อุ้มรัก...ข้ามคืน

บทที่:6 คุณปู่คุณย่ามาเยือน

"สวัสดีค่ะคุณปู่"ธาราธารเดินเข้าไปกราบผู้เป็นปู่พร้อมสวมกอดอย่างอบอุ่น

"หายหน้าไปเลยนะยัยตัวแสบไม่คิดถึงปู่กับย่าแล้วหรือ" ชายชราเอ่ยตัดพ้อหลานสาว

"คิดถึงสิคะคุณปู่...ธาราเรียนหนักมากค่ะเพิ่งจะว่างเอง แต่ตอนนี้ธาราได้ทำงานแล้วนะคะ" เธอยิ้มให้คุณปู่อย่างภาคภูมิใจ

"คุณย่ากับคุณปู่จะมาอยู่กี่วันคะเนี้ย"

"อืมมม...สักกี่เดือนดีล่ะต้องอยู่ให้หายคิดถึงหลานเลยดีไหม" คุณปู่เอ่ยแล้วหัวเราะทำเอาธาราธารใจหายใจคว่ำกลัวความจะแตก ทุกวันนี้เธอเริ่มมีอาการแปลกๆบ่อยขึ้นถ้าขืนคุณปู่รู้เรื่องที่เธอท้องคุณปู่ต้องคาดคั้นเอาความจริงเธอต้องตายแน่คราวนี้

"มะ...ไม่ดีค่ะ ขืนอยู่นานขนาดนั้นลุงดำคงวุ่นวายตายแน่ค่ะคุณปู่ แค่หนึ่งสัปดาห์พอนะคะ"เธอทำเสียงออดอ้อนหอมแก้มซ้ายขวาคุณปู่เพื่อเอาใจ

"อืมมม...ก็ได้หนึ่งสัปดาห์ตามนี้ก็ได้ สงสารเจ้าดำมันหรอกนะถึงยอมให้น่ะ"คุณปู่ยอมตกลงแต่โดยดีเอาเข้าจริงๆคุณปู่ก็ไม่กล้าปล่อยไร่ทิ้งไว้กับลุงดำนานๆหรอก เพราะช่วงนี้องุ่นที่ไร่ใกล้จะตัดได้แล้วแถมยังมีกล้วยไข่กล้วยหอมที่แก่จัดต้องตัดส่งตลาดอีกหลายสิบไร่

"คุณปู่น่ารักที่สุดเลยค่ะ...ต้องแบบนี้สิคะธาราจะได้สบายใจ คุณปู่ต้องดูแลไร่รุ่งอรุณให้ดีนะคะคุณพ่อจะได้หมดห่วง ธาราสัญญาจะกลับไปดูแลไร่ขอเวลาอีกสักปีสองปีนะคะ"

เธอออดอ้อนจนคุณปู่ใจอ่อนเธอรู้ดีว่าการที่ปู่กับย่าเธอมาที่นี่มีจุดประสงค์อะไร คุณปู่กับคุณย่าอยากมาเกลี้ยกล่อมให้เธอกลับไปรับช่วงกิจการแทนพ่อของเธอที่เพิ่งเสียไป

"ก็ได้...ก็ได้แต่หลานต้องสัญญาว่าจะกลับไปเยี่ยมปู่กับย่าบ่อยๆห้ามหายไปแบบนี้อีกรู้ไหม"คุณปู่เอ่ยเสียงอ่อย

"ค่าาา...ธารารับทราบจะไม่หายไปไหนอีกค่ะ"

เมื่อกับข้าวเย็นตั้งโต๊ะเสร็จทุกคนก็มาร่วมรับประทานมื้อเย็นกันอย่างเอร็ดอร่อย

"พี่อ่ำสวนกุหลาบม่าม๊าเป็นยังไงบ้างพี่ดูแลดีหรือเปล่า" เมื่อกินข้าวเสร็จปู่ย่ากับหลานก็มานั่งคุยถามไถ่สาระทุกข์สุกดิบกันตามประสา

"ดีครับคุณธารา...อ่ำรดน้ำพรวนดินใส่ปุ๋ยจนงามเลยครับตอนนี้ออกดอกเยอะมาก"อ่ำตอบไปตามความจริงเพราะสวนกุหลาบเนื้อที่สองไร่ที่เขาดูแลอยู่ตอนนี้ออกดอกสะพรั่งงดงาม ได้ทั้งตัดขายและผู้คนเข้ามาเที่ยวชมไร่ของเธอและที่ไร่ยังทำรีสรอทส์ให้คนเข้าพักและชมไร่องุ่นและสวนกุหลาบอีกด้วย

"ธาราลูก...ย่าว่าไอ้บ้านหลังนี้มันดูเล็กไปนา ย่าซื้อหลังใหม่ให้ดีกว่านะ"เมื่อคุณย่าเดินดูรอบๆบ้านก็รู้สึกอึดอัดรำคราญตา มองดูห้องไหนก็ดูเล็กไปหมดคุณย่าเลยเอ่ยปากอยากซื้อบ้านหลังใหม่ให้หลานสาว

"ไม่ต้องค่ะคุณย่า...สิ้นเปลืองเปล่าประโยชน์ค่ะ อีกแค่ปีสองปีธาราก็จะกลับไร่เราแล้วไม่ต้องสิ้นเปลืองเงินค่ะ"ธาราธารยิ้มแห้งๆเมื่อไหร่ที่คุณย่าเธอเอ่ยปากจะซื้อของให้ล่ะก็ต้องหลักสิบล้านต้นๆแน่

