“Size çay koyayım mı efendim?” dedi Umutcan. Hastaneden çıkalı birkaç gün olmuştu. Avni bey hala Aslı’da kalıyordu. Söylediğine göre Aslı’nın annesi de gelecekti birkaç gün içinde.
Avni Bey onu duymazlıktan geldi.
“Aslı, kızım bana çay koy.” dedi.
Aslı, Umutcan’a hava atar gibi saçını arkaya savurup ayağa kalktı ve babasına çay koydu. Tekrar oturunca Umutcan ona eğildi.
“Aslı, ben bugün işe gideceğim. İrem’e söyle gelmesin bugün.”
“Daha iyileşmedin. Otur oturduğun yerde, ne işi?”
“Baban beni dövmese çoktan gidecektim. Malum ufak bir işim var.”
“Umutcan, biz de gelicez.” dedi Yiğit.
“Bugün değil bir tanem.” dedi Umutcan.
“Biz de gelicez! Sen yalalısın ve o adam seni dövebilir. Seni kolucaz çünkü biz erkekiz ve senin oğlunuz.” dedi Emir.
“O adam bana hiçbir şey yapamaz. Zate
