่เขาชอบจนไม่ค่อยมีเวลาส่วนตัวให้กันและกัน
มันจึงเกิดช่องว่างระหว่างเขาและเธอขึ้นพอพิมพลอยเธอเข้ามานักรบก็เลยหลงไปกับสิ่งที่ธาราธารไม่เคยมีให้เขาจนเลยเถิดไปไกลจนย้อนกลับมาไม่ได้
"ช่างเถอะหมวยลี่...สองคนนั้นเขาจะเป็นอะไรกันฉันก็ไม่แคร์หรอกของที่ฉันไม่เอาแล้วก็คือไม่เอา ฉันจะทำให้เขาเห็นว่าฉันมีความสุขมากแค่ไหนที่เราเลิกกัน"
ธาราธารเธอรู้สึกดีมากที่ได้พูดประโยคนี้ออกมา นั่นแสดงว่าเธอลืมนักรบได้มากกว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นแล้ว
"อย่างนี้สิถึงจะใช่ธาราที่คนเดิมที่ฉันรู้จัก"หมวยลี่ตบไหล่เพื่อนเบาๆเธอดีใจที่ธาราธารตัดใจจากนักรบได้สักทีและคิดถึงอนาคตของตัวเอง
~~~•••~~~••••••~~~•••~~~
@ไร่รุ่งอรุณ
"นี่ตาเหนือ...จะพาพ่อกับแม่ไปที่ไหนกันแน่"คุณโฉมสุดาโวยวายขึ้นขับรถมาถึงทางขรุขระมีแต่หลุม ทำให้เธอนั่งไม่สบายตัว
"ใจเย็นๆครับแม่เดี๋ยวก็ถึงแล้ว"เหนือเมฆขับรถมาตามป้ายบอกทางที่ทางไร่รุ่งอรุณทำสัญลักษณ์ไว้เป็นระยะ เขาขับรถมาเกือบสิบกิโลตั้งแต่ปากทางเข้าไร่รุ่งอรุณและเส้นทางที่เขาขับรถมาก็ไม่ดีเอาเสียเลย
"ฉันจะบ้าตาย...นี่มันทางไปโลกพระจันทร์หรือยังไงถึงได้มีแต่หลุมมีแต่บ่อแบบนี้"คุณโฉมสุดาโวยวายขึ้นอีกรอบเมื่อนั่งรถผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงแล้วยังไม่ไปถึงไหน
"ใจเย็นๆเถอะคุณอีกเดี๋ยวก็คงถึง"คุณพร้อมพูดปลอบใจภรรยาเขาคิดว่าทางเข้าไร่ตามปกติทั่วไปก็คงเป็นแบบนี้ เพราะเป็นถนนลูกลังยังไม่ลาดยางมะตอยยิ่งหน้าฝนก็ยิ่งเดินทางลำบาก ถ้าเป็นสมัยก่อนก็น่าจะเป็นทางเกวียนที่ชาวบ้านใช้สัญจร
เหนือเมฆขับรถมาจากกรุงเทพแค่สามชั่วโมงกว่า แต่เขาขับรถเข้าไร่รุ่งอรุณแค่ไม่กี่กิโลใช้เวลาเกือบชั่วโมงแล้วยังไม่ถึงจุดหมายเลย
"ไม่มีเส้นทางอื่นแล้วหรือตาเหนือ"คุณพร้อมเอ่ยขึ้นเมื่อภรรยาเขาบ่นบ่อยเข้า
"ไม่มีครับคุณพ่อ...แต่คงไม่นานก็คงจะถึงแล้ว"เขาตอบพร้อมยิ้มเมื่อเห็นกิริยาของผู้เป็นแม่ในกระจกมองหลัง
"นี่ก็ใกล้เที่ยงแล้วนะลูก...สองข้างทางไม่มีบ้านคนเลย"คุณพร้อมสังเกตตั้งแต่ขับรถเข้ามาเส้นทางนี้ไม่มีรถสวนมาเลยสักคัน บ้านคนก็ไม่มีคนแถวนี้เขาใช้เส้นทางนี้สัญจรจริงหรือ
เมื่อขับรถมาได้ระยะหนึ่งก็ทะลุเส้นทางหลักเป็นถนนลาดยางมะตอยมีป้ายเขียนไว้ว่าไร่รุ่งอรุณอีกห้ากิโลเมตร
"ถึงทางออกแล้วครับพ่อ...อีกแค่ห้ากิโลก็ถึงไร่รุ่งอรุณแล้วครับ"เหนือเมฆยิ้มอย่างดีใจที่หลุดพ้นเส้นทางขรุขระนั้นแล้ว แต่พอขับรถมาเรื่อยๆเขาก็ถึงบางอ้อเลย
