Games 21 คำเตือน

1736 Words

(หลินหลิน) "ออกมาคุยกันหน่อย" ผมพูดกับแคทก่อนจะเดินนำหน้าออกมาอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่ เฮ้ออ!! ผมไม่อยากให้คนในทีมต้องมีปัญหากันการที่ทีมจะชนะและได้ไปต่อนั้นคนในทีมต้องสามัคคีกันก่อน ไม่ทะเลาะกันถ้าจะเถียงหรือทะเลาะกันก็ควรเป็นเรื่องที่สร้างสรรค์ไม่ใช่เรื่องไร้สาระอะไรแบบนั้น ผมไม่รู้หรอกว่าทำไมแคทต้องทำท่าทางไม่ชอบเอ็มเพขนาดนั้นแต่ผมต้องเตือนเธอว่าอย่าล้ำเส้นของเอ็มเพ "หลินโกรธแคทเพราะผู้หญิงคนนั้นเหรอ?" "เอ็มเพเป็นนักแข่งของทีมเรานะ กว่าจะได้ตัวมาเธอคิดว่ามันง่ายเหรอแคทใคร ๆ ก็อยากได้เอ็มเพไปแข่งให้ทั้งนั้นและการที่เธอตั้งตัวเป็นศัตรูก็ไม่ใช่เรื่องดีเลยด้วยซ้ำถ้าเอ็มเพตัดสินใจออกจะทำยังไงเธอจะรับผิดชอบไหม?" ผมถามแคท เอ็มเพไม่ได้มีไม่ได้แค่เกมดีเท่านั้นแต่เธอมีทั้งหน้าตาและสังคมเกมแฟนคลับนอกจากจะได้คนเล่นเกมเก่งแล้วยังต้องฐานแฟนคลับอีกด้วยเพราะมันจะส่งผลดีต่อทีม ไม่อย่างนั้นคนคงไม่แย่งกันขนาดนั้นหรอก "แต่เด็กนั่นทั้งก้าวร้าวและไม่มีความเคารพนะหลิน เราหาคนอื่นไม่ดีกว่าเหรอ?" "ใครละ?" "เอ่อ..." "ก่อนหน้านี้เธอก็เห็นดีเห็นงามด้วยแล้วตอนนี้ทำไมเปลี่ยนใจและมันสายไปแล้วด้วย การแข่งขันใกล้เริ่มขึ้นแล้วเราต้องฝึกฝนเพื่อให้เอ็มเพสามารถเข้ากับคนอื่นได้เพราะงั้นเธอในฐานะผู้จัดการทีมต้องดูแลให้ดีและไม่ลำเอียงถ้าเธอทำหน้าที่นี้ไม่ดีฉันคงต้องเปลี่ยนคนใหม่" "หลินหมายความว่ายังไง?" "ตามที่เธอเข้าใจและหลังจากนี้อย่าแกล้งอะไรเอ็มเพอีก ก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้นฉันไม่รู้หรอกนะแต่ถ้าหลังจากนี้ยังเกิดเรื่องอีกฉันคงปล่อยไว้ไม่ได้" "ทำไมไม่หลินไปบอกมันให้ทำตัวดี ๆ บ้างละ?! ทำไมมาบอกแค่แคท?!" เธอโวยวาย "เพราะต้นเหตุคือเธอไงแคท ฉันไม่อยากพูดอะไรร้ายแรงไปกว่านี้นะเพราะงั้นรีบปรับปรุงตัวซะก่อนฉันจะเปลี่ยนผู้จัดการ" "....." "รู้ใช่ไหมว่าการเปลี่ยนตัวผู้จัดการมันง่ายกว่าการเปลี่ยนตัวผู้เล่น" "หลิน!!" ผมพูดจบก็เดินออกมาจากตรงนั้นและไปที่ห้องทานอาหารป่านนี้พวกนั้นคงมาคบหมดแล้ว เมื่อกี้ผมไม่ได้ลำเอียงเกินไปใช่ไหม? แต่ว่ามันคือเรื่องจริงที่กว่าผมจะได้เอ็มเพมามันยาก...