อุ้มรัก...ข้ามคืน

บทที่:4 ซิงเกิ้ลมัม

พอได้ยินเพื่อนทักธาราธารก็ฉุดคิดขึ้นมาได้ว่าประจำเดือนเธอไม่มาเกือบสองเดือนแล้ว

ธาราธารมัวแต่เสียใจที่เพื่อนรักคนสนิทหักหลังทำใจอยู่เกือบสองเดือน จึงลืมว่าประจำเดือนของเธอขาดหายไปเกือบสองเดือน

" หมวยลี่ฉันคงไม่ได้ท้องหรอกใช่ไหม" ธาราธารมองหน้าหมวยลี่นิ่งเธอลืมไปเสียสนิทเลย ตั้งแต่เกิดเรื่องขึ้นกับเธอธาราธารไม่ได้คิดไกลขนาดนั้น

"เมนส์แกไม่มากี่เดือนแล้วธารา"หมวยลี่ย้อนถาม

ธาราธารทำท่าครุ่นคิดย้อนกลับไปนับตั้งแต่วันแรกที่เธอกับผู้ชายแปลกหน้าคนนั้นได้เสียกัน

"เกือบจะสองเดือนแล้ว"เธอเอ่ยเสียงอ่อย

เพื่อความชัวร์หมวยลี่จึงรีบออกไปซื้อที่ตรวจครรภ์มาให้ธาราธารตรวจเพื่อความแน่ใจ

"เอาไปธารา"หมวยลี่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาเธอยื่นที่ตรวจครรภ์ให้เพื่อนพร้อมดันหลังให้เธอเข้าไปตรวจในห้องน้ำ

"ไปตรวจให้แน่ใจ...เธอจะได้ตัดสินใจถูกว่าจะวางแผนชีวิตยังไงต่อไป" หมวยลี่ตบบ่าเพื่อนเพื่อปลอบใจแล้วธาราธารก็รีบเข้าไปในห้องน้ำ

ธาราธารเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยหน้าตาเศร้าน้ำตาคลอ ทำไมเรื่องแบบนี้ต้องเกิดขึ้นกับเธอด้วยธาราธารยื่นที่ตรวจครรภ์ที่แถบสีม่วงขึ้นสองขีดให้หมวยลี่ดู

"แล้วเธอจะทำยังไงต่อไปล่ะธารา"

"ฉันจะเลี้ยงเขาเองหมวยลี่ฉันจะเป็นซิงเกิ้ลมัม เป็นทั้งพ่อทั้งแม่ให้เขาเอง" เธอสูดลมหายใจเข้าปอดลึกเป็นการยอมรับชะตากรรม ในเมื่อชีวิตที่ผ่านมาของเธอไม่เคยมีอะไรสมหวังนี่จะเป็นเรื่องแรกที่เธอจะไม่ผิดหวังแน่นอน

เธอจะตั้งใจเลี้ยงดูเฝ้ามองให้เขาเติบโตเป็นเด็กที่มีความสุขที่สุดถึงแม้ตอนนี้ จะยังไม่รู้ว่าเขาเป็นหญิงหรือผู้ชายก็ตาม

"เธอแน่ใจแล้วใช่ไหม...แล้วเธอจะบอกน้าแคทหรือเปล่าเรื่องเด็กคนนี้"หมวยลี่ถามเพื่อความแน่ใจถึงธาราธารจะเก็บเด็กคนนี้เอาไว้ เธอก็เลี้ยงคนเดียวได้สบายยิ่งถ้าแคทลีนรู้เธอจะยิ่งดีใจมากที่ได้หลาน

"ฉันมั่นใจนะว่าฉันเลี้ยงเขาให้เติบโตได้ด้วยมือของฉัน"ธาราธารเอ่ยอย่างหนักแน่น ธาราธารเธอถูกเลี้ยงมาอย่างอิสระทำตัวติดดินมากจนเพื่อนบางคนไม่อยากคบกับเธอ แม้แต่นักรบเองก็ยังมองเธอแค่ผู้หญิงบ้านๆคนหนึ่งก็แค่เรียนดีนอกจากนั้นไม่มีอะไรที่โดดเด่นเลยสักอย่าง

มีแค่หมวยลี่ที่รู้เบื้องลึกเบื้องหลังของเธอทุกอย่าง และเป็นเพื่อนสนิทมากกว่าทุกคนเพราะทั้งสองเติบโตมาด้วยกันแม่ของธาราธารรับอุปการะเลี้ยงดูหมวยลี่ตั้งแต่สิบขวบจนทุกวันนี้พวกเธอสองคนก็เป็นดั่งพี่น้องที่โตมาด้วยกัน

"ไม่ได้นะหมวยลี่...จะให้แม่รู้ไม่ได้เดี๋ยวแม่จะเที่ยวไม่สนุก"

"เอาไว้ให้แม่กลับมาเจอเซอร์ไพรส์นี้เองเถอะ"

"ตามใจเธอแล้วกันน้าแคทคงดีใจที่ได้หลาน"หมวยลี่ยิ้มให้เธอก่อนจะตักตำปูม้าใส่จานให้เพื่อนช้าๆ

ธาราธารมานั่งคิดทบทวนภาพเหตุการณ์ที่ผ่านมาเหมือนลมพายุที่พัดหายไปอย่างรวดเร็ว แต่เธอก็จดจำใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาได้อย่างแม่นยำ และยังจำประโยคสุดท้ายที่เขาบอกให้เธอหยิบเงินบนหัวเตียงแล้วไปซะ

