“หยาบคายที่สุด! คุณนี่ชักจะปากจัดขึ้นทุกวันแล้วนะวาคิม และกรุณาเถอะ อย่าเรียกฉันว่าคุณหนูเล็ก เพราะชื่อนั้นสงวนไว้สำหรับคนของเพิร์ล คนในครอบครัว และคนที่เป็นสามีของฉันเท่านั้น คนอื่นไม่มีสิทธิ์!” บอกเขาชัดเจน พยายามดันแผ่นอกหนาออกห่าง เพราะมันทำให้ขนอ่อนในร่างลุกชูชันเพียงแค่ร่างกายสัมผัสเสียดสีกันผ่านใยผ้า
“ปากดี! ได้ผัวแก่ไม่ทันไรปีกกล้าขาแข็งขึ้นเยอะนะ เป็นไงล่ะ รสชาติผัวแก่คงถึงใจน่าดูละสิ หน้าตาผิวพรรณถึงได้มีน้ำมีนวล น่า...”
“หุบปากเดี๋ยวนี้! ฟังนะวาคิม สมองของคุณนี่โคตรจะสกปรก มันคงคิดแต่เรื่องอย่างว่า คิดแต่เรื่องต่ำๆ ฉันไม่แปลกใจเลยที่ฟ้ารุ่งทิ้งคุณไป เธอโชคดีจริงๆ”
เกล็ดมุกแดกดัน ผลักร่างเขาออกแต่มือซ้ายยังถูกเกาะกุมไว้ ผู้หญิงคนนั้นคิดถูกแล้วที่ทิ้งเขาไป เหลือแค่เธอเท่านั้นที่ยังรักเขาไม่คลาย
“อย่าเอ่ยชื่อนั้นนะ! ใช่สิ! เดี๋ยวนี้มีเจ้าสัวใหญ่คอยหนุนหลังจะทำอะไรก็ไม่เกรงกลัว
