อุ้มรัก...ข้ามคืน

บทที่:2 รู้สึกผิด

เมื่อมานึกถึงเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบแล้วธาราธารขังตัวเองอยู่ในห้องน้ำหลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเธอก็ตัดสิ้นใจเดินออกจากห้องนั้นมา คิดดูอีกทีเธอเองก็เมามากจนไม่ได้สติเธอไม่ต้องการความรับผิดชอบจากผู้ชายแปลกหน้าคนนั้นหลังจากนี้คงไม่ได้เจอกันอีกหรอก

@สองเดือนผ่านไป

"มันเป็นเพียงแค่ความฝันหลังจากวันนี้ไปเราต้องอยู่กับความเป็นจริงแล้วนะธารา" ธาราธารผู้ที่เคยเสียใจกับชีวิตบัดซบที่เกิดขึ้นถึงสองเรื่องในคราเดียวกัน ลุกขึ้นสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆพูดกับตัวเองอย่างจริงจังพร้อมเดินถือเอกสารเข้าไปสัมภาษณ์งานอย่างมั่นใจ

"คุณธาราธาร อัครเดชา"

"มาค่ะ"

ธาราธารได้ยินเสียงเรียกชื่อเธอก็รีบขานตอบรับทันที วันนี้มีคนมารอสัมภาษณ์งานพร้อมเธออีกหลายคนเธอแค่ภาวนาขอให้ตัวเองผ่านการสัมภาษณ์ เพราะเด็กจบใหม่ไม่มีประสบการณ์มักถูกมองข้ามเสมอ

"​​​ดูจากประวัติคุณแล้ว...ยังไม่เคยเข้าทำงานที่ไหน แต่ผลการเรียนของคุณคือดีมากเลยนะคะคุณธาราธาร"

"รอเราจะติดต่อไปนะคะ"ฝ่ายบุคคลเอ่ยพร้อมยิ้มให้เธออย่างเป็นมิตร

สัมภาษณ์เสร็จธาราธารก็เดินออกมาจากตึกสูงนั้นเธอรอสัมภาษณ์มาครึ่งค่อนวันผลที่ออกมาก็คือรอติดต่อกลับ แต่นั่นก็ไม่ใช่ครั้งแรกซักหน่อยเธอเดินหางานมาเกือบสองเดือนแต่ก็ยังไม่มีที่ไหนเรียกตัวเธอเลย

"เฮ้อออ...ฉันคงหมดหวังแล้วใช่ไหมทำไมงานมันหายากนักนะ"เธอเดินบ่นพรึมพรำคนเดียวไปตามทางเดินเท้าริมถนน ซึ่งตอนนี้เป็นช่วงเย็นคนค่อนข้างพลุกพล่านบางคนเดินเบียดเสียดกันค่อนข้างเดินลำบาก

"ป้าคะ...เอามะม่วงลูกสองค่ะ"เมื่อเดินผ่านหน้ารถเข็นขายผลไม้เธอก็นึกน้ำลายสอขึ้นมา รู้สึกอยากกินของเปรี้ยวจนน้ำลายแตกฟองจึงหยุดซื้อมะม่วงกลับไปกินที่บ้านด้วย

จนเวลาผ่านไปถึงสามวันธาราธารเธอก็ได้รับโทรศัพท์จากบริษัทที่ล่าสุดไปสมัครไว้ เป็นบริษัทเอกชนยักษ์ใหญ่ที่ใครๆก็ใฝ่ฝันอยากจะเข้ามาทำงานที่นี่รวมทั้งเธอเองก็เช่นกัน

"ฉันทำได้แล้ว...ฉันได้งานแล้วนะเจ้าโคโค่"เมื่อจบการสนทนาจากต้นสายธาราธารก็หันกลับไปคุยกับเจ้าโคโค่แมวตัวโปรดอย่างอารมณ์ดี

"เมี๊ยววว...เมี๊ยววว"เจ้าโคโค่ก็ทำท่าตอบรับเหมือนมันฟังรู้เรื่องจนธาราธารเองอดขำไม่ได้ เธอรู้สึกเหมือนโลกสดใสขึ้นมาเป็นกองหลังจากผ่านเรื่องเลวร้ายที่สุดในชีวิตมา

"ฉันไปเตรียมชุดไว้ใส่ไปทำงานพรุ่งนี้ดีกว่า"เธอรีบไปเปิดตู้เสื้อผ้าอย่างอารมณ์ดี เตรียมเลือกเสื้อผ้าที่เหมาะสำหรับใส่ไปทำงานพรุ่งนี้สองสามชุดก่อนจะลงไปชั้นล่างเมื่อนึกเปรี้ยวปากขึ้นมา

"ทำไรกินอ่ะหมวยลี่...ห๊อมหอม"ธาราธารเดินเข้าไปในครัวเมื่อได้กลิ่นหอมของอาหาร

"อาหารเย็นสำหรับวันนี้...ปลาหมึกผัดไข่เค็มแล้วก็ต้มจืดหมูสับยัดไส้กระหล่ำ"

"แล้วนี่ก็มะม่วงน้ำปลาหวานที่เธอชอบด้วยนะธารา"หมวยลี่ยกอาหารมาวางบนโต๊ะจัดจานอย่างสวยงาม