"หลานย่าแม้นซะอย่างจะกลัวอะไร...เงินทองของย่าเก็บไว้ไม่รู้กี่พันล้านชาตินี้ก็ใช้ไม่หมดหรอกลูก"

"ย่ากับปู่มีหลานแค่คนเดียวใช้ยังไงก็ไม่มีทางหมดหรอกน่า...แล้วนี่หนูเอารถที่ไหนไปทำงานล่ะ ย่ามาไม่เห็นมีรถซักคัน" พอเธอปฏิเสธเรื่องซื้อบ้านใหม่คุณย่าก็วนกลับมาเรื่องรถอีก เมื่อสังเกตุว่าที่บ้านไม่มีรถจอดอยู่

"ไม่ต้องค่ะคุณย่า...ธารานั่งพี่วินปลอดภัยดีแล้วค่ะ แถมยังสะดวกสบายอีกด้วยพี่เค้าอยู่ข้างๆบ้านนี้เองค่ะไว้ใจได้" ธาราธารรีบเบครคุณย่าพร้อมอธิบายอย่างละเอียด เธอรู้จักย่าดีกว่าใครเดี๋ยวจะบังคับให้เธอไปซื้อรถอีก นี่คือเหตุผลอีกอย่างหนึ่งที่เธอไม่อยากให้ปู่กับย่าอยู่ที่นี่นาน

"ธาราว่าคุณปู่กับคุณย่ารีบขึ้นไปพักผ่อนดีกว่าไหมคะ เดินทางเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว"เธอรีบตัดบทเดี๋ยวจะวกกลับมาวุ่นวายกับเธออีก คงเพราะแบบนี้แหล่ะม่ามี๊ของเธอเลยไม่อยากอยู่ที่เมืองไทยหนีกลับนอเวย์ไปแล้ว

หลังจากดูแลคุณพ่อที่ป่วยมาหลายปีม่ามี๊ของเธอจึงกลับไปที่นอเวย์บ้านเกิด คุณย่าของเธอชอบบอกให้มามี๊ทำโน่นทำนี่ตามใจคุณย่าเมื่อพ่อเธอเสีย ม่ามี๊ของเธอเลยกลับนอเวย์และอยากไปเที่ยวในสถานที่ต่างๆให้โล่งสมองซักหน่อยค่อยกลับมาหาเธอ

"ไปค่ะ...ธาราจะพาขึ้นไปพักผ่อน"เธอรีบเอ่ยตัดบทกลัวคุณย่ากับคุณปู่จะมาเซ้าซี้กับเธออีกจึงรีบพาท่านทั้งสองขึ้นไปชั้นบน

"นี่ยัยหนู...เรียนก็จบแล้วเมื่อไหร่จะพาแฟนมาหาย่ากับปู่ล่ะ"คำถามของคุณย่าทำเธออึ้งพูดไม่ออก ไม่รู้จะตอบท่านอย่างไรดีเมื่อเธอก็เพิ่งเลิกกับแฟนไปหยกๆ

"แฟน...แฟนเหรอคะ"เธออ้ำอึ้งอยู่นานจึงตัดสินใจพูดออกมา ในเมื่อความจริงคือสิ่งไม่ตายอย่างไรก็หาใหม่ได้แน่นอนอยู่แล้ว จึงตัดสินใจบอกคุณย่าไปว่า

"แฟนธาราเขาไปฝึกงานที่ต่างจังหวัดค่ะ...เขายุ่งมากไม่ค่อยว่างเลยค่ะคุณย่า"เธอรีบตอบไปให้จบๆไม่อย่างนั้นมีหวังคุณย่าติดต่อลูกชายส.สแถวบ้านให้เธออีกแน่

"ถ้าอย่างนั้น...มีเวลาว่างก็พาเขาไปเที่ยวบ้านเราบ้างนะยัยหนู"

"ค่ะคุณย่า...ธาราจะหาเวลาไปนะคะ"เธอยิ้มอย่างอบอุ่นปู่กับย่าของเธออายุมากแล้ว ความหวังของพวกท่านก็คงมีแต่เธอเท่านั้นที่ตัองไปรับช่วงดูแลบริหารไรรุ่งอรุณต่อ

"นี่ก็ดึกแล้ว...คุณปู่กับคุณย่าพักผ่อนเถอะค่ะธาราก็จะไปนอนเหมือนกัน...ฝันดีนะคะ"เธอเข้าไปหอมแก้มคุณปู่กับคุณย่าคนละฟ้อด จึงขอตัวไปนอน

เมื่อเข้ามาถึงห้องของตัวเองเธอก็โทรเรียกหมวยลี่มาหาที่ห้องเพื่อปรึกษาปัญหาโลกแตก ขืนพวกท่านอยู่ต่อยืดเวลาออกไปอีกเธอคงเป็นบ้าแน่ๆ

"มีเรื่องอะไรธารา...ถึงได้เรียกฉันมาหา" หมวยลี่รีบถามเมื่อมาถึงห้องนอนของธาราธาร

"หมวยลี่...ฉันจะบ้าตายเธอดูนี่สิแค่วันแรกฉันก็จะตายแล้ว"ธาราธารเอาหัวพิงไหล่หมวยลี่

"ไม่เป็นไรน่าธารา...อีกไม่กี่วันคุณปู่กับคุณย่าก็กลับแล้ว อย่าคิดมาก"เธอพยายามปลอบประโลมเพื่อนให้ใจเย็นลง