Arya Kandemiroğlu
Küçücüktüm ne kadar küçük olduğumu hatırlamayacak kadar küçüktüm. O bizden uzak durdukça ben hep ona yaklaşmaya çalıştım. O bana bakmasa bile ben ona baktım; gözüm ondan başkasını görmek istemiyordu aslında. O hiç bizimle oynamazdı; ben hep onun gözüne girmek için oynardım. Hep bir köşede kitap okur, bir şeyler yazardı. Ben de hayran hayran onu izlerdim. Bana olan aşkını yazdığını hayal ederdim. Onun da beni sevdiğini hayal ederdim. Evlendiğimizi, düğünümüzü bile hayal ederdim. Seviyordum işte küçücüktüm ama seviyordum.
Küçücük kalp sever mi?
Sevmişti işte...
Şimdi o kalp büyüdü; onunla büyüdü, yine onunla doldu ve yine onunla yandı, kül oldu. Bana “hayatımda biri var” dediğinde içimdeki volkan patladı; içim yanan lavlarla doldu. Şimdi ise aklımda Mavi’nin bana kurduğ
