“Oooo, oğlum fena dayak yemişsin.” dedi Emre. Umutcan onun hastaneye gelmediğini hatırlamıştı. Geldiyse bile muhtemelen onu tehdit eden Nihat Çetin’i kapıda görüp geri dönmüştü.
“Sanatı değil, sanatçıyı tebrik etmek lazım Emre’ciğim.” dedi Umutcan.
Başıyla Emre’ye uğursuz bakışlarla bakan Avni Bey’i işaret etti.
O sırada hala koltukta oynayan ikizlerin kahkahaları ofisi doldurdu. Emre onlara merakla baktı. Avni Bey’e döndü.
“Çocuklarınız mı?” diye sordu Umutcan’ın yanındaki koltuğa otururken.
“Torunlarım.” dedi Avni Bey düz bir sesle.
“Beyefendi benim müstakbel kayınbabam.” dedi Umutcan, müstakbel kayınbabasının tiksinti dolu bakışını görmezden gelerek. “Bu iki zıpır da benim oğullarım; Emir ve Yiğit.”
“Oğulların olduğunu bilmiyordum. Nare’yle çocuğunuz olmadığını duymuştum.”
