Balkona adım attım bir anda ama yürüyemiyorum ki. Duyduklarımla dizlerimin bağı çözüldü sanki. Düşmemek için camın pervazına tutundum. Boğazım kurudu yine ve kalbim, ah kalbim korkuyla nasıl çarpacağını şaşırdı sanki. Aras ve Alptekin beni görünce hemen sustular. Şaşkınım, çok şaşkınım hemde ve o kahrolası korkum ikiye katlanmış durumda.
"Ne düşmanı Teko... kimlerden söz ediyorsunuz siz? diye sorduğum anda, yakalanmış olmanın verdiği pişmanlıkla birbirlerine baktılar.
Aras, son anda benim ayakta durmakta zorlandığımı fark edince hemen yanıma geldi. Onları dinlediğim o balkonun pervazına dayanmıştım, başım yine çok kötü dönmeye başladı. Yerimden kıpırdayamadım. Aras, tuttu, sarıldı bana. "İyi misin Ömrümcem, yine başın mı dönüyor?" diye sordu korkuyla.
"Bırak şimdi benim başımı Aras...
