hzhs
1021 Words
Chapter 23: The Interrupted Heart
Pagkababa ni Lia ng tawag mula sa ex-boss niya, nakita niyang medyo nagbago ang aura ni Marco. Nakakunot ang noo nito, parang may naunsiyaming plano.
“Sorry, Marco,” sabi niya agad, pilit na ngumiti. “Importante lang talaga yung tawag.”
Umiling si Marco at ngumiti, kahit halata ang inis na hindi niya gustong ipakita. “Okay lang. Naiintindihan ko. Work is work.”
Pero sa loob-loob niya, “Laging may istorbo. Lagi na lang.”
---
Tahimik silang dalawa habang umiinom ng kape. Si Lia, nagpi-fidget sa straw ng iced latte niya. Si Marco naman, parang hindi mapakali kung itutuloy pa ba niya ang dapat niyang sabihin o hindi na.
“Marco…” bulong ni Lia, halos hindi niya alam kung saan nanggagaling ang lakas ng loob niya. “Kanina, bago tumawag yung ex-boss ko… may sasabihin ka, diba?”
Nagulat si Marco. Parang kinuryente siya. Napatitig siya kay Lia, at sa mga mata nito, nakita niya ang inaasam niyang sagot. Na baka, baka nga, parehong direksyon ang tinitibok ng puso nila.
Huminga siya ng malalim. “Oo, Lia. May gusto sana akong sabihin. Actually… matagal ko na dapat sinabi ‘to.”
Tumigil ang mundo ni Lia. Ramdam niya ang pag-ikot ng tiyan niya, para bang rollercoaster. Eto na ba ‘to?
Pero bago pa makabuo ng buong pangungusap si Marco, biglang may sumingit.
“Miss! Yung order mo pong cheesecake, eto na!” sigaw ng barista, sabay lapag ng plato sa mesa nila.
Napasinghap si Lia at napatawa, habang si Marco ay halos mapabagsak ang ulo niya sa mesa. “Grabe naman ‘to. Cheesecake pa talaga ang nakasira sa moment.”
“Sorry,” tawa ni Lia, pero ramdam niyang kumakabog pa rin ang puso niya.
---
Kumain muna sila, pero ramdam ang tensyon na parang hindi natapos ang eksena. Kaya nang matapos, si Marco na mismo ang nagdesisyon.
“Lia, sabay na kitang ihatid pauwi.”
“Ha? Eh, hindi mo na kailangan—”
“Please,” putol niya, seryoso ang tono. “May gusto talaga akong sabihin, at ayokong ulit maistorbo.”
Natigilan si Lia. Ang seryosong tono ni Marco ay nagbigay sa kanya ng goosebumps. Tumango siya. “Okay.”
---
Habang naglalakad sila pauwi, malamig ang hangin at madilim ang langit, pero para sa dalawa, parang isa ‘yong perfect setting. Wala nang ingay ng café, wala nang istorbo. Sila lang.
“Lia…” Simula ni Marco, halos mabigat ang boses. “Alam kong magkakaiba ang mundo natin. Ikaw, freelancer na halos buong oras nasa computer, habang ako, laging nasa kalsada, nagde-deliver. Pero kahit gano’n…”
Napahinto siya at tumingin diretso sa mga mata ni Lia. “…lagi kitang naiisip. Ikaw yung dahilan kung bakit gumagaan yung araw ko. At tuwing kasama kita, para bang lahat ng pagod, nawawala.”
Halos hindi makahinga si Lia. Ramdam niyang mainit ang pisngi niya kahit malamig ang hangin.
“Marco…” bulong niya, pero hindi niya alam kung ano ang isusunod.
Lumingon si Marco sa kanya, tapos huminga nang malalim. “Lia, gusto kita. Hindi bilang customer, hindi bilang kaibigan lang… Gusto kita, sobra.”
---
Napatigil si Lia sa kalsada. Para siyang na-freeze sa mga salitang binitiwan ni Marco. Matagal niya nang inisip na baka gano’n din ang nararamdaman nito, pero iba pala kapag mismong siya na ang nakakarinig.
Kinagat niya ang labi niya, parang hindi alam kung matatawa ba siya o maiiyak. “Marco… seryoso ka ba?”
Ngumiti si Marco, halatang kinakabahan pero determined. “Oo. Seryoso ako. Hindi ko alam kung ano ang iniisip mo sa akin, pero kung may chance na pareho tayong nararamdaman… sana sabihin mo.”
---
Sandaling natahimik si Lia. Ang daming thoughts na tumatakbo sa isip niya: yung mga simpleng tawanan nila, yung mga oras na lagi siyang available si Marco kahit pagod, yung mga small gestures na pinaparamdam na special siya. Totoo pala, hindi lang siya nag-iisa sa nararamdaman niya.
Ngumiti siya nang mahina. “Marco… ako rin. Gusto rin kita.”
Nanlaki ang mga mata ni Marco, sabay napahinga ng malalim na parang nabunutan ng napakalaking tinik. “Totoo?”
“Oo, totoo,” sagot ni Lia, natawa sa reaction niya. “Hindi ako bulag para hindi makita kung gaano ka ka-sincere. At… hindi rin ako bato para hindi mahulog sa’yo.”
---
Naglakad silang muli, pero this time, magkahawak na ng kamay. Tahimik lang sila, pero sapat na ang simpleng gesture para sabihin ang lahat.
Habang naglalakad, napatawa si Marco. “Alam mo, Lia, ang daming beses nang muntik ko nang sabihin. Pero lagi na lang may istorbo.”
“Cheesecake, kaibigan mo, tawag ng boss,” sabay tawa ni Lia.
“Parang teleserye,” dagdag ni Marco.
“Parang rom-com movie,” biro ni Lia, at sabay silang nagtawanan.
---
Pagdating sa harap ng apartment ni Lia, huminto sila. Hindi pa rin nila binitiwan ang kamay ng isa’t isa.
“Salamat, Marco,” seryosong sabi ni Lia. “For being honest. At… for being brave.”
Ngumiti si Marco. “Salamat din, Lia, kasi hindi mo ako binigo. Hindi ko alam kung anong susunod, pero ang alam ko lang… gusto kitang makilala pa nang mas malalim.”
Tumango si Lia, sabay ngumiti nang malambing. “Ako rin. Step by step, okay? Hindi kailangang madaliin.”
“Promise,” sagot ni Marco.
At bago pa sila magpaalam, nagtagal muna sila sa pagkakatitig sa isa’t isa. Wala pang halik, wala pang malalaking gestures, pero ang simpleng hawak-kamay at ang pag-amin nila ay sapat na para gawing espesyal ang gabing iyon.
---
Habang papasok si Lia sa apartment niya, nakangiti siya mag-isa. “So, hindi na pala ako nag-iimagine. Totoo pala. Gusto rin niya ako.”
At si Marco naman, habang nakasakay muli sa motor niya, napapailing at napapangiti. “Grabe. Sa wakas, nasabi ko rin.”
---
Pero kung akala nila’y smooth sailing na ang lahat, hindi pa nila alam na sa mga susunod na araw, mas marami pang interruptions, challenges, at comedic twists ang naghihintay. Pero ngayong gabi, sapat na muna ang simpleng katotohanan:
Nagkaaminan na sila.
- Writer
