Aslı oğullarını anaokuluna bırakırken Emir’in etrafa bakındığını gördü. Aradığını bulamamış olacaktı ki sevimli yüzü düşmüştü.
“Kime bakıyorsun annem?” diye sordu oğluna. Emir bir süre ayağının ucuyla yerde bir noktayı oymaya çalıştı.
“Umutcan artık gelmiyor. Bizi başka yerlelde rahatsız da etmiyor. Bizi artık sevmiyor mu anne?”
“İşleri vardır oğlum. Hem gelmemesi daha iyi değil mi?”
“Ama…” dedi Emir.
“Ama?” diye tekrar etti Aslı.
“Bizden sıkıldı mı anne? Biz kötü çocuklal mıyız? Çok mu çirkiniz?”
“Olur mu öyle şey? Siz dünyanın en güzel çocuklarısınız. Belki yoğundur.”
“Yoğun olsa bile gelebilir.” dedi Yiğit. Yüzü sinirli gibiydi. Sonra kardeşinin omzuna kolunu attı.
“Bebeki olmuş ya… Onun yanındadır. Hadi Emir. Bizim ona ihtiyacımız yok.”
Emir başını salladı. Yüzü hala d
