บทที่:11 พ่อลูกรู้กัน
1217 Words
"แล้วว่าที่ลูกสะใภ้พ่อเธอเป็นใครมาจากไหนล่ะลูก"คุณพร้อมวกกลับมาถามเมื่อได้ฟังเรื่องราวจนจบแล้ว
"เธอเป็นคนโคราชครับ...แต่ไม่รู้ว่าที่บ้านเธอทำอาชีพอะไรผมก็ยังไม่รู้จักเธอมากนัก"เขาเอ่ยอย่างเก้อเขินที่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเธอเลย มีแต่นักรบเท่านั้นจะให้คำตอบเขาได้
"แล้วเรื่องนี้จะคุยกับแม่อย่างไรคิดไว้หรือยังตาเหนือ"คุณพร้อมถามลูกชายอีกครั้งและนี่ล่ะคือปัญหาระดับช้างเลยถ้าเดาไม่ผิดคุณโฉมสุดาต้องกรี๊ดบ้านแตกแน่ที่รู้เรื่องที่ลูกชายจะแต่งงาน และที่สำคัญผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่มุนี
"แล้วนี่เจ้ารบไปข้างนอกแล้วหรือไอ้ลูกคนนี้อยู่บ้านไม่ติดเลยจริงๆ"คุณพร้อมบ่นลูกชายคนเล็กขนาดวันหยุดยังไม่เคยอยู่บ้านเลย
"คุยกันเรื่องอะไรพ่อลูก...แล้ววันนี้ทำไมตาเหนืออยู่บ้านได้ล่ะ"คุณโฉมพูดขึ้นเมื่อได้ยินเสียงสองพ่อลูกนั่งสนทนากันอยู่
"ผมมีเรื่องปรึกษาคุณพ่อคุณแม่ครับ"เขาตอบพร้อมยิ้มเขินๆทั้งที่ก่อนหน้านี้เหนือเมฆไม่เคยมีพฤติกรรมแบบนี้มาก่อน ส่วนมากเขาจะพยายามหลีกเลี่ยงการเจอหน้าแม่เขาด้วยซ้ำ
"เรื่องอะไร...ดูหน้าระรื่นเชียว"คุณโฉมสุดาเดินเข้ามาจ้องหน้าลูกชายอย่างจับพิรุธ
"เรื่องเเต่งงานครับ"เขาตอบพร้อมยิ้มอายๆ
"เเม่คิดไว้แล้วเชียวตาเหนือ...หมอดูทักแม่มาว่าลูกชายคนโตจะได้แต่งงานในเดือนหน้านี้"คุณโฉมสุดารีบเอ่ยขึ้นเป็นไปตามที่เธอไปดูหมอมาจริงๆ เธอดีใจจนออกนอกหน้าไม่คิดว่าลูกชายตัวเองเห็นนิ่งๆแบบนี้คิดว่าไม่ได้สนใจมุนี
"ผมอยากให้คุณพ่อคุณแม่ไปสู่เธอให้ผมหน่อยครับ"เหนือเมฆเอ่ยอย่างหนักแน่
"นึกว่าเรื่องอะไรกัน...เรื่องแค่เนี๊ยแม่รับปากลูกเหนือ"คุณโฉมสุดารีบตอบรับคำขอของลูกชายอย่างอารมณ์ดี
"คุณพ่อกับคุณแม่ตกลงแล้วนะครับ...พรุ่งนี้เราไปโคราชกัน"เหนือเมฆยิ้มอย่างโล่งใจเมื่อผู้เป็นแม่รับปาก
"ห๊ะ...เดี๋ยวๆทำไมพวกเราต้องไปโคราชกันแม่ไม่เข้าใจ"คุณโฉมสุดารีบค้านขึ้น
"คุณโฉม...ไปถึงก็รู้เองล่ะน่าถือว่าเราไปพักผ่อนด้วยก็แล้วกันนะ"คุณพร้อมรีบทักท้วงขึ้นก่อนที่คุณโฉมสุดดาจะสงสัย
"แล้วหนูมุนีล่ะคะจะไปยังไง"
"ช่างเถอะคุณถึงเวลาก็รู้เองนั่นล่ะ...คุณไปเตรียมชุดสวยๆไว้ใส่พรุ่งนี้เถอะ"คุณพร้อมยิ้มให้ลูกชายทั้งยังส่งซิกรู้กันสองคนพ่อลูก ถ้าไม่ทำแบบนี้ภรรยาเขาก็คงไม่ยอมไปด้วย
"ใช่ครับคุณแม่...คุณพ่อพูดถูกคุณแม่ต้องสวยที่สุด"เหนือเมฆพูดยกยอบ้างทำให้แม่ของเขารีบขึ้นไปชั้นบน เลือกชุดผ้าไหมที่เพิ่งตัดมาใหม่ออกมาเลือกไว้ใส่ในวันพรุ่งนี้
~~~••~~~••••~~~••~~~
@บ้านของธาราธาร
"ยัยหนูเล่าความจริงให้ปู่กับย่าฟังเดี๋ยวนี้...มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ไอ้หน้าหล่อคนนั้นมันเป็นใคร" คุณปู่คาดคั้นเอาความจริงจากปากธาราธารเมื่อเธอหลีกเลี่ยงไม่ได้แล้วจึงยอมเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้ปู่กับย่าฟังระหว่างเดินทางกลับโคราช
