#2010 .İstanbul
Kara ailesinin evinde her zaman olduğu gibi yine sessizlik hakimdi.Küçük Rüzgar 11 yaşlarında sessiz bir çocuktu.Vaktinin çocuğunu kız kardeşiyle geçirir arada bir babasıyla oynar.Okulu sevmiyordu Rüzgar.Her gittiği yerde sorun çıkar ve suçlu hep o olurdu.Annesi ona hiç birzaman söz hakkı tanımaz suçlu sensin der oturturdu.Şimdi babası koltukta oturmuş düşünceli bir haldeyken ,annesi elinde cımbızla kendisiyle uğraşıyordu.Babasının bu hali dikkatinden kaçmamıştı.Kız kardeşinin yanından kalkıp babasının yanına gitti."İyi misin baba'"
Fahri oğluna hüzünlü bir şekilde gülümsedi."iyim oğlum"Rüzgar hep olgun davranırdi.Bu tavırları babasının hoşuna gitmişti.İyi bir evlat yetiştirdiğini burdan anlamıştı.
Babası böyle demişti demesine ama Rüzgarın içi rahat etmemişti.Tanıyordu