เพราะงั้นผมจะไม่ปล่อยให้เอ็มเพหลุดมือไปเด็ดขาด ห้องทานอาหาร "เฮียยยย~~มา ๆ กินด้วยกันเร็ววววว~~" เสียงบาจาเรียกผมซึ่งผมก็เดินเข้าไปแต่ก็ต้องคิ้วกระตุกเมื่อเห็นว่าเอ็มเพกำลังนั่งคุยกับแบมอย่างสนิทสนม "พอกินไหมถ้าไม่พอก็สั่งมาอีก" ผมบอกกับบาจาแต่สายตามองเอ็มเพอยู่หัวติดกันเกินไปปะวะ?? เข้าใจว่าต้องปรับปรุงละลายพฤติกรรมแต่มันก็ใกล้กันเกินไปไหม? "เอ็มเพ" ผมเรียกเธอ "ไม่ ๆ ต้องใช่ AK ถึงจะมันส์แต่มันดีดไปหน่อยต้องมือนิ่งอะ" เธอคุยกับแบม "จริงงงง~~เราเลยชอบใช้ M4 มากกว่าแต่มันก็ไม่แรงต้องปรับไหมอะเอ็ม?" "ปรับดิต้องเพิ่มดาเมจมัน" เอ็ม? สนิทกันแค่ไหนถึงเรียกแบบนั้นวะ? "งั้นช่วยดูให้หน่อย" "เอ็มเพ!" ผมเรียกเธอเสียงดังขึ้น "ฮะ? ว่าไงคะเฮียยยยยยยหลิน ^^" เธอเรียกผมอย่างกวนประสาทแต่เธอก็ไม่ได้อยากให้ใครรู้เรื่องของเราอยู่แล้วเพราะงั้นเลยทำตัวให้กลมกลืนสินะแต่เธอเป็นคนแรกเลยที่ผมไม่อยากให้เรียกแบบนั้น "จะเอาอะไรเพิ่มไหมจะได้ให้บาจาสั่งเพิ่ม" "แบมอยากได้ไก่ทอดอะเฮียยย!!" "กูถามเอ็มเพ" "เอ็มก็อยากเนอะ ๆ เอ็มเนอะ~~~" มันส่งสายตาหวานให้เอ็มเพ "เอ่อ...." ผมมองเธออย่างไม่พอใจทำไมต้องปล่อยให้ไอ้แบมมันอ้อนขนาดนั้นด้วยวะผมก็นั่งอยู่ตรงนี้นะทำเหมือนผมไม่ได้ตัวตนไปได้ "เอ็ม~~" "ไอ้แบมมึงสนิทเหรอเรียกเอ็ม ๆ อยู่ได้?" ผมทนไม่ไหวถามออกไป "ก็เจ้าตัวไม่เห็นว่าอะไรเลยนิเนอะเอ็มเนอะ" "อืม" ยัยนี่~~ "อ้าว! เจ๊แคทมาแล้วเหรอมา ๆ นั่งลงจะได้กล่าวอะไรสักหน่อยเพื่อต้อนรับเอ็มเพ" ผมมองแคทที่เดินเข้ามาตาแดงสงสัยจะไปร้องไห้มาแต่ว่าเรื่องนี้ต้องพูดไม่อย่างนั้นทีมไม่สงบแน่นอน "งั้นก็เฮียหลินพูดอะไรหน่อยในฐานะผู้บริหารทีมและหัวหน้าทีมของเรา" มิวสิกพูด "ก็...ไม่มีอะไรมากหรอกยินดีต้อนรับเอ็มเพสู่ black dragon นะมีเรื่องอะไรไม่สบายใจก็ปรึกษาเพื่อนในทีมได้พวกเราดีใจที่ได้คนเก่งอย่างเอ็มเพเข้ามาร่วมทีมทำให้ black dragon แข็งแกร่งมากขึ้นเรื่อย ๆ" ผมยกแก้วขึ้นมาก่อนจะพูด "จากนี้ก็ฝากด้วยนะ...เอ็มเพ" ผมมองหน้าของเธอ "ชนนนนน~~~~" "ก่อนอื่น...ฉันเข้ามาอยู่ในทีมนี้แล้วก็จริงแต่อย่าคาดหวังอะไรมากนักเลย ฉันไม่ได้เก่งกาจอะไรแต่จะพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ทีมชนะถ้าเผลอปากหมาไปบ้างก็ซอรี่แต่ก็คำนึงไว้ด้วยว่า...มันสมควรโดนด่าแล้วเพราะถ้าเล่นดีไม่โดนด่าจบ" เอ็มเพพูดจบก่อนจะยกเครื่องดื่มกระดกหมดแก้ว "วู้วววววว!!! โคตรเท่เลยง่าเอ็มเพ >.(เอ็มเพ) เวลาต่อมา... ห้องน้ำ ซ่าาาา~~~ "ท้องอืดไปหมดเลยเว้ย!" ฉันมาเข้าห้องน้ำก็บ่นนิดหน่อยเพราะดื่มเบียร์ไปเยอะวันนี้ยังไม่มีการซ้อมอะไรทั้งนั้นให้ปาร์ตี้กันเต็มที่ไปเลย ฉันเดินออกจากห้องน้ำซึ่งมันใกล้บันไดหนีไฟ "เห็นตาแดงไปบอกชอบเฮียแล้วโดนปฏิเสธมาหรือไง??" กึก! ขาฉันชะงักไม่ได้ชอบเสือกนะจริง ๆ เสียงนั่นของแบม "ไม่เกี่ยวกับนายอย่ายุ่ง" "แบมชอบยุ่งโดนเฉพาะเรื่องพี่...