"กินเลยได้ไหมอ่ะมะม่วงน้ำปลาหวาน"ธาราธารเดินตรงไปยังจานมะม่วงเธอรู้สึกอยากกินมากจนน้ำลายแตกฟอง

ปกติธาราธารเองก็ชอบกินของเปรี้ยวอยู่เป็นประจำก่อนประจำเดือนจะมา เธอเลยไม่ได้สนใจและลืมสนิท

••••••••~•••••~~~•••••~•••••••

@coffee & singles corner

"เป็นไงวะเหนือตามหาเธอคนนั้นเจอหรือเปล่า"ธรรม์เอ่ยขึ้นหลังจากคืนนั้นเหนือเมฆก็พยายามตามหาธาราธารมาโดยตลอดเขารู้ความจริง เขาเข้าใจผิดไปเองว่าผู้หญิงที่นอนกับเขาคืนนั้นเป็นเด็กที่ธรรม์จัดหามาให้ อีกอย่างเขาผ่านผู้หญิงมามากมายทำไมจะไม่รู้ว่านั่นคือครั้งแรกของเธอ

เหนือเมฆเองก็ไม่ใช่คนมักง่ายนอนกับใครก็ได้เขาเลือกแค่ผู้หญิงที่สะอาดและเต็มใจเท่านั้น ในกรณีของผู้หญิงคนนั้นเขาเองก็เสียใจไม่น้อยที่ทำลายชีวิตของผู้หญิงคนหนึ่งและอยากรับผิดชอบถ้าเธอต้องการ

"ยังเลยว่ะ...ให้คนไปสืบแต่ก็ไม่ได้เรื่องอะไรเลย"

"เหนือแกอยากรับผิดชอบเธอจริงเหรอวะ"คำถามของธรรม์เขาเองก็ยังไม่แน่ใจแต่อยากคุยกับเธอให้รู้เรื่อง ตอนนี้เขารู้สึกผิดต่อเธอมากๆ

"ไม่รู้ว่ะฉันก็ไม่แน่ใจ...แต่ฉันรู้สึกผิดที่ทำลายชีวิตผู้หญิงคนหนึ่ง"

"เสียใจ...หรือติดใจกันแน่วะคนอย่างมึงมีจิตสำนึกขนาดนั้นเชียว"ลีโอแซวเพื่อนเหมือนเช่นเคย

"จะติดใจหรือเสียใจก็เรื่องของกูมึงจะพูดเพื่อ...."เหนือเมฆมองหน้าลีโออย่างหมั่นไส้

"เออกูแค่หยอก...หยุดมองกูแบบนั้นได้แล้ว" ลีโอรีบพูดตัดบทถ้าขืนพูดมากไปกว่านี้มีหวังหลบตีนมันไม่ทันแน่

"เข้าเรื่องเถอะแล้วมึงจะยังตามหาเธอต่อไปไหมวะ"ธรรม์เองก็เห็นด้วยถ้าเหนือเมฆจะตามหาผู้หญิงคนนั้นต่อไป

"อ้าวพี่เหนือบังเอิญจัง"นักรบเดินเข้ามาในร้านพอดีเขาเห็นเหนือเมฆตั้งแต่ข้างนอกแล้ว เลยเดินเข้ามาเพื่อทักทาย

"สวัสดีครับพี่ธรรม์พี่ลีโอ"นักรบทักทายสามหนุ่มอย่างนอบน้อมเขาเป็นน้องชายคนเล็กของเหนือเมฆ ซึ่งอายุห่างกันถึงหกปี

"ไปไหนมาล่ะนักรบถึงแวะมาได้"ลีโอเอ่ยทักทายร้านcoffee & singles corner คืออีกหนึ่งธุระกิจของสามหนุ่มที่ร่วมกันลงทุนและสร้างกันมาตั้งแต่พวกเขาเรียนจบใหม่ๆตอนนี้เปิดมาได้ห้าปีกว่าแล้วแถมยังขายดีเป็นที่ชื่นชอบสำหรับวัยรุ่นที่ชอบความเงียบสงบ

"ผมแค่อยากมาหากาแฟดื่มทางผ่านพอดีครับพี่"นักรบหยิบแก้วกาแฟแล้วจ่ายเงินและขอตัวกลับ

"ดูนายรีบร้อนจังนะนักรบ"เหนือเมฆเอ่ยแซวน้องชายเมื่อมองออกไปหน้าร้านเห็นมีผู้หญิงนั่งรอเขาอยู่ในรถ

"คงมีสาวๆรออยู่ในรถสิท่า"ธรรม์เอ่ยอย่างรู้ทันเมื่อมองออกไปข้างนอก

"ครับพี่...พวกพี่นี่รู้ทันผมตลอดแล้วเมื่อไหร่ผมจะได้เจอพี่สะใภ้ซักทีล่ะครับ โดยเฉพาะพี่เหนือ"นักรบย้อนถามเหนือเมฆช่วงนี้แม่ของเขาชอบบ่นอยู่บ่อยๆ ที่เหนือเมฆชอบหลีกเลี่ยงเมื่อแม่ของเขาชวนมุนี

ลูกสาวของเพื่อนแม่มาทานข้าวเย็นอยู่บ่อยๆ แต่นั่นเป็นการเห็นชอบของพวกผู้ใหญ่ที่ต้องการจับคู่ให้เหนือเมฆ เขาจึงไม่ค่อยกลับบ้าน