ผู้ชายอย่างเขาแค่ชอบเที่ยวสนุกกับผู้หญิงแค่ข้ามคืนเพราะเงินอย่างนั้นหรือ เมื่อคิดขึ้นมาเขาก็ไม่สมควรจะเป็นพ่อใครได้หรอกสู้เธอเลี้ยงเด็กคนนี้ให้เติบโตและไม่ทำพฤติกรรมเเบบผู้ชายคนนั้นก็พอ ที่เห็นผู้หญิงเป็นของเล่น

"รีบกินเถอะ...อย่าคิดมากเลยหมวยลี่ ถือว่านี่คือของขวัญที่สวรรค์ส่งมาให้ฉันก็แล้วกัน"เมื่อเห็นเพื่อนคิดได้แบบนั้นหมวยลี่เธอก็สบายใจแต่เรื่องนี้จะให้คุณปู่กับคุณย่ารู้ไม่ได้เด็ดขาด

•••••~~~~~••••~~~~••••

"ทำงานวันแรกรีบหน่อยนะคะพี่ต๋อง"

"อีกห้านาทีก็ถึงแล้วธารา...หลังเลิกงานให้พี่มารับหรือเปล่า"สองคนสนทนากันเมื่อรถติดไฟแดงใกล้จะถึงบริษัทที่เธอทำงาน

"ไม่เป็นไรคะ...เริ่มงานวันแรกธาราก็ไม่รู้ว่ายังไงต่อ" เธอยังให้คำตอบต๋องยังไม่ได้ไม่รู้ว่าหน้างานเป็นอย่างไร ไม่รู้ว่าจะได้เลิกปกติไหมจึงยังรับปากเขาไม่ได้

ไม่นานก็มาถึงที่ทำงานของธาราธารเธอยื่นหมวกกันน็อคให้เขา พร้อมเอ่ยขอบคุณ หลังจากนั้นต๋องก็ขับรถออกไปทันที

@บริษัทNYกรุ๊ปเป็นบริษัทโฆษณาขนาดใหญ่

ชุดเดรสยาวคลุมเข่าสีดำแขนกุดเธอสวมทับด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาวถูกพับเป็นสามส่วนชายเสื้อถูกมัดขึ้นเหนือเอวมองแล้วดูเรียบร้อยน่ารัก เธอสวมรองเท้าผ้าใบสีขาวสะพายกระเป๋าผ้าสียีนส์ยืนแหงนหน้ามองตึกสูงตระหง่านตา เธอเองก็ไม่เคยคิดจะได้เข้ามาทำงานที่นี่เพราะก่อนหน้านี้นักรบชอบชวนเธอให้มาทำงานที่นี่หลังจากเรียนจบแต่ก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร

เธอสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆเพื่อเพิ่มความมั่นใจให้ตัวเอง ก่อนจะเดินเข้าไปข้างในเพื่อขึ้นลิฟไปยังแผนกที่ตัวเองทำงาน

"รอด้วยค่ะ"เธอรีบก้าวเท้ายาวๆเพื่อให้ทันเมื่อลิฟกำลังจะปิดลง สุดท้ายเธอก็ทันเมื่อร่างสูงใช้แขนขวางไว้เมื่อลิฟกำลังจะปิดลง

"ขอบคุณค่ะ"เธอเอ่ยพร้อมก้มหัวขอบคุณโดยไม่ได้เงยหน้ามองเขา

"ไม่เป็นไรธารา...เราไม่คิดว่าเธอจะมาทำงานที่นี่ตามที่เราแนะนำจริงๆ" เมื่อได้ยินเขาเอ่ยชื่อตัวเองและน้ำเสียงนั้นก็คุ้นเอามากๆ คงไม่มีใครที่ไหนแล้วล่ะนอกจากนักรบเขาเองก็สวมชุดเด็กฝึกงานเช่นกันกับเธอ

"นักรบ!!"

"ขอโทษนะธาราเรื่องที่เรากับพิม" ยังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยจบประโยคก็ถึงชั้นที่เธอทำงานพอดี ธาราธารรีบก้าวออกจากลิฟอย่างรวดเร็ว

ชีวิตเธอยังไม่ยุ่งพออีกหรือไงทำไมต้องโคจรกลับมาเจอเขาอีกทั้งที่เธอพยายามลืมเขาได้แล้วเชียว ธาราธารบ่นกับตัวเอง เพราะชีวิตนี้เธอไม่ปราถนาที่จะเจอเขาอีกแล้ว

"สวัสดีค่ะ"

ธาราธารเดินเข้ามาพร้อมทักทายพี่ๆเพื่อนร่วมงานที่ทะยอยกันเข้ามาก่อนเวลา

"สวัสดีค่ะ...น้องใหม่หรือจ๊ะ"เอมมี่กล่าวตอบรับพร้อมยิ้มถือถ้วยกาแฟเดินเข้ามาหาธาราธาร

"ค่ะธาราเพิ่งมาเป็นวันแรก...ฝากตัวด้วยนะคะ"เธอเอ่ยขึ้นเสียงดังพร้อมก้มโค้งคำนับรุ่นพี่

"นั่นโต๊ะว่าง...เรานั่งตรงนี้แล้วกัน"เอมมี่ชี้ไปโต๊ะทำงานที่ว่าง

"ขอบคุณค่ะ"เธอยิ้มอย่างเป็นมิตรแล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะ ก่อนจะขอคำแนะนำจากพวกพี่ๆ