[9]
พริกจิ้มพริก
____________
กว่าจะเดินมาถึงหน้าเรือนหลังที่ว่า วารินทร์ก็หอบแฮ่กๆ เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นเต็มวงหน้า หายหนาวเป็นปลิดทิ้ง เธอเดินไปนั่งที่แคร่ไม้ไผ่เตี้ยๆ ใต้ต้นมะขามต้นใหญ่ที่ขึ้นอยู่หน้าเรือน เป็นเรือนไม้เหมือนที่เคยเห็นตามรีสอร์ต แต่หลังนี้สวยกว่ามาก เพราะแผ่นไม้ที่ใช้ทำผนังมันคือไม้แท้ๆ ไม่ได้ถูกชุบย้อมสีให้เคืองสายตา รอบๆ เรือนใหญ่มีเพิงหลังเล็ก หรืออาจจะเรียกว่ากระท่อม เธอไม่รู้จะเรียกมันว่าอะไรดี มีหลายสิบหลังปลูกอยู่ติดๆ กัน
เสียงเด็กเล็กร้องไห้โยเยดังสลับกับเสียงสนทนาภาษากลางแปร่งๆ ของพวกผู้หญิง เธอได้ยินชัดเจน นาทีต่อมาพวกผู้หญิงกลุ่มหนึ่งก็เดินขึ้นเนินตรงมาทางที่เธอนั่งอยู่ สังเกตการแต่งกายที่คล้ายๆ กัน คือเสื้อแขนยาวสีครามขุ่นกับผ้าถุงลายทางสีแดงซีดจาง เธอเดาว่าพวกหล่อนทั้งหลายคงเป็นบรรดาเมียๆ ลูกๆ ของลูกน้องนายเมฆา ใบหน้าที่ไร้เครื่องสำอางและดวงตาใสซื่อของ
