บทที่:5 คนที่คุ้นเคยหรือคนแปลกหน้า
1171 Words
"ขอบคุณค่ะ"เธอยิ้มอย่างเป็นมิตรแล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะ ก่อนจะขอคำแนะนำจากพวกพี่ๆ
"ชื่อธาราเหรอเราน่ะ"
"พี่ชื่อเอมมี่...ส่วนนั่นคือพี่บี พี่อ้น พี่ไทม์ พี่มายแล้วก็น้องเอลแผนกเรามีอยู่แค่นี้แหล่ะ"เอมมี่แนะนำธาราธารให้ทุกคนได้รู้จัก เมื่อทุกคนเข้ามาครบแล้ว
"เออ...เหลืออีกคนเขาเป็นคนดูแลพวกเรา คือคุณนักรบแต่ส่วนใหญ่คุณนักรบจะดูแลพวกเราอยู่ห่างๆน่ะไม่ค่อยลงมาวุ่นวายกับพวกเราซักเท่าไหร่"ไทม์พูดขึ้นเพราะส่วนใหญ่แผนกนี้ไม่ค่อยมีปัญหานักรบรู้สึกไว้วางใจแค่สั่งงานผ่านไทม์ที่เป็นหัวหน้าคอยดูแลน้องๆ
"คุณนักรบเหรอค่ะ...เขาทำงานที่นี่นานแล้วหรือคะพี่เอมมี่"ธาราธารถามด้วยความสงสัย เพราะเธอกับนักรบเรียนมาด้วยกันอีกอย่างเขาเคยมาฝึกงานที่นี่เธอจึงไม่รู้สึกแปลกใจ
"ก็เห็นเริ่มมาทำตั้งแต่ปีหนึ่งแล้วนะสงสัยจะเป็นญาติคุณเหนือเมฆ"เมื่อได้รับคำตอบธาราธารจึงไม่ถามต่อกลัวคนที่ออฟฟิตจะหาว่าเธออยากรู้อยากเห็นจนเกินไป
"อ่อค่ะ"เธอแค่พยัคหน้ารับรู้มีสิ่งหนึ่งที่เธอคิดว่าทำงานที่นี่หน้าจะเหมาะกับเธอ คือทุกคนที่นี่เป็นกันเองกับเธอมากๆเวลาพูดคุยมีแต่รอยยิ้มเธอจึงไม่รู้สึกกดดัน
"มาดูนี่ธาราพี่จะสอนงานให้จำไว้นะพวกเราทำงานเป็นทีม เราทุกคนต้องช่วยกันห้ามทำงานผิดพลาดโดยเด็ดขาดมีอะไรไม่เข้าใจถามพวกพี่ได้ทุกคนเข้าใจนะ"
"รับทราบค่ะ"
เธอตอบรับพร้อมรอยยิ้มนี่คือการเริ่มต้นการทำงานในวันแรกที่น่าประทับใจที่สุด ตั้งแต่เรียนมหาลัยสรุปเพื่อนที่เธอไว้ใจกับผู้ชายที่เธอรักพวกเขาล้วนแต่ไว้ใจไม่ได้พอกันทีกับคนแบบนั้น
"ธารา...กาแฟหน่อยไหม"อ้นถือแก้วกาแฟชูขึ้นเป็นเชิงถามเมื่อเห็นเธอดูตั้งใจทำงานจนไม่พักเบคร
"ขอบคุณค่ะพี่อ้น...ธาราไม่ดื่มกาแฟค่ะ"เธอตอบพร้อมยิ้มให้เขาธาราธารนั่งทำงานจนเพลิน ก้มดูนาฬิกาอีกทีก็ห้าโมงเย็นแล้วทุกคนเตรียมตัวเก็บของเพื่อกลับบ้าน
"ไปกลับบ้านเลิกงานแล้วธารา"เอมมี่เดินเข้ามาตบไหล่เธอพร้อมกระซิบเบาๆที่ข้างหูเธอ
"ธาราไปคาราโอเกะกับพวกพี่ไหม"
"ไม่เป็นไรค่ะ...ขอบคุณนะคะที่ชวน ธาราต้องรีบกลับบ้าน"เธอตอบปฏิเสธไปก่อนหน้านี้สองชั่วโมงหมวยลี่โทรมา คุณปู่กับคุณย่าของเธอมาจากโคราชยกโขยงกันมาที่บ้านหมวยลี่จึงรีบโทรมาบอกไว้ให้เธอเตรียมตัวให้พร้อม
"พี่ต๋องมารับธาราหน่อยค่ะ"ระหว่างเก็บของเธอก็รีบโทรหาต๋องให้มารับที่หน้าบริษัท เธอไม่อยากขึ้นรถเมล์ไม่ชอบเบียดกับคนอื่น
เธอยืนรอต๋องอยู่หน้าบริษัทไม่ถึงยี่สิบนาทีเขาก็มาถึง พร้อมยื่นหมวกกันน็อคให้เธอ
"ใส่ได้ไหม...สงสัยที่ล็อคมันจะเสียขยับมานี่พี่ใส่ให้"เธอทำตามอย่างว่าง่ายขยับตัวเข้าไปใกล้ๆให้เขาใส่หมวกให้ โดยมีสายตาคู่หนึ่งกำลังจ้องเธออยู่