"เรื่องก็เป็นแบบนี้ค่ะคุณปู่"เมื่อเธอเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้คุณปู่คุณย่าฟังจบ
"ปู่เตือนไม่เคยฟัง...อยู่เมืองกรุงมันอันตรายพวกผู้ชายก็น่ากลัวเหลือเกินสู้บ้านนอกก็ไม่ได้"คุณปู่เทศน์ไปหลายกัณฑ์กว่าจะจบ คุณย่าก็ช่วยเสริมอีกเธอเลยโดนบ่นซะยืดยาว
"ก็มันเป็นอุบัติเหตุนี่คะ...ธาราไม่คิดว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นนี่"เธอก้มหน้าเอ่ยเสียงอ่อยเมื่อโดนคุณปู่ดุ
"ยังจะมาเถียงอีก...ก็มันรั้นแบบนี้แหล่ะถึงเกือบท้องไม่มีพ่อ ดีนะอะไอ้หน้าหล่อนั่นมันยังเป็นลูกผู้ชายพอ"
"ไม่อย่างนั้นแกคงเดินอุ้มท้องโย๊ได้อายคนเขาทั้งบ้านทั้งเมืองแน่"พอคุณปู่บ่นธาราธารเธอก็เงียบไม่พูดอะไรต่อ บรรยากาศในรถตอนนั้นรู้สึกตึงเครียดไปหมดเธอทำได้แค่ปล่อยให้คุณปู่พูดระยายให้สบายใจ
นั่งรถมาเกือบสามชั่วโมงธาราธารรู้สึกเวียนหัวพอถึงบ้านก็รีบขึ้นห้องของตัวเองไป เธอฟังคุณปู่กับคุณย่าบ่นมาตลอดทางไม่รู้คุณปู่มีแผนอะไรอีก เตรียมต้อนรับว่าที่หลานเขยคิดแล้วหัวจะปวด
"ธารา...เปิดประตูให้หน่อย"หมวยลี่เคาะประตูเรียกเมื่อจวนจะถึงเวลาอาหารเย็นแล้ว
"อืมมม...แป๊บนึง"ธาราธารลุกจากเตียงเดินไปเปิดประตูให้หมวยลี่
"คุณย่าให้มาถามเธออยากกินอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า"หมวยลี้ถาม
เมื่อได้คำตอบเธอก็ไปที่ครัวบอกป้าแจ่มให้ทำน้ำพริกกากหมูที่ธาราธารชอบกิน หลังจากนั้นตัวเธอก็กลับขึ้นไปชั้นบนนั่งคุยกับเพื่อนปรึกษากันเรื่องของเหนือเมฆ
"หมวยลี่...เธอว่าเขาเป็นคนยังไงฉันควรแต่งงานกับเขาหรือเปล่า"อยู่ๆธาราธารก็พูดขึ้นลอยๆเหมือนคนกำลังใช้ความคิด เธอแค่จินตนาการดูถ้าเกิดได้แต่งงานกับเขาจริงจะเป็นแบบไหน
คนสองคนที่ไม่เคยรู้จักกันแต่ต้องมาอยู่ใช้ชีวิตร่วมกันจะไปกันรอดไหม และอีกอย่างเธอก็ไม่รู้จักนิสัยใจคอเขาด้วยว่าเป็นอย่างไรเธอนั่งคิดและตัดสินใจอยู่นาน แต่สุดท้ายก็ยังไม่มั่นใจตัวเองอยู่ดีว่าจะยอมรับในตัวเขาได้
"อืมมม...ไม่รู้สิฉันก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน แต่อย่างที่คุณปู่ว่านั่นแหล่ะยังดีที่เขายังมีความรับผิดชอบเป็นลูกผู้ชายพอ"
"แล้วเธอคิดว่า...ถ้าเกิดเป็นผู้ชายคนอื่นเขาจะเชื่อเหรอว่าเด็กในท้องเธอเป็นลูกเขาจริง" หมวยลี่พูดก็มีเหตุผลทำไมเขาถึงมั่นใจนักว่าเด็กในท้องคือลูกของเขา
ทั้งที่คืนนั้นคือครั้งเดียวที่มีความสัมพันธ์กับเขาและเธอก็หายไปสองเดือนกว่า แต่เขากลับมั่นใจมากว่าเธอท้องกับเขา
"อืมม...ก็น่าคิดอยู่นะฉันคงดูคนไม่ผิดหรอกนะ" ธาราธารเธอจะลองเชื่อเขาดูสักครั้ง เพราะเธอหมดทางเลือกแล้วยังไงก็ต้องแต่งงานกับเขาถ้าชีวิตหลังแต่งงานคือไปกันไม่ได้เธอจะเป็นคนถอยออกมาเอง
ถือว่าการแต่งงานในครั้งนี้สวรรค์ได้ลิขิตไว้แล้วหลังจากนี้ก็แล้วแต่เวรแต่กรรมเถอะ เธอคงต้องปลงและยอมรับชะตากรรมนี้เพื่อลูกที่ต้องมีพ่อ
"ก็ดีที่เธอคิดได้แบบนี้ฉันเห็นด้วยนะ...หลังจากเธอคลอดแล้วถ้าเขาทำตัวไม่ดีค่อยหาทางออกใหม่ก็ได้"หมวยลี่สนับสนุนเพื่อนเต็มที่อย่างน้อยก็ดีกว่าที่ธาราธารท้องไม่มีพ่อ
- Writer