"คุณปู่...มีคนมาหารออยู่เรือนรับรองข้างหน้าจ้ะ"หมวยลี่รีบวิ่งกระหืดกระหอบมาบอกคุณปู่
"มาถึงกันแล้วหรือ...มาถึงเร็วกว่าที่คิดไว้นะ"ชายชราเอ่ยขึ้นพร้อมหัวเราะ
"ใครมาหรือคะคุณปู่"ธาราธารเดินลงมาจากชั้นบนพอดี เมื่อได้ยินคุณปู่พูดเธอจึงถามขึ้น
"ก็ว่าที่ผัวในอนาคตของหลานนะสิยัยหนู...ถือว่าไอ้หน้าหล่อมันยังใช้ได้มาถึงจนได้"คุณปู่พูดน่าสงสัยเหมือนทำอะไรไม่ดีไว้เลย ธาราธารรู้ทันทีว่าคุณปู่ทำอะไรกับเหนือเมฆ
"ไปยัยหนูไปเรียกย่ามา...แขกมาถึงเรือนแล้วออกไปต้อนรับหน่อย'คุณปู่บอกหมวยลี่ไปเรียกคุณย่าให้ไปที่เรือนรับรองแขก
"คุณปู่พี่อ่ำไปไหนหรือคะ...ธาราอยากให้พี่อ่ำพาไปซื้อของหน่อยค่ะ"ธาราธารเธอเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นคุณปู่พูดจาแปลกๆเมื่อครู่นี้
"ไอ้อ่ำไม่อยู่...ปู่ใช้มันไปทำธุระให้" นั่นไงคุณปู่พูดออกมาแล้วสงสัยให้พี่อ่ำไปทำอะไรแผลงๆอีกแน่
เมื่อมาถึงเหนือเมฆก็มารออยู่ที่เรือนรับรองแขกเเล้ว เป็นเรือนไม้สักทรงไทยหลังไม่เล็กไม่ใหญ่กำลังดีมีสองห้องนอน ส่วนด้านนอกเป็นที่โล่งสำหรับนั่งเล่นเป็นระเบียงลมพัดผ่านได้อย่างสบาย
"มาถึงจนได้นะไอ้หน้าหล่อ"คุณปู่เดินมาถึงเรือนรับรองแขกก็ทักทายเหนือเมฆก่อนเลย
"สวัสดีครับคุณปู่"เหนือเมฆยกมือไหว้ด้วยความน้อบน้อมพร้อมทั้งแนะนำพ่อกับแม่ของเขาให้คุณปู่ได้รู้จัก
"สวัสดีครับ"คุณพร้อมไหว้คุณปู่พร้อมกับคุณโฉมสุดา
"นี่ก็ใกล้เที่ยงแล้ว...มาๆเชิญกินข้าวกินปลากันก่อนดีกว่า ส่วนเรื่องของไอ้หน้าหล่อนี่กินข้าวเสร็จแล้วค่อยมาคุยกัน" หลังจากนั้นไม่ถึงห้านาทีเด็กรับใช้ๆก็ยกสำรับขึ้นมาที่เรือนรับรอง
ด้วยความหิวทั้งเหนื่อยจากการเดินทางคุณโฉมสุดาเธอก็ไม่ปฏิเสธเมื่อคุณปู่เอ่ยขึ้นเธอก็รีบตอบรับทันที
"ดีค่ะ...กำลังหิวอยู่พอดี"
อาหารสี่ห้าอย่างจัดจานอย่างสวยงามหน้ารับประทาน คุณโฉมสุดาหิวมากเธอไม่ได้สนใจกับข้าวเลยแค่ตักใส่ปากแล้วอร่อยเธอรีบกินจนอิ่ม
เมื่อทุกคนกินข้าวกันอิ่มแล้วคุณโฉมสุดาก็เอ่ยปากชมว่าอาหารที่นี่อร่อย และให้คุณปู่บอกชื่ออาหารแต่ละอย่างโดยเฉพาะอาหารชามโตเหมือนต้มยำมีแต่ไข่เป็นก้อนๆเต็มไปหมด เธอติดใจทั้งอร่อยทั้งมันรสชาติกลมกล่อม
"นี่คืออะไรคะคุณปู่...ชามนี้โฉมว่าอร่อยมากค่ะ"
"อืม...คนในเมืองอย่างพวกคุณคงไม่เคยได้กินของดีโคราชสินะ"ชายชราเอ่ยพร้อมหัวเราะพอใจที่แขกในเมืองชมว่าอาหารอร่อย
"ถ้วยเนี๊ย...ต้มยำไข่อึ่งส่วนจานนั้นผัดเผ็ดปลาไหล แล้วก็"ยังไม่ทันที่คุณปู่จะแนะนำเมนูครบคุณโฉมสุดาก็รีบวิ่งไปล้วงคออ้วกทันที
- Writer