เขาทำให้เสียใจเหรอ??" แบมถามแคท "ไม่ใช่" "ปกป้องจังนะ เหอะ!" ฉันพึ่งเคยได้ยินแบมพูดด้วยน้ำเสียงแบบนี้ปกติต้องแบ๊วๆ ใส ๆ "ฉันปกป้องคนที่ฉันชอบมันผิดหรือไงละ? หลินก็แค่บ่นเรื่องงานนิดหน่อยเท่านั้นเองเขาไม่กล้าทำให้ฉันเสียใจหรอก" "สาบานให้ฟ้าผ่าไหมเฮียหลินเขาไม่ได้มองพี่เป็นคนสำคัญอะไรเลยแค่เพื่อน...ที่ไม่ได้สนิทมาก!" "แบม!!" "ทำไมละหรือว่ามันไม่จริงพี่น่ะ...ไม่สำคัญและที่ร้องไห้เนี่ยไม่ใช่ไปสารภาพรักจริงแล้วโดนปฏิเสธมาหรอกเหรอ??" "บอกว่าอย่ายุ่ง!!" หมับ!! แคทกำลังเดินหนีแต่โดนแบมจับเอาไว้ก่อนส่วนฉันก็หลบมุมอยู่ยังออกไปไหนไม่ได้ "พี่เป็นเมียผมนะทำไมจะยุ่งไม่ได้?" ว้าววว~~ "ไม่ใช่!!ฉันไม่ได้นับนายเป็นผัวเพราะงั้นเลิกใฝ่สูงได้แล้ว!!ฉันไม่ได้ชอบนายก็แค่วันไนซ์!!" "แต่สำหรับผมมันไม่ใช่ไง!" "นายชอบฉัน...ฉันรู้แต่ฉันไม่ได้ชอบนาย!!" "ไม่ชอบแล้วมานอนด้วยทำไมบ่อย ๆ วะ?!" แบมเริ่มเกรี้ยวกราด "FWD ไง..." "ไม่เป็นอะจะเป็นผัว" "แบม!" "พี่ยังไม่ชอบผมตอนนี้ก็ไม่เป็นไรหรอกผมไม่รีบผมรอได้..." ดูท่าทางเจ้าชู้แต่รักเดียวสินะ "งั้นก็รอไปจนตายเถอะ!" แคทพูดก่อนจะเดินหนีไป ส่วนฉันยังไม่ได้ขยันไปไหน? "เฮียหลินไม่ได้สอนมารยาทเหรอว่าอย่าแอบฟังคนอื่นคุยกัน?" แบมพูดขึ้น "ใครจะสอนฉันได้ไม่ทราบ...พึ่งรู้ว่าหนุ่มน้อยใส ๆ เกรี๊ยวกราดคลั่งรักขนาดนี้นะเนี่ย นายได้รอไปจนตายแน่" "แล้วไงละ...แค่รอไม่เท่าไหร่หรอก" "อ่อจ้าาาา~~ งั้นก็ตามสบายเถอะ" ฉันกำลังจะเดินหนี "อย่าเผลอไปมีใจให้เฮียหลินละ" กึก!! ฉันชะงักขาทันที "ทำไมฉันต้องไปมีใจให้หัวหน้าของนายด้วยละ?" "ไม่มีก็ดีเพราะถ้าไม่อยากเสียใจก็อย่าไปรักคนใจร้ายแบบนั้นเลย" แววตาของเขาแข็งก้าน "ขอบใจสำหรับคำเตือน..." "....." "แต่ถ้าใครทำให้ฉันเจ็บฉันจะเอาคืนให้เจ็บยิ่งกว่าและทรมานมากกว่า...ต่อฉันให้รักฉันก็จะเอาคืน" กลางดึก... ตึก...ตึก...ตึก... พรึ่บบ!! ฉันเดินออกมาที่สวนของค่ายและนั่งข้างใครบางคนก่อนจะทิ้งหัวลงที่ไหล่กว้าง "ทำตัวเหมือนเป็นอากาศไปได้..." ฉันพูดกับคนนั่งที่เก้าอี้ก่อนแล้ว "...." "เป็นใบ้เหรอถึงไม่พูดอะไรอะ?" ฉันมองหน้า "เมาก็ไปนอน" "เบียร์แค่ไม่กี่กระป๋องเองทำอะไรฉันคนนี้ไม่ได้หรอกนะ" ฉันเอียงคอพิงไหล่คนข้าง ๆ ก็ไม่ได้ปฏิเสธหรือปัดออกแต่อย่างใด "คิดดีแล้วเหรอที่เข้าทีมนี้?" "มาขนาดนี้แล้วนิ...ถอยไม่ได้แล้วละ" ฉันตอบ "ตามใจ" "ที่นี้มีอะไรที่ฉันควรรู้ไหม...อาก้า?" "อยู่ไปเดี๋ยวก็รู้เอง...เรียนรู้เอาเอง..." อาก้าพูด "เหรอ...มันน่าจะมีอะไรให้น่าค้นหาเยอะสินะ" "...." "เงียบอีกแล้วววววว~~~ อาก้าาาาาา~~~" "อย่าโวยวายเพเพ..."

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more