" "Karanlıkta açan çiçek şebnem istemez.
Topraktan aldığı sızı bir ömür yeter. "
Bir Azeri şaire ait bu dizeler. Öyle pek şiirden, güzel sözden anlayan biri sayılmam ama bazı duyguları yeni yeni öğrenen biri olarak şunu söyleyebilirim ki; okudukça bana Tuna'yı hatırlatıyor. Onun için karanlıkta açan çiçek diyebilirim çünkü hayat; uçsuz bucaksız bir karanlıktan ibaretti benim için onu tanıyana kadar. Hayatıma girdiği andan itibaren ise renklendim, aydınlandım, sanki kara bulutlarım dağıldı, sanki güneşime kavuştum. Tuna bunun için hiçbir şey yapmıyor üstelik. Sadece kendi yangınlarıyla mücadele etmesi yetiyor. Yangınına verdiği savaşla aydınlatıyor çevresini. O kadar vakur, o kadar dirayetli, o kadar sevgi dolu ve mütevazı ki. Keşke onun yangınlarına su serpebilsem, keşke solduracak fırtı
