"Olgunlaştıkça sadeleşir insan. Bütün fazlalıklardan arınır; gereksiz insanlardan, gereksiz eşyalardan, gereksiz kıyafetlerden ve hatta gereksiz kelimelerden...
Fakülte binasından ayrılıp köşke dönmek için yola koyulduğumuzda, ara sıra da olsa kaçamak bakışlarla birden sessizleşen Cüneyt'i izliyordum. Yorgun olduğu, benim ve dertlerimin onu sıktığı, bu göreve bulaştığı için pişman olduğu gibi bir sürü sebebe bağladım bu sessizliğini. Yol uzadıkça sessizlik de can sıkıcı olmaya başlamıştı. Sorsam neden durgun olduğunu, eğer bu sebeplerden kaynaklı ise vereceği cevaptan memnun kalamayabilirdim. Kim bilir belki de kişisel nedenleri vardı. Hastanede bahsettiği biten ilişkisi mesela. Neden sürekli aklıma gelip duruyordu ki; ondan bahsederken gözlerinde gördüğüm o gölgeli bakış? O kadar mı iz b