"ขอบคุณค่ะพี่ต๋อง"เธอยิ้มพร้อมเอ่ยขอบคุณ ต๋องเป็นแค่วินมอไซร์แต่ฐานะทางบ้านเขาก็ดีมากแถมยังมีหน้าตาหล่อเหลาคมสันอายุห่างจากเธอแค่สี่ปี
เหตุผลที่เขามาขับวินมอไซร์คือเขาอยากใช้ชีวิตเหมือนคนธรรมทั่วไป ไม่ชอบชีวิตที่หรูหราอยู่กับสังคมชั้นสูงเขารู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองแถมทางบ้านก็ชอบบังคับเขา ในเรื่องที่เขาไม่ชอบหลังจากกลับจากอเมริกา ต๋องแอบมาซื้อบ้านอยู่ข้างบ้านของธาราธารแต่ไม่มีใครรู้ฐานะที่แท้จริงของเขา
เดิมทีเขาชื่อพันกรณ์ ฐานะกูลไพศาล หลังจากเรียนจบเขาก็ทำธุรกิจร่วมกันกับเพื่อน และศึกษาดูชีวิตประจำวันของคนที่นี่และเริ่มขับวินมอไซร์มาได้เกือบสองปีแล้วในตอนกลางวัน ส่วนช่วงกลางคืนเขามีไนท์คลับอยู่ย่านทองหล่อหลายสาขาเขาจึงใช้ชีวิตได้อย่างอิสระโดยที่ทางบ้านไม่รู้
"ได้แล้วธารา...ขึ้นรถเถอะ"เมื่อพร้อมแล้วเขาก็ขับรถออกไปทันที
นักรบยืนมองอย่างสงสัยในความสัมพันธ์ของทั้งคู่ ดูเธอจะสนิทกับวินมอไซร์มากตอนที่เธอคบกับเขาแค่จับมือเธอยังไม่ยอมให้เขาจับ
เขาคบกับธาราธารจึงรู้สึกว่ามันน่าเบื่อมากเมื่อพิมพลอยเข้ามา นักรบจึงหันไปหาเธอ พิมพลอยเธอเอาใจเก่งวันหยุดสุดสัปดาห์เธอก็ชวนเขาไปเที่ยวผับทั้งสองคนถึงได้มีความสัมพันธ์กันมากกว่าเพื่อนจนเลยเถิดมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้ง
พิมพลอยเองอยากเป็นเจ้าข้าวเจ้าของนักรบและพยายามดันธาราธารออกห่างนักรบ เพื่อตัวเองจะได้เขามาครอบครองและทำสำเร็จในที่สุด
"จอดเลยค่ะพี่ต๋อง...ขอบคุณนะนี่ค่ารถค่ะ"เธอยื่นแบงค์ร้อยให้เขาพร้อมกล่าวขอบคุณ
"ไม่เป็นไร...นี่เงินทอน"เขายื่นแบงค์ยี่สิบให้เธอเป็นเงินทอน
"ธารากลับมาแล้วเหรอ...หมวยลี่รีบวิ่งออกมารับเพื่อน
"คุณปู่กับคุณย่าอยู่ไหน"
"อยู่ในบ้าน...เธอจะบอกเรื่องนั้นกับคุณปู่คุณย่าหรือเปล่า"หมวยลี่ทำท่ากังวลใจอีกอย่างทั้งสองท่านค่อนข้างหัวโบราณมาก คงรับเรื่องแบบนี้ไม่ได้แน่
"ไม่หรอกหมวยลี่...รอให้ฉันคลอดก่อนค่อยพาไปหาพวกท่าน"
"ธารากับมาแล้วหรือลูก"คุณย่าเห็นหมวยลี่ออกมานานจึงเดินตามออกมา ท่านเองก็คิดถึงหลานสาวคนนี้มากไม่เจอกันเกือบหนึ่งปีตั้งแต่พ่อของเธอเสียชีวิตไป
"สวัสดีค่ะคุณย่า"
"ย่าคิดถึงหนูมากรู้ไหม"คุณย่าเดินเขามากอดเธอหลังจากไม่เจอกันเป็นเวลานาน
"หนูก็คิดถึงคุณย่าค่ะ...เข้าบ้านก่อนดีไหมคะ"
สองคนย่าหลานกอดกันเดินเข้าบ้านหลังจากพ่อของเธอเสียไป ดูเหมือนคุณปู่กับคุณย่าจะยุ่งมากกับการดูแลไร่ตอนพ่อเธออยู่ทุกอย่างดูเป็นระบบระเบียบ คนงานในไร่เกือบสามสิบคนเชื่อฟังพ่อของเธอมาก
คุณปู่กลับไปดูแลไร่เองและตอนนี้เหลือแค่ลูกน้องเก่าๆคุณปู่เป็นคนเข้มงวดมากจึงไม่ค่อยมีใครอยู่ได้เหลือเพียงไม่ก็สิบคน
"กลับมาแล้วรึยัยตัวแสบ"คุณปู่เอ่ยทักเธอด้วยความดีใจ
"สวัสดีค่ะคุณปู่"ธาราธารเดินเข้าไปกราบผู้เป็นปู่พร้อมสวมกอดอย่างอบอุ่น
- Writer
