“เจ้ามีน...สี่ขวบแล้วนี่ วันเกิดแกก็เพิ่งผ่านไป เอ...ถ้าอย่างนั้นแสดงว่าห้าปีที่แล้ว...นายอยู่กับฉันที่ภูเก็ตตอนที่ฉัน...ถูกลอบยิง”
วาคิมใจหายกับความจริงที่เพิ่งรับรู้ เขาไม่เคยรู้เลยว่ากวินต้องเสียสละสิ่งที่สำคัญมากที่สุดในชีวิตเพื่อเขา ที่สำคัญเขาไม่เคยมีโอกาสได้กล่าวคำว่าเสียใจด้วยซ้ำ
“ครับ เมษาตกเลือด ไม่มีใครรู้จนผมกลับมาถึงบ้าน ใบหน้าเธอซีดยิ่งกว่ากระดาษตอนที่ผมพาเธอส่งโรง’บาล แต่เชื่อไหม เธออุตส่าห์ลืมตามาถามบางอย่างกับผม”
กวินย้อนถามเสียงแปร่งปร่า สบสายตาร้าวรานกับเจ้านายที่เคารพผ่านกระจกมองหลัง
วาคิมหัวใจแทบหยุดเต้น เหมือนมีใครสักคนกำลังบีบหัวใจเขาให้แหลกคามือ เพราะเขาเองแท้ๆ ที่ทำให้เด็กตาดำๆ คนหนึ่งต้องขาดแม่และเพราะเขาเองแท้ๆ ที่ทำให้กวินไม่สามารถรักใครได้อีก
“เธอถามผมว่าเจ้านายปลอดภัยดีใช่ไหม แล้วก็สลบไปจนหมอต้องผ่าเอาเจ้ามีนออกมา ผมกอดเธอกับลูกไว้ ยิ้มทั้งน้ำตาเมื่อเห
